© Vangelo di Marco. Traduzione in sardo
campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo Ghiani ; consulenza esegetica di Antonio Pinna
1E iat incumentzau a ddis fueddai in paràbulas: «Un’omini iat postu una bingia e dd’iat ingiriada cun d’una cresura, ddu iat istuvau unu lacu e iat frabicau una turri, agoa dd’iat donada a pesoni a is bingeteris e si ndi fut andau foras. 2In su tempus iat mandau anch’est is messaius su srebidori, po ndi pigai su frutu de sa bingia; 3e issus dd’iant pigau e dd’iant scutu e nci dd’iant bogau chentza de nudda. 4E ddis iat torrau a mandai un’atru srebidori e a i custu dd’iant pistau sa conca e dd’iant carriau de fueddus malus. 5Nd’iat mandau un’atru e dd’iant bociu e medas atrus a chini dd’iant scutu, a chini dd’iant bociu. 6Ndi teniat ancora unu, su fillu stimau. Po urtimu ddis iat mandau a issu, narendi: «Ant a tenniri arrispetu po fillu miu». 7Cussus messaius perou si narànt intra issus: «Custu est s’eredeu. Tocai, ddu boceus, e s’eredai at essiri sa nosta». 8E dd’iant pigau e dd’iant bociu e nci dd’iant fuliau a foras de sa bingia. 9Ita at a fai [duncas] su meri de bingia? At a benniri, at a bociri is messaius e at a donai sa bingia a atri. 10E no dd’eis lìgia, custa Scritura?
Sa perda chi is maistus ant scartau
dd’ant posta a perda de contonada
11Custu dd’at fatu su Sennori,
est cosa de spantu a is ogus nostus?».
12E cicànt de ddu tenturai, perou iant timiu a sa genti, ca iant cumprendiu ca cussa parabula dd’iat nada po issus. E dd’iant lassau e si ndi fiant andaus.
13E ddi mandant unus cantus fariseus e erodianus po ddu cassai in faddinu de fueddus. 14Cussus, lompius, ddi narant: «Maistu, scieus ca ses beridadosu e non ndi fais contu de nemus, e non castias in faci a is ominis, ma cun beridai imparas sa bia de Deus. A donai sa tacia a Cesari litzitu est o no? Si dda depeus donai o non si dda depeus donai?». 15Connoscendi sa frassìa insoru ddis iat nau: «Poita mi tentais? Aporreimì unu soddu po ddu biri!». 16E si dd’iant aportu. E ddis narat: «Custa magini, de chini est? E i custu scritu?». E issus dd’iant nau: «De Cesari». 17Gesùs tandus ddis iat arrespustu: «Su chi est de Cesari torraiddu a Cesari e su chi est de Deus a Deus». E nd’iant tentu amiru de issu.
18E lompint anch’est issu unus cantus sadduceus, chi nant ca non nci at arresurretzioni e dd’iant pregontau, narendi: 19«Maistu, Moisè s’at iscritu ca, chi essat mortu su fradi de unu e essat lassau sa pobidda e non lassat fillus, su fradi suu pighit sa pobidda e pesit eredeu a su fradi. 20Nc’iat seti fradis e su primu iat pigau pobidda e morendi no iat lassau eredeu. 21Si dd’iat pigada su de duus e si fut mortu chentza de lassai eredeu, e su de tres sa propiu cosa 22e totu a is seti no iant lassau eredeu. E agoa de totus si fut morta sa pobidda puru. 23In s’arresurretzioni, cadu ant essiri arresuscitaus de cali de issus at essiri sa femina? Ca dd’ant tenta totus a is seti a pobidda?». 24Gesùs ddis iat nau: «No ca seis faddendi. Ca non conosceis is Iscrituras e nemancu su poderi de Deus? 25Ca candu ant’essiri arresuscitaus de is mortus, no nci at ai ni coiaus, ni coiadas, ant’essiri perou che angelus in is celus. 26Torrendi a is mortus chi arresuscitant, non dd’eis ligiu in su liburu de Moisè, in su contu de s’orruaxu, comenti Deus dd’iat chistionau, narendi: «Deu seu su Deus de Abramu, su Deus de Isacu e su Deus de Giacu? 27No est Deus de is mortus, ma de is bius. Faddeis meda».
28E fut acostiau unu de is ominis de lei, chi ddus iat intendius chistionendi, biu cumenti ddis iat arrespustu beni, dd’iat pregontau: «Cali cumandamentu est su primu de totus?». 29Gesùs dd’iat arrespustu: «Su primu est: Ascurta, Israeli. Su Sennori Deus nostu, Sennori unigu est 30e as a istimai a su Sennori Deus tuu cun totu su coru tuu, cun totu s’anima tua e cun totu sa menti tua e cun totu sa frotza. 31E su de duus, custu: Stima a su prossimu tuu che a tui e totu. Atru cumandamentu prus mannu de i custu no nci nd’at». 32E s’omini de lei dd’iat nau: «Beni meda, as nau, maistu, est sa beridai. Unu est issu e no nd’at atru foras che issu; 33e a ddu stimai cun totu su coru e cun totu su sentidu e cun totu sa frotza e a istimai su bixinu comenti e a sei e totu est prus meda de totus is paraduras e de is sacrifitzius». 34E Gesùs biu cumenti iat arrespustu cun sabiori, dd’iat nau: «Non ses aillargu de s’arrenniu de Deus». E nemus s’atriviat prus a ddi fai pregontas.
35E iat arrespustu Gesùs e naràt donendi imparu in su tempru: «Comenti est chi is ominis de lei narant ca su Cristus est fillu de David? 36David e totu iat nau, pigau de su Spiritu santu:
Iat nau su Sennori,a su Sennori miu:
setzidì a manu dereta mia,
fintzas a chi ap’a ponni is nemigus tuus
asuta de is peis tuus.
37David e totu ddi narat Sennori, e tandus de innui est fillu suu?». E meda genti dd’ascurtàt a prexeri.
38E in s’imparu suu, naràt: «Castiaisì de is ominis de lei, ca ddis praxit a passillai cun bestiris bellus e a ddus saludai in is pratzas,39a tenniri is cadiras de ananti in is sinagogas e is primus postus in is prangius. 40Custus nc’ingurtint is domus de is fiùdas e pregant meda po iscusa. Custus ant arriciri una cundenna prus manna».
41E setziu ananti de su tesoru, castiàt comenti sa genti nci getàt soddu de arramini a su tesoru, e medas arricus ndi ddui getànt meda. 42Lompia una fiuda, pobora, nc’iat getau duus soddus, iat essiri unu francu. 43Tzerriaus is iscientis suus ddis iat nau: «Si nau sa beridai: sa fiuda, custa pobora, nci at getau a su tesoru prus de totus is chi funt getendi. 44Ca totus ant getau de su chi teniant de srobu; issa perou, in sa poboresa sua, nci at getau totu su chi teniat, totu sa fida sua».