© Vangelo di Marco. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo Ghiani ; consulenza esegetica di Antonio Pinna

Marcu 13,1-37

1E bessendindi de su tempru, unu de is iscientis suus ddi narat: «Maistu, mì arratza de perdas e arratza de frabicus!». 2E Gesùs dd’iat nau: «Ddus bis custus frabicus mannus? Innoi no nd’at a abarrai perda in pitzus de perda, chentza de ndi dda sciusciai».

3E sendu setziu in su monti de is olias a faci de su tempru, ddi pregontàt a issu a solu Perdu e Giacu e Giuanni e Andrìa: 4«Narasì: candu ant a sussediri custa cosa e cali su sinnali ca totu custa cosas ant essiri po arribai a cumprimentu?».

5Gesùs iat cumentzau a ddis nai: «Castiai chi nemus si cullunit. 6Medas ant a benniri a nomini miu, narendi: “Seu deu”, e nd’ant a cullunai medas. 7E candu eis a intendiri de gherras e de sonus de gherras, non timais; depint sussedi, perou no at essiri ancora s’acabu. 8S’at pesai genti contras a genti e arrenniu contras a arrenniu, e de a logu in logu ddu at ai terremotus, ddu at ai famini. Custu at essiri su cabudu de is doloris.

9Castiaisì a bosatrus e totu. S’ant a intregai a is tribunalis e eis a essiri aciotaus in is sinagogas e s’ant a ponni ananti de is maioris e a is urreis, po mori miu, a testimongiu ananti insoru. 10Innantis perou bisongiat a predicai a donnia genti s’evangeliu. 11E candu si nd’ant a pigai po s’intregai, non si pongiais innantis pentzamentu, de ita eis a fueddai, su chi s’at essiri donau in s’ora, cussu narai. Ca non seis bosatrus a fueddai, ma su Spiritu santu. 12E su fradi at a intregai a su fradi a sa morti e su babu a su fillu e is fillus s’ant a pesai contras a is babus e ais mamas e ddus ant a fai morri; 13 i eis a essiri tirriaus de totus po mori de su nomini miu. A chini perou at a aguantai fintzas a s’acabu, custu at essiri sarvau. 14Candu eis a biri su disagradori grisau, stanti anca non depit, a chini ligit cichit de cumprendiri, tandus, is chi funt in Giudea, si fuant a is montis; 15a chini est in pitzus de su staulu no nd’abascit e no intrit  a ndi bogai calancuna cosa de sa domu sua 16e a chini est in su sartu, non torrit agoa a si ndi pigai su manteddu. 17Arguai a is feminas, chi ant essiri prossimas e donendu a sui in cussas dis. 18Pregai chi non sussedat in s’ierru; 19ca ant’essiri cussas dis una tribulia comenti no nci nd’at istetiu de su printzipiu de sa mundu, chi Deus at creau, fintzas a imoi, e no nci nd’at ai prus. 20E chi su Sennori no essat incrutzau su tanti de is dis, non s’iat a sarvai carri peruna. Po mori perou de is eligìus, chi at isceberau, at a incrutzai is dis.

21E tandus chi calancunu s’at a nai: «Mi’, innoi su Cristus, mi’, inguddei”, no nci cretais. 22Ca ant a bessiri a pillu Cristus frassus e profetas frassus e ant a donai sinnalis e ispantus po cullunai, chi essat fatu, is eligius. 23Bosatrus in donnia modu castiaisì: deu s’apu nau totu innantis!

24In cussas dis perou, apustis de cussa tribulia su soli s’at a (innieddigai) iscurigai e sa luna no at a donai su lugori suu, 25e is isteddus nd’ant a arrui de su celu e is frotzas chi funt in su celu, ant essiri trumbulladas.

26Tandus ant a biri su fillu de s’omini benendi in is nuis cun poderi mannu e groria. 27E tandus at a mandai is angelus e at a pinnigai is eligius suus de is cuatru bentus; de s’(urtima)a lacana de sa terra fintzas a s’(urtima)a lacana de su celu.

28De sa mata de sa figu imparai sa parabula: candu su cambu s’est giai amoddiau e bogat sa folla, scieis ca est acanta de s’istai. 29Aici bosatrus puru, candu eis a biri sussediri custas cosas, scieis ca issu est acanta, in sa genna. 30Amen, si nau: non nci at a passai custa genìa, innantis chi totu custa cosas sussedant. 31Su celu e sa terra ant a passai, is fueddus mius no, non ant a passai.

32De i cussa dì e de s’ora nemus ndi scit. Né is angelus in su celu e nemancu su Fillu, feti su Babu.

33Castiai, billai: ca no iscieis candu est su tempus. 34Comenti de unu chi est in viagiu, lassada sa domu sua, at donau su poderi a is srebidoris, a donniunu sa faìna sua, e a su porteri a billari. 35Billai, tandus! Ca no iscieis candu torrat su meri de sa domu, chi a merì o a mesunoti o a su cantidu de su caboni o a mengianeddu; 36non siat chi lompendi de suncunu, s’agatit dromius. 37Su chi nau a bosatrus, ddu naru a totus: Billai!».