© Vangelo di Marco. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo Ghiani ; consulenza esegetica di Antonio Pinna

Marco 14,1-72

1E agoa de duas dis fut Pasca e is Atzimus. E is predis maioris e is ominis de lei, cicànt in donnia modu comenti  dd’iant podi bociri, pighendiddu a traitoria; 2e narànt: «No in sa festa, non siat chi sussedat avolotu mannu de populu».

3Sendi issu in Betania, in domu de Simoni su leprosu, sterriu (sètziu) in sa mesa, fut lòmpia una femina chi portàt unu brocullitu de alabastru de ollu de fragus, sintzillu e caru meda e segau (iat) su brocullitu, si nci dd’iat getau a conca. 4Nd’iat unuscantu chi fiant arrennegaus intra issus: «Puita s’est fatu custu sperdìtziu de ollu de fragus? 5Si podiat bèndiri cust’ollu a prus de trexentus francus e donari a is pòburus». E ddiant ameletzada (?) a issa. 6Gesùs tandus ddis iat nau:«Lassaidda stai; puita dda impurtunais? [issa] at fatu un’obra bona a mimi. 7Ca is pòburus ddus teneis sempiri cun bosatrus e, candu boleis, ddis podeis fai beni, a mimi perou non mi teneis sèmpiri. 8 Su chi podiat issa dd’at fatu: s’est acudia innantis a ùngiri su cropus miu po s’interru. 9Amen, si nau: in totu su mundu, in calecasiat logu chi (anca) s’at a predicai s’evangèliu, s’at a fueddai puru de su chi at fatu custa, po arregodu de issa».

10E Giudas Iscariotu, cussu de is Doxi, fiat andau anca fiant is predis maioris po si ddus intregai. 11Cuddus candu dd’iant intèndiu si ndi fiant alligraus e iant impromìtiu ca dd’iant a donai (donànt) (dinai de) prata. E cicàt in donnia modu s’ora bona comenti dd’iat  podi intregai.

12E sa primu dì de is Atzimus, candu si sacrificàt sa Pasca, ddi nant is iscientis suus: «A innui bolis chi andeus a aprontai po ti papai sa Pasca?». 13Tandus mandat duus de is iscientis suus e ddis narat: «Andai in citai, s’at a obiai un’òmini seidendinci una mariga de àcua; poneiddi infatu 14e anca nci at a intrai (issu), narai a su meri de sa domu: su Maistu narat: Innui est s’aposentu miu po ddui papai sa Pasca cun is iscientis mius? 15E issu e totu s’at a amostai un’aposentu in susu, mannu, sterriu, aprontau: e innì aprontai po nosu». 16Is iscientis nci fiant bessius, fiant andaus a sa citai, iant agatau cumenti ddis iat nau e iant aprontau po sa Pasca.

17Calau su merì, lompit cun is Doxi. 18E candu fiant sterrius papendi, Gesùs iat nau: «Amen, si nau ca unu de bosatrus m’at a intregai, chi est papendi impari cun mimi.». 19Iant cumentzau a s’intristai e a ddi nai a unus a unus: «No ap’essi deu?». 20E issu ddis iat nau: «Unu de is Doxi, chi sciundit impari cun mimi in sa trutera. 21 Siguru, su Fillu de s’òmini si nd’andat, comenti ddu’at iscritu po issu. Arguài a i cuss’òmini po mesu de su cali su Fillu de s’òmini est intregau, mellus po issu chi non fiat nàsciu, cuss’òmini.

22E candu issus funt papendi, pigau su pani e nada sa beneditzioni, dd’iat pratzìu e dd’iat donau a issus e iat nau: «Pigai: custu est su cropus miu». 23E pigau su calixi, torrendi gratzias  dd’iat donau a issus, e ddu’ iant bufau totus. 24E ddis iat nau: «Custu est su sanguni miu de s’alliantzia, chi est derramau po medas. 25Amen, si nau: no, no ap’a bufai prus de su frutu de sa idi fintzas a i cussa dì candu dd’ap’a bufai nou, in s’arrenniu de Deus».

26E cantau s’innu, nci fiant bessius a su monti de is Olias. 27E Gesus ddis narat: «Sigùru, totus eis a arrui comenti ddu’ at iscritu: “Ap’a ferri su pastori e is brebeis puru s’ant a ispaniai ”.

28Ma apustis chi ap’èssiri stetiu arresuscitau, ap’a caminai ananti de bosatrus a sa Galilea». 29E Perdu dd’iat nau: «Totus ant a podi arrui, ma non deu». 30E Gesùs ddi narat: «Amen, ti nau ca propiu tui, oi, notesta e totu, innantis chi cantit duas bortas su caboni, m’as a dennegai tres bortas». 31E issu abetiendi fueddàt: «Fintzas e chi essa dèpiu morri impari cun tui, non t’ap’a dennegai mai». E sa propriu cosa narànt totus.

