© Vangelo di Marco 1999. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo Ghiani.
Consulenza
esegetica di Antonio Pinna.
Proposta di traduzione Ghiani 1999 con osservazioni Pinna 1999-2000
pubblicata su
Vita Nostra 2000, anno 40:
Mc 9,30-37: n. 33,
Domenica 24 settembre 2000, p. 5
Mc 9,30-50: n. 34, Domenica 01 ottobre 2000, p. 5
30Bessius de innì, passànt peri sa Galilea, e non
boliat a ddu sciri nemus. 31Ca donàt imparu a is iscientis suus e
ddis naràt: «Su Fillu de s’òmini est intregau a is manus de is òminis e dd’ant
a bociri e, apustis mortu tres dis, at a arresuscitai». 32Issus no
isciant custus fueddus e timiant a ndi ddi pregontai.
33E fiant lòmpius a Cafarnau e candu fut aintru de sa domu ddis iat pregontàu: «Ita fiais arrexonendi in sa bia?». 34Ma issus abarrànt citius, ca s’unu cun s’atru, in sa bia, iant pigau fueddus po chini iat èssiri su prus mannu. 35Tandus, apustis sètziu, iat tzerriau a is Doxi e ddis iat nau: «Chi unu bolit èssiri su primu, at a dèpiri èssiri s’ùrtimu de totus e su srebidori de totus». 36E pigau unu pipiu, dd’iat postu in mesu insoru e imprassendiddu ddis iat nau: 37«Chini at a arriciri, a nòmini miu, unu de icustus pipius, arricit a mimi. E chini arricit a mimi, no est a mimi chi arricit ma a chini m’at mandau».
30Bessius de innì, passànt peri sa Galilea, e non boliat a ddu sciri nemus. 31Ca donàt imparu a is iscientis suus e ddis naràt: «Su Fillu de s’òmini est intregau a is manus de is òminis e dd’ant a bociri e, apustis mortu tres dis, at a arresuscitai». 32Issus no isciant custus fueddus e timiant a ndi ddi pregontai.
33E fiant lòmpius a Cafarnau e candu fut aintru de sa domu ddis iat pregontàu: «Ita fiais arrexonendi in sa bia?». 34Ma issus abarrànt citius, ca s’unu cun s’atru, in sa bia, iant pigau fueddus po chini iat èssiri su prus mannu. 35Tandus, apustis sètziu, iat tzerriau a is Doxi e ddis iat nau: «Chi unu bolit èssiri su primu, at a dèpiri èssiri s’ùrtimu de totus e su srebidori de totus». 36E pigau unu pipiu, dd’iat postu in mesu insoru e imprassendiddu ddis iat nau: 37«Chini at a arriciri, a nòmini miu, unu de icustus pipius, arricit a mimi. E chini arricit a mimi, no est a mimi chi arricit ma a chini m’at mandau».
38Giuanni dd’iat nau: «Su maistu, eus biu a unu boghendinci is dimònius faendi su nòmini tuu, e si ddu fiaus proibendu, ca non poniat infatu a nosu». 39Ma Gesùs, iat nau: «Non ddu proibais, ca no nci at nemus chi fatzat unu miràculu a nòmini miu e totu in d'una potzat fueddai mali de mimi. 40Ca chini no est contras a nosu est po nosu.
41Chinechisiat chi si dongiat a bufai una tassa de àcua a nòmini ca seis (camminendi) cun su Cristus, diaderus, si ddu nau deu: non nci at a pèrdiri sa paga cosa sua.
42 E chinechisiat
chi fatzat
imbruchinai
a unu de icustus prus pitius chi creint [a mimi], est
mellus meda po issu a nci ddi passai su tzugu in d'una perda de mola de molenti e a
nci ddu getai a fundu de mari .
43E chi sa manu tua ti fait imbruchinai, segandedda: est mellus po tui a intrai in sa vida mrugu, che a lòmpiri cun totu a is duas manus a sa Geenna, anca est su fogu chi non si ndi studat. (44)
45E chi su pei tuu ti fait imbruchinai, segandeddu: est mellus po tui a intrai in sa vida tzopu che chi ti nci getint a sa Geenna cun totu a is duus peis. (46)
47E chi s’ogu tuu ti fait imbrunchinai, bogandeddu: mellus po tui a intrai a s’arrènniu de Deus bisogu che cun totu a is duus ogus a ti nci getai a sa Geenna, 48anca su bremi insoru non si morit e su fogu non si ndi studat:
49ca donniunu at èssiri salìu cun su fogu. 50Bonu su sali; ca chi su sali torrat a bambu, cun ita ddu saleis? Porteis sali in mesu de bosatrus e totu e bivei in paxi is unus cun is atrus.