© Vangelo di Marco. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo Ghiani ; consulenza esegetica di Antonio Pinna

Marcu 9,1-50

1 E ddis naràt: «Amen, si nau ca nci at unuscantus de is chi funt innoi, chi no ant a tastai sa morti innantis de biri, s’arrenniu de Deus lompiu cun poderi».

2 Agoa de ses dis, Gesùs pigat a Perdu e a Giacu e a Gianni e nci ddus iat portaus a pitzus de unu monti artu, ind’unu logu a parti, feti a issus. 3 E fut istetiu tramudau ananti insoru e is bestiris si ddi fiant fatus luxentis, e nidus meda chi perunu lissieri in sa terra ddus iat ai potzius fai aici nidus. 4 E ddis fut aparessiu Allìas cun Mosè e fiant fueddendi cun Gesùs. 5 E iat arrespustu Perdu, e narat a Gesùs: «Maistu, est bellu po nosu a essiri innoi! Fatzaus tres barracas una a tui, una a Mosè e una a Allìas». 6 Ca no isciat su chi fiat nendi, ca fiant spantaus. 7 E ndi fut calàda una nui chi ddus iat imboddiaus cun s’umbra e de sa nui ndi fut lompiat una boxi: «Custu est su Fillu miu istimau, ascurtaiddu!». 8 Totu ind’una castiendisì a ingiriu no iant biu prus a nemus, ma feti a Gesùs cun issus.

9 E abascendindi de su monti ddus iat pretzetaus chi no essant nau a nemus su chi iant biu, innantis chi su Fillu de s’omini fessit arresuscitatu de is mortus. 10 E issus s’iant apumpiau sa cosa, chistionendi ita iat a essiri custu “arresuscitai de is mortus”.

11 E ddu pregontànt, narendiddi: «Poita is ominis de lei narant ca innantis depit benni Allìas?». 12 Issu ddis iat nau: «Allias benendi innantis assetiat donnia cosa; e comenti est chi ddu at iscritu po su Fillu de s’omini? Ca at a sunfriri meda e at essiri menospretziau? 13 Ma si nau ca Allìas est benniu e dd’ant fatu si chi ant bofiu; comenti ddu at iscritu po issu».

14 E lompius anca de is iscientis iant biu genti meda a ingiriu insoru e is ominis de lei chistionendi cun issu. 15E illuegu totu sa genti biendu a issu fut abarrada spantada, e ddu saludànt currendi anca de issu. 16E ddis iat pregontau: «De ita seis chistionendi cun issus?». 17E dd’iat arrespustu unu de sa genti: «Maistu, ti nd’apu betiu a fillu miu pigau de unu spiritu mudu. 18E donnia borta chi si nd’impossessat, nci ddu strumpat e issu  spumat, tzichìrriat is dentis e s’acìrdinat. Dd’apu nau a is iscientis tuus a nci ddu bogai, e no nci funt arrennescius. 19Issu ddis iat arrespustu e narat: «O arratza de genti chi non creit, fintzas a candu ap’a abarrai cun bosatrus? Fintzas a candu s’ap’a depiri baliai? Beteimindeddu ananti miu!». 20E si nci dd’iant portau. Comenti iat biu a issu su spiritu illuegu dd’ iat scutulau a forti e issu arrutu a terra, s’arrumbulàt spumendisì. 21E iat pregontau a su babu: «Cantu tempus est chi ddi sussedit custa cosa?». E issu iat arrespustu: «De candu fut pipiu, 22e fitianu nci dd’at getau a su fogu e a s’acua po ddu bociri, tui perou, chi podis, ti ndi praxat lastima de nosu e agiudasì». 23Gesùs dd’iat nau: «Chi podis! A chini creit dd’est possibili donnia cosa.». 24Illuegu su babu de su piciocheddu, tzerriendi iat nau: «Gei creu, agiuda a su non crei cosa mia!». 25Tandus Gesùs ca suncurriat genti, iat ameletzau su spiritu malu, nendiddi: «Spiritu mudu e surdu, deu ti ddu cumandu: Bessindeddi a foras e no nci ddi torrist a intrai prus!». 26E tzerriendi e trotoxendiddu, ndi ddi fut bessiu. E fut comenti de mortu, tantis chi totus narant: «S’est mortu!». 27Ma Gesùs pighendiddu a sa manu ndi dd’iat pesau e issu si ndi fut strantaxau.

28E intraus a una domu, is iscientis suus a disparti, dd’iant pregontau: «Poita est chi nosu non nci dd’eus potziu bogai?». 29E issu ddis iat nau: «Custa genìa non si nci podit bogai in perunu modu, chi non cun sa pregadorìa.».

30Bessius de innì, passànt peri sa Galilea, e non boliat a ddu sciri nemus. 31Ca donàt imparu a is iscientis suus e ddis naràt: «Su Fillu de s’omini est intregau a is manus de is ominis e dd’ant a bociri e, apustis mortu tres dis, at a arresuscitai». 32Issus non cumprendiant custu fueddu e timiant a ndi ddi pregontai:

33E fiant lompius a Cafarnau e candu fut aintru de sa domu ddis iat pregontàu: «Ita fiais arrexonendi in sa bia?». 34Ma issus abarrànt citius, ca s’unu cun s’atru, in sa bia, iant arrexonau e chini iat essiri su prus mannu. 35Tandus, apustis setziu, iat tzerriau is Doxi e ddis iat nau: «Chi unu bolit essiri su primu, at a depiri essiri s’urtimu de totus e su srebidori de totus». 36E pigau unu pipiu, dd’iat postu in mesu insoru e imprassendiddu ddis iat nau: 37«Chini at a arriciri, a nomini miu, unu de i custus pipius, arricit a mimi. E chini arricit a mimi, no est a mimi chi arricit ma a chini m’at mandau».

38Giuanni dd’iat nau: «Maistu, eus biu a nu boghendinci is dimonius in nomini tu, e si dd’eus proibìu, ca non poniat infatu a nosu». 39Ma Gesùs, iat nau: «Non ddus proibais, ca no nci at nemus chi fatzat unu miraculu a nomini miu e illuegu potzat fueddai mali de mimi. 40Ca chini no est contras a nosu est po nosu.

41Chinestcasiat si dongiat a bufai una tassa de acua ca seis a nomini de Cristus, si nau deaderus: No at a perdiri sa paga cosa sua.

42E chini indìtat su mali a unu de i custus pipius chi creint [a mimi], est mellus meda po issu a dd’acapiai una perda de mola a su tzugu e a nci ddu getai a su mari.

43E chi sa manu tua t’indìtat su mali, segandedda: est mellus po tui a intrai in sa fida mrugu, che a lompiri a sa Geenna, anca est su fogu chi non si ndi studat, cun totu a is duas manus. (44)

45E chi su pei tuu t’indìtat su mali, segandeddu: est mellus po tui a intrai in sa vida tzopu che chi ti nci getint a sa Geenna cun totu a is duus peis. (46)

47E chi s’ogu tuu t’indìtat su mali, bogandeddu: mellus po tui a intrai a s’arrenniu de Deus bisògu che cun totu a is duus ogus a ti nci getai a sa Geenna, 48anca su bremi insoru non si morit e su fogu non si ndi studat:

49ca donniunu at a essiri salìu cun su fogu. 50Bonu su sali; ca chi su sali torrat a bambu, cun ita saleis? Porteis sali aintru de bosatrus e tengiais paxi is unus cun is atrus.