© Vangelo di Marco. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo Ghiani ; consulenza esegetica di Antonio Pinna

Marco 2, 1-28

¹Dis infatu, torrau a intrai a Cafarnau, si fut scipiu ca fut in domu. ²Si nd’iat pinnigau medas tantis chi no ddu’iat prus logu mancu ananti de sa genna; e ddis naràt su fueddu.

³Fiant lompius portendinceddi unu màrturu e ddu portànt in cuatru. ⁴Sigomenti ca non si nci ddu podiantbattiri ananti, po mori de sa de sa genti, nd’iant scovecau sa crobetura anca fut issu e iant fatu unu stampu e nc’iant fatu abasciai sa lètia anca fut crocau su màrturu. ⁵Gesùs ca iat biu sa fidi intzoru, narat a su màrturu: «Fillu, is pecaus tuus funt perdonaus».

⁶ Ddu iat unus cantus òminis de lei sètzius innia e chi aintru de su coru arrexonànt:  ⁷ «Custu, puita fueddat aici? Est frastimendi! E chini ddus podit perdonai is pecaus? No est Deus feti?».

⁸ Gesùs, illuegu iat cumprendiu in su spiritu suu, ca intra sei, fiant arrexonendi aici, ddis narat: «Poita aintru de is corus de bosatrus seis arrexonendi aici? ⁹ Ita est prus discantzosu a narri a su màrturu: Is pecaus tuus funt perdonaus, o a narri: Pesadindi, atuadì sa lètia tua e camina? ¹⁰ Imoi, po si fai isciri ca su Fillu de s’òmini, in sa terra, tenit poderi de perdonai is pecaus, –narat a su màrturu– ¹¹A tui naru, pesadindi, atuadì sa lètia e baidìndi a domu tua». ¹² Cuddu, illuegu, si ndi fut pesau, s’iat atuau sa lètia e si ndi fut andau ananti de totus, totus fiant spantaus e torrànt groria a Deus narendi: «Cosas aici, mai nd’eus biu!».

¹³ Fut torrau a bessiri or’oru de mari. Totu sa genti acostiàt anca fut issu e ddis donàt imparu. ¹⁴ E passendi iat biu a Levi de Alfeu sètziu in su dàtziu e dd’iat nau: «Sodigamì». Si ndi fut pesau e iat sodigau infatu suu.

¹⁵ Sussèdit ca issu fut sterriu papendi in domu de i cuddu, e dàtzieris medas e pecadoris fiant sterrius impari cun Gesùs e cun is iscientis suus, ca fiant medas, e sodigànt infatu suu. ¹⁶ E is òminis de lei de sa parti de is fariseus, biendiddu papendi cun is pecadoris e is datzieris, narànt a is iscientis suus: «Papat e bufat cun datzieris e pecadoris!». ¹⁷ Gesùs, ca iat intendiu, ddis narat: «De su dotori, non ndi tenint abisongiu is chi funt sanus, ma is chi funt maladius, non seu bènniu po tzerriai a is giustus, ma a is pecadoris».

¹⁸ Is iscientis de Giuanni e is fariseus fiant faendi unu giaùngiu. Benint anca est issu e ddi narant: «Poita is iscientis de Giuanni e is iscientis de is fariseus giaùngiant e is iscientis tuus non giaùngiant?». ¹⁹ E Gesùs ddis iat nau: «Is chi funt cumbidaus a sa coia, ita podint giaungiai candu su sposu est cun issus? Totu su tempus chi su sposu est cun issus non podint giaungiai. ²⁰Ma ant a lòmpiri dis, candu si ndi ddus ant a liai a su sposu e tandus, ant a giaungiai sa dì e totu. ²¹ Nemus cosit unu tzapulu de pannu cru a unu bestiri bèciu; indechino s’acònciu fatu a nou, furat a su bèciu e su scòrriu bessit prus mannu. ²² E nemus getat binu nou aintru de urdis bècius, indechino su binu tzacat is urdis e si nci perdit su binu e is urdis, ma binu nou in urdis nous.

²³ Fut sussèdiu ca unu sàbudu, passendi in mesu de is terras prenas a trigu, is iscientis suus, andendi andendi, iant incumentzau a tirai ispiga. ²⁴ Is fariseus ddi narànt: «Mira, poita funt faendi in dì de sàbudu su chi no est lìtzitu?». ²⁵ E issu ddis narat: «No dd’eis lìgiu mai ita iat fatu David, candu iat tentu apretu e dd’iat pigau fàmini a issu e a is chi fiant cun issu? ²⁶ Comenti fut intrau a sa domu de Deus, candu fut predi maiori Abiatar e s’iat papau is panis de ponidura chi no est lìtzitu a ndi papai feti che a is predis, e nd’iat donau fintzas e a is chi fiant cun issu?». ²⁷  E ddis naràt: «Su sàbudu est stetiu fatu po s’òmini e non s’òmini po su sàbudu. ²⁸ Po mori e po cussu su s’òmini est meri fintzas de su sàbudu».