32E andant a unu cungiau, chi su nòmini fut Getsemani e narat a is iscientis suus: «Setzeisì innoi, in s’ora chi deu ap’a pregai». 33E nd’ingollit impari cun issu a Perdu, a Giacu e a Giuanni e iat incumentzau a s’ispramai e a s’apeliai. 34E ddis narat: «S’anima mia est trista po ndi morri; abarrai innoi e billai». 35Andau pagu prus ainnantis arruiàt a terra e pregàt, chi fiat possibili, chi si nd’essat andàda de issu cuss’ora 36e naràt: «Abba, o Babu! Po tui est possibili dònnia cosa. Istresianci custu càlixi de mimi! Ma [siat fatu] non su chi bollu deu, ma su chi bolis tui». 37E andat e ddus agatat dromius e narat a Perdu: «Simoni, dromiu ses? Mancu un’ora as pòtziu billai? 38Billai e pregai, po no andai faci a sa tentatzioni; su spiridu donat agiudu, ma  s’omini est chentza de frotza». 39E andau torra iat pregau nendi is proprius fueddus. 40E, benniu torra, ddus iat agataus (torra) dromius, ca is ogus intzoru fiant grais e no isciant ita dd’arrespundi.

41E andat sa de tre bortas e ddis narat: «Dromeisì e ibasiaisì de imoi in susu. Su contu est fatu, lòmpia est s’ora: mirai, su Fillu de s’òmini est intregau a is manus de is pecadoris. 42Pesaisindi, andeus: mirai, cussu chi intregat a mimi, est acostiendi».

43E illuegu, megàt ancora de fueddai, si parat ananti Giudas unu de is Doxi e cun issu genti cun ispadas e fustis po contu de is predis maioris e de is òminis de lei e de is mannus. 44Cssu chi dd’intrgàt ddis iat fatu custu acinnidu, narendiddis: «Su chi ap’a basai, issu est: aciapaiddu e pigaindeddu a sa strinta. 45E arribau, illuegu dd’arribat acanta e ddi narat: «Rabbì!», e dd’iat basau. 46Tandus cuddus dd’iant getau is manus a pitzus e dd’iant aciapau. 47E unu de is chi fiant acanta, nd’iat bogau sa spada e iat scutu a su srebidori de su predi maiori e ndi dd’iat truncau s’origa.

48Tandus Gesùs iat fueddau e ddis iat nau: «Seis bennius a mi ndi pigai cun ispadas e fustis cumenti e contras a unu bandiu? 49Fia dònnia dì in su tempru cun bosatrus donendi imparu e non m’eis aciapau; siant cumprias aduncas is Iscrituras.

50Tandus dd’iant lassau e si fiant fuius totus. 51E unu piciocu ddi boliat ponni infatu bestiu feti cun d’unu telu de linu in pitzus de sa nua (e) dd’aciapant. 52Ma issu, lassau su telu de linu, si fiat fuiu a sa nua. 53E nd’iant pigau a Gesùs anch’est su predi maiori e totus si fiant pinnigaus: is predis maioris, is mannus e is òminis de lei. 54E Perdu de aillargu dd’iat sodigau fintzas aintru de sa palatziu de su predi maiori e abarràt sètziu cun is srebidoris e fiat callentendusì a sa luxi de su fogu. 55Is predis maioris e totu su sinèdriu cicànt unu testimongiu contras a Gesùs, po ddu fai morri e non nd’agatànt. 56Ca medas faiant is testimongius frassus contras a issu, ma fiant testimongius chi non bessiant paris. 57Unus cantu pesendusindi donànt testimongiu frassu contras a issu, narendi: 58«Nosu dd’eus intèndiu, nendi: “Propiu deu nd’ap’a isciusciai custu santuariu fatu a manu e aintru de tres dis nd’ap’a pesai un’atru non fatu a manu”». 59Ma nemancu aici su testimongiu intzoru torràt paris. 60Tandus su predi maiori, si ni fut pesau in mesu, iat pregontau a Gesùs, nendi: «No arrespundis nudda? Ita testimongiu funt donendi custus contras a tui?». 61Ma issu abarràt citìu e no arrespundiat nudda. Su predi maiori dd’iat pregontau torra, e ddi narat: «Ses tui tandus, su Cristus, su Fillu de su Beneditu?». 62E Gesùs iat nau: «Seu deu,  i eis a biri su Fillu de s’òmini sètziu a manu dereta de su Poderi e benendi cun is nuis de su celu».

63Su predi maiori s’iat scorriau su bestiri e narat: «Ita abisongiu teneus prus de testimongius? 64Eis intèndiu su frastimu. Ita si ndi parit?». E totus dd’iant cundennau  ca minescìat sa morti.

65E unus cantu iant cumentzau a ddu spudai e a ddi cuài sa faci e a ddu scudi e a ddi nai: «Faiddu imoi (ancora) su profeta!»; e is srebidoris ddu pigànt a cropus.

66E, sendu Perdu in giossu, in su palatziu, fut lòmpia una de is srebidoras de su predi maiori 67e candu iat biu a Perdu callentendusì, castiendiddu, ddi narat: «Tui puru cun su Nazarenu fiast, cun Gesùs!». 68Ma issu si ndi fut negau, narendi: «No isciu e non cumprendu tui ita est su chi naras.». E nci fut bessiu a foras a sa corti e unu caboni iat cantau.

69E sa srebidora, biendiddu, iat cumentzau torra a nai a is chi fiant acanta: «Custu est de i cuddus». 70Ma issu si ndi torràt a negai. E apustis de pagu pagu is chi fiant acanta, narànt a Perdu: «Deaderus, de i cuddus tui ses, ca ses Galileu». 71Issu tandus iat cumentzau a maledixi e a giurai: «Ca no ddu connòsciu, cust’òmini chi seis nendi». 72Illuegu su caboni iat cantau sa de duas bortas. E Perdu si ndi fut arregodau de su fueddu chi dd’iat nau Gesùs: «Innantis chi su caboni cantit duas bortas, m’as ai dennegau po tres bortas». E si scapat a prangi.