© Vangelo di Marco. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo Ghiani ; consulenza esegetica di Antonio Pinna

Marcu 7,1-37

1E si pinnigant anca fut issu is fariseus e unuscantus ominis de lei bènnius de Gerusalemi. 2E candu iant biu ca unuscantus de is iscientis suus non papant cun is manus nidas, iat essiri a narri chentza de si ddas sciacuai, 3- ca is fariseus e totus is Giudeus non papant chi non si sciacuant is manus cun d’una farrancada, pumpiendi  su connotu de is antigus 4e candu furriant de su mercau non papant chi non si sciacuant, e tenint fintzas e atras cosas medas chi ant connotu de apumpiai: sciacuaduras de tassas, de tianus e de istrexus de arramini [e istoias] - 5is fariseus e is ominis de lei ddi pregontant: «Poit’est chi is iscientis tuus non sighint su connotu de is antigus e papant chentza de is manus nidas?».

6E issu ddis ist nau: «Iat profetau giustu de bosatrus, Isaia, fraitzus, comenti ddu at iscritu:

Custu populu m’onorat cun is lavras,

ma su coru insoru est aillargu de mimi;

7m’onorant de badas

imparendi imparus, pretzetus de ominis.

8Lassendi su pretzetu de Deus, apumpiais su connotu de is ominis». 9E ddis naràt: «Sbuidais giustu su pretzetu de Deus po achistiri su connotu de bosatrus. 10Mosè iat nau fintzas: “Onora a babu tuu e a mama tua”, e, “a chini maledixit a su babu e a sa mama, siat acabau cun sa morti”. Ma bosatrus narais: Chi un’omini narat a su babu o a sa mama: “Est Korban, su chi iast a depiri arriciri de agiudu de mei, est a nai, est una impromitentzia, 12non ddi lassais fai prus nudda po su babu o po sa mama 13torrendi a nudda su fueddu de Deus po su connotu chi s’eis tramandau bosatrus. E cosas aici ndi faeis medas».

14E iat tzerriau torra a sa genti e ddis naràt: «Ascurtaimì totus e cumprendei: 15Non s’agat nudda in foras de s’omini chi intrendinceddi aintru ddu potzat amaciai. Est su chi ndi bessit de s’omini chi amàciat a s’omini! (16).

17E candu nci fut intrau a domu, aillargu de sa genti, is iscientis suus dd’iant pregontau de sa parabula. 18E dd is narat: «Tandus seis fintzas e bosatrus chentza de sentidu? Non cumprendeis ca totu su chi est a parti de foras, intrendudinci aintru de s’omini, non ddu podit amaciai, 19ca non nci dd’intrat a su coru, ma a brenti e nci dd’acabat in sa bassa?», faendi sintzilla donnia cosa de papai. 20E naràt: «Su chi ndi bessit de s’omini, cussu est chi amàciat a s’omini. 21Ca de aintru de su coru de is ominis ndi bessint is pentzamentus malus: bregungias, furas, mortis, 22adulterius, susunchentzias, malesas, trassa, disonestai, ogu malu, frastimu, fari mannosu, locura. 23Totus custas cosas malas ndi bessint de aintru e amaciant s’omini».

24Tandus si ndi fut pesau e si ndi fut andau de innì a is partis de Tiru e fut intrau a una domu e boliat a no ddu sciri nemus, ma non fut potziu abarrai cuau. 25Antzis illuegu dd’iat avreguau una femina chi teniat una fillixedda chi portat unu spiritu malu, issa, lompia, si nci ddi fut getada a peis. 26Sa femina fut greca, de genti Sirofenissa, e ddi pediat a nci bogai su dimoniu de sa fillixedda sua. 27E issu ddi naràt: «Innantis lassa chi ndi siat bogau su famini a is pipius, ca no est giustu a ndi pigai su pani de is pipius po nci ddu fuliai a is calleddus». 28E issa iat arrespustu, e ddi narat: «Sennori, fintzas e is calleddus, asuta de sa mesa, si papant sa farinalla de is fillus». 29E dd’iat nau: «Po custu fueddu, bai: su dimoniu nd’est bessìu de filla tua. 30Torrada a domu sua, iat agatau sa filla arrimada in su letu e su dimoniu ndi fut bessiu.

31E nci fut bessiu torra a is partis de Tiru, fut passau in Sidoni e fut torrau a su mari de sa Galilea a tretu de mesu de is lacanas de is Dexicitais. 32E nci ddi portant unu chi fut surdu e achichiadori e ddi pedint a ddi ponni sa manu, 33e pighendindeddu a parti aillargu de sa genti, dd’iat postu is didus in ogus, iat fatu salìa e dd’iat tocau sa lingua, 34e pesaus is ogus a  celu iat suspirau e ddi narat: «Effatà, est a nai, oberidì totu!». 35E illuegu si ddi fiant obertas is origas e si ddi fut istrobìu su nuu de sa lingua e fueddàt paris. 36E ddus iat pretzetaus a non nai nudda a nemus; ma prus ddus pretzetàt e tantis prus ddu bogànt a craru. 37 E abarrànt spantaus meda meda e narant: «At fatu beni donnia cosa, fait intendiri is surdus e fueddai is mudus!».