© Vangelo di Marco. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo Ghiani ; consulenza esegetica di Antonio Pinna

Marcu 6,1-56

¹Iat moviu de innì e andat a is logus suus e is iscientis suus sodigant cun issu. ²Candu fut lompiu su sabudu iat cumentzau a donai imparu in sa sinagoga e totus ascurtendiddu fiant spantaus, narendi: «E de innui a i custu, custas cosas? E i custu sabiori chi dd’est donau? E i custas operas poderosas chi ndi bessint de is manus suas?». ³Custu no est su maistu de linna, su fillu de Maria, su fradi de Giacu, de Ioses, de Giudas e de Simoni? E is sorris suas non funt innoi in mesu nostu?». E si ndi scandalitzànt de issu. ⁴E Gesùs ddis naràt: «Non nci at profeta chentza de onori chi no in logu suu, in su parentau suu e in domu sua». ⁵E innì no ddui podiat fai opera poderosa peruna, feti a pagus malaidus, is calis, iat postu is manus, fiant sanaus. ⁶E si spantada ca fiant chentza de fidi. E andàt in giru peri is biddas donendi imparu. ⁷E tzerriat a is Doxi e iat cumentzau a ddus mandai a duus a duus, ddis donàt poderi a pitzus de is spiritus malus ⁸e ddus iat pretzetaus a no ingòlliri nudda po su viagiu, foras che su bàculu feti: né pani, né bertula, né soddu de arramini in sa bussa, ⁹ma a si cratzai is andàlis e a non si ponni duus bestiris. ¹⁰E ddis naràt: «Candu intrais a una domu, abarraiddòi fintzas a chi si nd’eis a andai de ingui. ¹¹E chi in d’unu logu non s’arricint e non s’ascurtant, andendisindi, scutulaisindi su pruniu de asuta de is peis, po testimongiu contras a issus. ¹²E nci fiant bessius e predicànt a furriai de pentzamentu [si cunvertiri], ¹³nci bogànt dimonius medas e ungiant cun ollu medas malaidus e sanànt.

¹⁴E s’urrei Erodi nd’iat intendiu fueddai, ca su nomini su fiat nodìu, e narànt: «Giuanni Batista est arrisuscitau de is mortus, po cussu is poderis operant cun issu.». ¹⁵Atrus narànt: «Est Allìas»; e atrus ancora narànt: «Est unu profeta, comenti unu de is profetas». ¹⁶Candu dd’iat intendiu, Erodi naràt: «A i cussu chi deu ndi dd’apu segau sa conca, cussu Giuanni est istetiu arrisuscitau». ¹⁷Ca Erodi e totu iat mandau a ndi pinnigai a Giuanni e dd’iat poderau in presoni po mori de Erodiadi, sa pobidda de Filipu, fradi suu, ca si dd’iat coiada. ¹⁸Ca Giuanni a Erodi ddi naràt: «Non t’est lìtzitu a ti pigai sa pobidda de fradi tuu». ¹⁹Erodiade si fiat atirriada cun issu e ddu boliat bociri, e no ddu podiat fai, ²⁰poita ca Erodi ddu timiat, a Giuanni, connoscendiddu po omini giustu e santu e dd’aguardàt e candu dd’ascurtàt abarràt dudosu meda, e dd’ascurtàt cun prexeri.

²¹E fu lompia sa dì giusta candu Erodi, po sa dì chi iat cumprìu is annus, iat fatu una cena po is maioris, is ufitzialis e is prus mannus de sa Galilea. ²²E fut intrada sa filla propria de Erodiade e iat baddau e a Erodi e a is chi fiant in sa mesa cun issu ddis fut pràxia. S’urrei dd’iat nau, a sa picioca: «Pedimì su chi bolis e ti dd’ap’a donai». ²³E dd’iat giurau: «Calecasiat cosa chi m’as a pediri, ti dd’ap’a donai, fintzas e su mesu de s’arrenniu miu». ²⁴Issa nci fut bessia a foras e a sa mama dd’iat nau: «Ita ap’a pediri?». E issa dd’iat nau: «Sa conca de Giuanni Batista». ²⁵E fut intrada illuegu de pressi anca fut s’urrei e iat pedìu, narendi: «Bollu chi mi dongias imoi e totu in d’una safata sa conca de Giuanni cussu chi batiat». ²⁶E su s’urrei si fut intristau meda, ma po mori de sa giura e de is chi fiant in sa mesa non dd’iat bofia storrai. ²⁷S’urrei illuegu iat mandau una guardia e dd’iat pretzetau a ndi ddi batiri sa conca sua. e fut andau e dd’iat sconcau in presoni, ²⁸e nc’iat portau sa conca de issu in d’unu pratu e dd’iat donada a sa picioca e sa picioca dd’iat donada a sa mama sua. ²⁹E is iscientis suus candu dd’iant intendiu fiant andaus e nd’iant pigau su cropus de issu e dd’iant postu in d’una tumba.

