© Vangelo di Marco 1999. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,

di Antioco e Paolo Ghiani. Consulenza esegetica di Antonio Pinna.
Proposta di traduzione Ghiani 1999 con osservazioni Pinna 1999-2000

Marcu 3,1-41

¹Fut intrau torra a sinagoga e ddu’iat unu cun d’una manu sicada ²e ddu portànt a càstiu [po biri] chi ddu sanàt, po ddi pòdiri getai nexi. ³Tandus narat a s’òmini chi portàt sa manu sicada: «Pesadindi in mesu!». ⁴Agoa ddis narat: «Est lìtzitu, in dì de sàbudu, a fari beni o a fari mali, a ndi salvai una vida o adda bocìri?». ⁵Ma issus abarrànt citius. E castiendiddus totu a fùrriu, avolotau, cun tristura, poita ca fiant de coru tostau, narat a i cuss’òmini: «Allònghia sa manu!». Dd’iat allonghiada e sa manu ddi fut torrada sana. E is fariseus nci fiant bessius illuegu e iant dispidiu unu cumandu contras a issu cun cussus de sa parti de is erodianus po ddu sperdiri.

⁷Gesùs in s’interis si ndi fut andau a s’oru de su mari cun is iscientis suus e meda genti de sa Galilea dd’iat postu infatu. E de sa Giudea, ⁸de Gerusalemi, de s’Idumea, de inguddei  de su Giordanu e de is partis de Tiru e de Sidoni genti meda, ca iant intèndiu su chi faiat, fut andada anca fut issu. ⁹Tandus, po mori de sa genti, iat nau a is iscientis suus a ddi tenni in prontu una barca, po no ddu strecai, ¹⁰ca nd’iat sanau medas, tanti chi totu is chi fiant fertus de maladia, si nci ddi getànt a pitzus po ddu tocai.

¹¹Is ispiritus malus candu ddu biant, si nci ddi getànt ananti tzerriendi: «Tui ses su Fillu de Deus!». ¹²Ma issu ddus ameletzàt meda chi no dd’essant bogau in craru.

¹³E nci fut artziau a su monti, iat tzerriau cun issu a is chi iat bòfiu e issus fiant andaus anca fut issu. ¹⁴Nd’iat fattu Doxi po abarrai cun issu, ¹⁵po ddus mandai a predicai e po tenni su poderi de nci bogai is dimònius.

¹⁶E a Simoni dd’iat postu a nòmini Perdu, ¹⁷e a Giacu de Zebedeu e a Giuanni, su fradi de Giacu ddis iat postu a nòminis Boanerghes, chi iat essiri, fillus de su tronu; ¹⁸e a Andria, a Filipu, a Batumeu, a Mateu, a Tomasu e a Giacu de Alfeu, a Taddeu, a Simoni su Cananesu ¹⁹e a Giudas Iscariòt, su chi apustis dd’iat intregau.

²⁰Fut intrau a una domu e s’iat torrau a pinnigai genti, tantis chi non si podiant papai mancu unu mùssiu de pani. ²¹Tandus cussus de sa parti sua candu iant intèndiu custa cosa, iant mòviu po ndi ddu pigai, ca narànt: «S’est ischissiau.».

²²E is òminis de lei chi fiant abasciaus de Gerusalemi, narànt: «Portat a Belzebul e nci bogat is dimònius cun su poderi de su capu de is dimònius.». ²³Issu ddus iat tzerriaus e cun parabulas ddis naràt: «Comenti s’arimigu nci podit bogai a s’arimigu? ²⁴Imoi chi un’arrènniu si pratzit intra sei, cuss’arrènniu non podit apoderai; ²⁵e chi una domu si pratzit intra sei, cussa domu no at a podiri apoderai. ²⁶ E fintazs e s’arimigu chi si pesat contras a issu e totu e si pratzit, non podit apoderai, ma est a s’acabbu. ²⁷Ca, nemus, intrau chi siat a sa domu de un’òmini forti, ndi ddi podit furai is trastus chi innantis no acàpiat a s’òmini forti, tandus feti, dd’at a torrobai sa domu. ²⁸Amen, si nau ca totu at èssiri perdonau a is fillus de is òminis, is pecaus e is frastimus, po cantu apant a frastimai. ²⁹Ma chini at ai frastimau a su Spiritu santu , no at a tenni perdonu po s’eternidai: est afartau de pecau eternali.». ³⁰Poita ca narànt: «Portat unu spiritu malu.».

³¹Lompit sa mama sua e is fradis suus e, iant mandau a ndi ddu tzerriai, abarrendi a parti de foras. ³²Si ddi fiat sètzia totu a ingìriu genti, e ddi narant: «Mì, mama tua, fradis tuus e sorris tuas, in foras, cicant a tui.». ³³E issu ddis iat arrespustu e narat: «Chini est mama mia e is fradis mius?». ³⁴Castiendi a fùrriu a fùrriu is chi fiant setzius a ingìriu a issu, narat: «Castiai a mama mia e a fradis mius! ³⁵A chini at a fai sa voluntai de Deus, cussu fradi miu, sorri e mama est.».