© Vangelo di Marco. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo Ghiani ; consulenza esegetica di Antonio Pinna

Marco 15,1-47

1E illuegu, a mengianeddu, is predis maioris, cun is mannus e is òminis de lei, fatu unu cuntzillu, cun totu su Sinèdriu, (iant) acapiau a Gesùs, ndi dd’iant ingortu e dd’iant intregau a Pilatu. 2Pilatu dd’iat pregontau: «Ses tui s’urrei de is Giudeus?». Issu dd’iat arrespustu e narat: «Ses tui chi ddu naras?». 3E is predis maioris ddi getànt nexi meda. 4E Pilatu ddi torràt a pregontai, nendi: «Nudda arrespundis? Ddu bis de ita totu ti getant nexi!». 5Gesùs perou no iat arrespustu prus nudda, tantis chi Pilatu ndi fut abarrau spantau.

6Po sa festa ddis illibertàt unu presoneri, su chi ddi pediant. 7E su numenau, Barabba, fiat in presoni cun is avoloteris, chi in d’un’avolotu iant fatu una morti. 8E artziada sa genti, iat cumentzau a pediri comenti ddis faiat sempri. 9Tandus Pilatu ddis iat arrespustu narendi: «Chi boleis s’apu a illibertai s’urrei de is Giudeus.». 10Issu sciat ca is predis maioris si dd’iant intregau po fèngia. 11Is predis maioris perou ant intzùlliu sa genti, chi prus a prestu ddis essat illibertau a Barabba. 12Pilatu, iat arrespustu torra e ddis naràt: «Duncas, ita boleis chi ndi fatza de i cussu chi ddi narais s’urrei de is Giudeus?». 13E tandus issus iant tzerriau: «Crucifissaddu!». 14Pilatu ddis naràt: «Ma poita, ita mali at fatu?». E issus tzerriànt prus e prus: «Crucifissaddu!». 15Pilatu tandus, bolendi fai su chi bastàt po sa genti, ddis iat illibertau a Barabba e agoa chi dd’iat aciotau, ddis iat intregau a Gesùs po ddu crucifissai.

16Tandus is sordaus ndi dd’iant ingortu aintru de su palatziu de sa pretura, e tzerriant totu sa coorti. 17E ddu bestint de pùrpura e nci ddi ponint a ingiriu una corona tèssia cun sa spina. 18E iant cumentzau a ddu saludai: «Salludi, s’urrei de is Giudeus!». 19E ddu pistànt a conca cun d’una canna e ddu spudànt e ponendi is genugus dd’adorànt. 20E agoa chi dd’iant fatu dònnia scèrriu, dd’iant spollau de sa pùrpura e dd’iant bestiu cun is bestiris suus. E nci ddu bogant a foras po ddu crucifissai.

21E (angariant) òbrigant a unu tali chi fiat passendi, Simoni Cireneu, babu de Alessandru e de Rufu, chi fiat benendi de su sartu, po nd’ingolli sa gruxi sua. 22E ndi ddu ingollint a su Gòlgota, chi bolit nai logu de sa conca de mortu, 23e ddi donànt binu amesturau cun mirra, ma issu non nd’iat pigau.

24E ddu crucifissant e si pratzint is bestiris suus, ponendi a sorti su chi nd’iat a ingolli donniunu. 25Fiant is noioras de mengianu e dd’iant crucifissau. 26E ddui fiat sa scrita de sa crupa sua iscrita in pitzus:

S’urrei de is Giudeus.

27E impari cun issu crucifissant duus bandìus, unu a manu dereta e s’atru a manu de manca cosa sua. [28]

29E is chi passànt acanta ddu frastimànt sconchiendi e nendi: «… su chi ndi sciusciat su tempru e ndi ddu pesat in tres dis, 30sarva a tui e totu abascendindi de sa gruxi!». 31E su propriu, is predis maioris impari cun is òminis de lei, faiant iscèrriu s’unu cun s’atru e narànt: «Nd’at sarvau atrus e non podit sarvai a issu e totu! 32Su Cristus, s’urrei de Israeli, nd’abascit imoi de sa gruxi, po biri e crei. E fintzas e is chi fiant stetius crucifissaus cun issu, ddi faiant ofentza.

33E a ora de mesudì, si fut scurigau in totu sa terra, fintzas a ora de is tres. 34A ora de is tres Gesùs, a boxi manna iat tzerriau: «Eloì, Eloì. lemà sabactàni?, chi bolit nai: Deus miu, Deus miu poita m’as abandonau?». 35E unus cantu de is chi fiant innì iant intendiu e narànt: «Mi’ a Allias est tzerriendi!». 36Tandus unu iat curtu e, sciusta (prena) una spòngia (de) in s’axedu, dd’iat posta in d’una canna  e ddi donàt a bufai nendi: «Lassai, eus a biri chi Allias benit a ndi ddu calai.». 37Gesùs perou, lassàda andai una boxi manna, fut spirau.

38E su velu de su tempru si fut abertu in duus, de susu a basciu.

39Tandus su centurioni chi fut acanta, propiu ananti suu, biu ca iat spirau in custu modu, iat nau: «Deaderus cust’òmini fiat Fillu de Deus!».

40Ma ddu iat puru fèminas castiendi de aillargu e in mesu de issas Maria Maddalena, Maria de Giacu su pitiu e (Maria) de Ioses, e Salomi, 41custas, candu fiat in Galilea ddu sodigànt e ddu srebiant, e atras medas, chi nci fiant artziadas cun issu a Gerusalemi.

42E candu ndi fut calau giai su merì, sigomenti ca fiat sa [dì] de s’aprontadura, su èspuru de su sàbudu, 43fut andau Giusepi de Arimatea, cuntzilleri nomenau, chi fiat abetendi issu puru s’arrènniu de Deus, si fut atriviu e fut intrau anca fiat Pilatu e iat pedìu su corpus de Gesùs. 44E Pilatu si fut ispantau chi s’essat mortu giai e iat tzerriau a su centurioni, dd’iat pregontau chi si fut mortu de ora. 45Agoa chi dd’iat scipiu de su centurioni, iat donau su mortu a Giusepi. 46Issu, fatu comporai unu telu de linu ndi dd’iat fatu calai e dd’iat imboddiau in su telu de linu e dd’iat postu in sa tumba, stuvada in sa (s’arrocca) perda e nc’iat arrumbulau una perda ananti de s’intrada de sa tumba. 47E Maria Maddalena e Maria de Ioses fiant castiendi, innui nci dd’iant postu.