Traduzione
in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo Ghiani ; consulenza esegetica di Antonio Pinna
pubblicata su
Vita Nostra 2000, anno 40:
Mc 10,01-16: n. 35,
Domenica 08 ottobre 2000, p. 5
Mc 10,17-31: n. 36, Domenica 15 ottobre 2000, p. 5
Mc 10,35-45: n. 37, Domenica 22 ottobre 2000, p. 5
Marcu 10,1-16
S'omini e sa femina, is pipius e is iscientis
1 E partiu de innì fut lòmpiu a is làcanas de sa Giudea, a tretu de su Giordanu, e si torrat a pinnigai genti anca fut issu e comenti fut avesu a fai ddis torràt a donai imparu
2 E acostiaus unus cantu fariseus po ddu tentai, ddi pregontànt chi dd’est lìtzitu a su pobiddu a nci bogai a sa pobidda 3 E issu iat arrespustu e ddis iat nau: «A bosatrus ita s’at pretzetau Moisè?». 4 Issus iant arrespustu: «Moisè at premìtiu a iscriri una carta de arrefudu e a nci dda bogai». 5 Gesùs ddis iat nau: «Issu iat scritu custu pretzetu po mori de su coru de perda cosa de bosatrus. 6 Fintzas e chi a printzìpius de su mundu ddus iat fatus mascu e fèmina. 7 Po cussu s’òmini at a lassai su babbu e sa mama sua [e s’at a giungi a sa fèmina sua] e 8 issus duus ant èssiri unu feti (Gen 1,27 e 2,24). Aici non funt prus duus ma unu. 9 Duncas su chi Deus at giuntu, no ddu depit scrobai òmini».
10 E is iscientis, candu fiant torra in domu ndi ddi pregontànt. 11 E ddis iat nau: «Chini nci bogat a sa pobidda e si coiat cun d’un’atra, fait farta de fidi contras a issa 12 e chi issa nci bogat a su pobiddu e si ndi coiat un’atru, fait farta».
13 E nci dd’acumpangiànt is pipius po ddus tocai, ma is iscientis suus ddus ameletzànt. 14 Gesùs biendi sa cosa si fut arrennegau e ddis iat nau: «Lassai chi is pipius m'acostint accanta e non si ddu proibais; ca s’arrènniu de Deus est de is chi funt cumenti de icustus. 15 Deaderus, si ddu nau deu, chini no at a arriciri s’arrènniu de Deus cumenti de unu pipiu, no ddu’at a intrai». 16 E ddus imprassada e naràt de coru po issus sa beneditzioni, in s'or'e totu chi ddis poniat is manus suas in pitzus.
Chini est sa genti
de arrispettu ?
Mc 10,17-31
17 E candu fut bessendinci a sa bia,
ndi fut suncurtu unu tali chi ingenugau ananti suu ddi pregontàt: «Su Maistu
bonu, ita ap’a fai po eredai sa fida eterna?». 18Gesùs dd’iat
arrespustu: «Poita mi naras bonu? Nemus est bonu, chi no unu feti: Deus. 19
Is cumandamentus ddus connoscis: non bociast, non fatzas farta a sa
coia, non furist, non fatzas su testimongiu frassu, non fatzas trampanas, onora
a babu tuu e a mama tua».
20 Tandus issu dd’iat nau: «Su Maistu,
totu custas cosas ddas apu arrispetadas giai de candu fia piciocu ». 21 Gesùs
tandus dd’iat castiau, dd’iat tentu stima e dd’iat nau: «Una cosa feti
t’amancat: bai, totu su chi tenis bendididdu e donaddu a is poburus e as a
tenniri arrichesa in celu; e toca, sodiga
in fatu miu». 22 Issu annuilau po custus fueddus, si ndi fut andau
intristau, ca fiat unu chi teniat propiedais mannas.
23 E Gesùs, castiendusì a ingiriu
iat nau a is iscientis suus: «Ita traballosu chi at essiri, po is chi tenint is
benis, a nc’intrai a s’arrenniu de Deus!». 24 Is iscientis fuant
spantaus po is fueddus suus. E Gesùs iat torrau a arrespundi e ddis narat: «Fillus mius, ita
traballosu chi est a nc’intrai
a s’arrenniu de Deus! 25 Est prus facili po unu camellu a nci passai
in d’unu cossu de agu che po un’arricu a nc’intrai a s’arrenniu de Deus!». 26 E issus prus e prus spantaus, si narànt is
unus cun is atrus: «E chini s’at podiri sarvai?». 27 Castiendiddus Gesùs iat nau: «Po
is òminis non si podit fai, ma non po Deus: ca dònnia cosa si podit fai po Deus».
28 Perdu si fut postu a ddi nai: «Mira, nosu eus lassau totu e eus sodigau infatu tuu». 29 Gesùs dd’iat nau: «Deaderus, si nau sa santa beridadi: non nci at nemus chi apat lassau domu, o fradis, o sorris, o mama, o babu, o fillus, o terras po mimi e po s’evangeliu, 30 chi no arriciat, imoi e totu, domus e fradis e sorris e mamas e fillus e terras, impari cun trumentus, e in su tempus benidori sa fida eterna. 31 Aici, medas de primus ant èssiri ùrtimus e de ùrtimus primus.
Marcu 10,35-45
Unu fitziu
malu a bogai
35 Tandus si ddu’acòstiant Giacu e Giuanni, fillus de Zebedeu, nendiddi: «Su maistu, boleus chi si fatzast su chi seus po ti pediri». 36 E issu ddis iat nau: «Ita boleis a si fai?». 37 Issus dd’iant nau: «Acantzasì a si podi setzi in sa gròria tua unu a manu dereta e s’atru a manu manca tua». 38 Gesùs tandus ddis iat nau: «No iscieis ita seis pedendi. Podeis bufai de su càlixi innui seu po bufai deu o èssiri batiaus cun su bàtiu chi seu po essiri batiau deu?». 39 E issus iant arrespustu: «Gei podeus!». Gesùs ddis iat nau: «De su càlixi innui seu po bufai deu gei eis a bufai bosatrus puru e cun su bàtiu chi seu po èssiri batiau deu bosatrus puru gei eis a èssiri batiaus. 40 Ma a si sètziri a manu dereta o a manu manca mia non tocat a mei a ddu donai, est po chini est istètiu aprontau».
41 E intendendiddus, is atrus dexi iant cumentzau a s’arrennegai cun Giacu e cun Giuanni. 42 Tandus Gesùs ddus iat tzerriaus e ddis iat nau: «Scieis ca is chi bolint fai biri ca funt issus a cumandai is gentis, si ndi ponint meri e is maioris insoru si faint fortis contras a issas. 43 Ma no est aici in mesu de bosatrus, ca chini s’at a bolli fai mannu in mesu de bosatrus, at èssiri srebidori de bosatrus 44 e chini in mesu de bosatrus at a bòlliri èssiri primu, at èssiri tzeracu de totus. 45 Difatis su Fillu de s’òmini no est bènniu po èssiri srebiu, ma po srebiri e po donai sa vida sua in salvamentu po medas».