© Vangelo di Marco. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo Ghiani ; consulenza esegetica di Antonio Pinna

Marcu 5,1-43

1E fiant andaus a s’atru oru de su mari, a is partis de is Gerasenus. 2Candu ndi fut abasciau de sa barca, illuegu de mesu de is monimentus fut bessiu a dd’atobiai un’omini cun d’unu spiritu malu 3chi iat postu domu in is tumbas e nemus ddu podiat prus acapiai mancu a cadena: 4ca fisciu fut istetiu acapiau cun travas e cadenas, ma issu iat truncau is cadenas e segau is travas e nemus nci dda faiat prus a ddu domai. 5E a totu dì e a totu noti, per is tumbas e per i montis, fiat tzerriendi e ferendusì cun perdas. 6Duncas candu iat biu a Gesùs, de aillargu, iat curtu e si ddi fut ingenugau ananti, 7e tzerriendi a boxi manna, narat: «Ita tengiu de biri cun tui, Gesùs, Fillu de Deus su totu artu? Ti ddu pedu po Deus, non mi trumentis». 8 Ca ddi naràt: «Bessinci spiritu malu de custu omini». 9E ddi pregontàt: «Cali est su nomini tu?». E ddi narat: «Legioni, est su nomini miu, ca seus medas». 10E ddu pregàt meda a non nci ddu mandai a foras de cussus logus.11 Pascendi innia in su monti ddu iat unu tallu mannu de procus. 12E ddu pregànt narendiddi: «Mandasinci anca is procus, po nci ddis intrai aintru». 13E si ddus iat acantzau. Is spiritus malus comenti ndi fiant bessius, nci fiant intraus aintru de is procus. E su tallu, si nci fut ispentumau de un’atza a su mari, iant essiri duamilla, e si fiant allupaus in su mari.

14Is chi fiant pascendiddus si fiant fuius e iant torrau a contai sa nova in sa tzidadi e in su sartu e fiant bessius a biri su chi fut sussediu. 15Lompint acanta de Gesùs e bint su chi fut in poderi de su dimoniu setziu, bestiu e torrau in sentidu, cuddu chi fiat stetiu possedìu de sa legioni, e iant timiu. 16E cussus chi iant biu, ddis iant contau comenti fut sussediu a su chi fiat istetiu in poderi de su dimoniu e su contu de is procus. 17E iant cumentzau a ddu pregai a si nd’andai de is terras insoru. 18Candu fut artziendinci a sa barca su chi fut istetiu in poderi de su dimoniu, ddu pregàt a ddu fai abarrai cun issu. 19E non dd’iat lassau, ma ddi narat: «Bai a domu tua, anca est sa genti tua e conta a issus su chi t’at fatu su Sennori e ca t’at lastimau. 20E si ndi fut andau e iat cumentzau a predicai in sa Decapoli su chi dd’iat fatu a issu Gesùs e totus abarrànt spantaus.

21E Gesùs nci fiat imperrau torra a barca a s’atra parti e si fut pinnigada genti meda anca fut issu. 22E lompit unu de is maioris de sa sinagoga, ddi narànt a nomini Giàiru, e biendiddu si nci getat a peis suus 23e ddu pregat meda, narendi: «Filla mia est acabbendusì, beni e poniddi is manus po dda sanai e po dda fai bivi. 24E fut andau cun issu e ddi poniat infatu genti meda e dd’apretànt de donnia parti. 25E una femina chi de doxi annus teniat unu scolu de sanguni 26e iat patiu meda po mori de medas dotoris, spendendi totu su chi teniat, chentza de ndi tenni prou perunu, antzis ndi fut andada prus in peus, 27candu iat intendiu de Gesùs, fiat bennia de palas in mesu de sa genti e dd’iat tocau su bestiri. 28Ca naràt: «Chi ddi tocu assumancu su bestiri, ap’a sanai». 29E illuegu sa vena de su sanguni si ddi fut sicada e iat intendiu in su cropus ca fut istetia sanàda de su mali. 30E Gesùs illuegu ca si ndi fut sapìu in sei e totu de su poderi chi ndi ddi fut bessiu, furriendusì anca fut sa genti, naràt: «E chini m’at tocau su bestiri?». 31E is iscientis suus dd’iant nau: «Bis sa genti apretendudì e naras: Chini m’at tocau?». 32E si castiàt totu a fùrriu, po biri cussa chi dd’iat fatu. 33Sa femina timendi e tremendi, ca isciat su chi ddi fut sussediu, fut bennia e si nci ddi fut getada ananti e dd’iat nau totu sa beridai. 34Issu dd’iat nau: «Filla, sa fidi tua t’at sanau. Baidìndi in paxi e abarra sana de su mali tuu».

35Megàt ancora de fueddai, candu benint de domu de su maiori de sa sinagoga narendi: «Filla tua s’est morta, poita strubas ancora su Maistu?». 36Gesùs, ca iat intendiu su fueddu chi fiat nendi, narat a su maiori de sa sinagoga: «Non timas, crei feti». 37E cun issu no iat lassau sodigai a nemus, foras che a Perdu e a Giacu e a Giuanni, su fradi de Giacu. 38E lompint a domu de su maiori de sa sinagoga e bidi su treulu e is chi funt prangendi e atitendi meda. 39E fiat intrau e ddis narat: «Poita faeis treulu e prangeis? Sa pipia no est morta, est dromia». 40E cuddus si nd’arrìant de issu, ma issu nc’iat bogau a foras a totus e pigat a su babu de sa pipia e a sa mama e a is chi fiant cun issu e nc’intrat anca fut sa pipia. 41 E iat pigau sa manu de sa pipia e ddi narat: «Talità cum!». Comenti e a nai: «Sa pipia, pesadindi, ti nau!». 42Illuegu sa pipia si ndi pesat e si ponit a caminai, ca teniat doxi annus. E si fiant spantaus de unu spantu mannu. 43E ddus iat beni pretzetau chi nemus dd’essit avreguau, e iat nau a ddi donai a papai.