³⁰E is apostulus si fiant pinnigaus anca fut Gesùs e dd’iant contau totu su chi iant fatu e s’imparu chi iant donau. ³¹ E ddis narat: «Benei bosatrus, a un’oru a parti, a unu logu assolau, e pasiaisì pagu pagu». Ca fiant medas is chi andànt e torrànt e non teniant mancu ora de papai.

 ³²E si ndi fiant andaus a barca a unu logu assolau, a una parti.

³³E ddus iant bius andendusindi e medas iant cumprendiu e fiant suncurtus a innì a pei, de totus is biddas e fiant arribaus innantis de issus.

³⁴E candu ndi fut calau iat biu meda genti e nd’iat tentu piedai, ca fiant che brebeis chi non tenint pastori e iat incumentzau a dd’is imparai cosa meda.

³⁵E si fut fatu trigadiu e is iscientis suus fiant acostiaus anca fut issu e ddi narànt: «Su logu est assolau e est giai trigadiu, ³⁶dispididdus de modu chi andendi peri is terras e is biddas a ingiriu si comprint cosa de papai». ³⁷Arrespundendi dd’is iat nau: «Donaiddis a papai bosatrus». E ddi narant: «Iaus a dèpiri andai nosu a comporai duxentus dinais de pani e a ddis donai a papai?». ³⁸Issu ddis narat: «Cantu ndi portais de panis? Baxi, castiai». E agoa chi dd’iant scipiu, ddi narant: «Cincu e duus piscis». ³⁹E ddis iat cumandau a ddus fai setzi totus, a fiotus a fiotus in s’ebra birdi. ⁴⁰E si fiant setzius a pratzas a pratzas de centu e de cincuanta. ⁴¹E issu iat pigau is cincu panis e is duus piscis, iat pesau is ogus a su celu, iat nau sa benedìzioni e iat pratzìu is panis e ddus iat donaus a is iscientis suus, po si ddus aporri, e is duus piscis ddus iat pratzius a totus. ⁴²E iant papau totus e si fiant pràndius. ⁴³E nd’iant pigau doxi cadinus prenus de arrogus, e de piscis. ⁴⁴Is chi s’iant papau is panis fiant cincumilla ominis.

⁴⁵E illuegu iat apretau a is iscientis suus po nci artziai a sa barca, po andai innantis suu a s’atru oru, faci a Betzaida, in s’ora chi issu  nci dispidiat sa genti. ⁴⁶E apustis chi ddus iat dispidius nci fut istresiau a su monti po pregai. ⁴⁷E a parti de merì, sa barca fiat in mesu de su mari e issu solu in terra. ⁴⁸E biendiddus arremendi, fadiaus ca su bentu ddis fiat contras, a coa de noti benit acanta insoru, caminendi in su mari e nci ddis boliat bessiri ainnantis. ⁴⁹ Issus biendiddu caminendi in su mari iant pentzau: «Est una pantuma!», e iant aboxinau. ⁵⁰Ca dd’iant biu totus e fiant assustraus. Issu illuegu ddus iat fueddaus e ddis narat: «Cunfidai, seu deu; non timais!». ⁵¹E nci fiat artziau a sa barca cun issus e su bentu si fut asseliau. E issus intra sei fiant spantaus meda. ⁵²Ca no iant cumprendiu nudda de is panis e su coru insoru si fiat aperdau.

⁵³E apustis chi nci fiant imperraus, fiant acostiaus a terra e fiant lompius a Genesaret. ⁵⁴E candu ndi fiant calaus de sa barca, dd’iant connotu illuegu ⁵⁵iant suncurtu de totus cussas terras e iant incumentzau a nci portai in is letias is fertus de mali, anca intendiant ca fiat. ⁵⁶E innui e chi essit intrau, biddas, citais o sartus, nci poniant is prus arrendius in is pratzas e ddu pregànt, assumancu a ddi podiri tocai sa frangia de su bestiri; e is chi ddu tocànt, sanànt.