© Vangelo di Marco. Traduzione in
sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo Ghiani ; consulenza esegetica di Antonio Pinna
1Passau su sabudu, Maria Maddalena, Maria de Giacu e Salòme iant comprau ollus (de fragus), po a ndai a dd’ùngiri. 2E a mengianeddu a chizi, sa primu dì, infatu de is sabudus andant a sa tumba, apenas pesau su soli. 3E si narànt s’una cun s’atra: «E chini si nd’at a arrumbulai sa perda de s’intrada de sa tumba?». 4E castiendu in artu bint ca su perda ndi fut istetia giai arrumbulada; fintzas e chi fut manna meda.
5E intradas a sa tumba iant biu unu piciocu setziu a manu dereta, bestiu cun d’una besti bianca (arba), e si fiant spantadas. 6Issu ddis narat: «Non si spanteis! [Bosatrus] seis cichendi a Gesùs, su Nazarenu, su crucifissau. Est istetiu arresuscitau, no est innoi. Castiai, custu est su logu anca dd’iant postu; 7Ma bosatrus baxi, narai a is iscientis suus e a Perdu: Issu at a caminai ananti de bosatrus faci a Galilea. Innì dd’eis a biri, comenti s’iat nau».
8E bessias a foras si fiant fuias de sa tumba, ca dd’is iat pigau tremulìa e assìchidu e no iant nau nudda a nemus ca fiant assustradas.
[[1 Ma totu is cosas pretzetadas ddas iant contadas a lestru a is cumpangius de Perdu. Apustis de custas cosas, Gesùs e totu nc’iat fatu spaniai de s’orienti fintzas a s’ocidenti (de anca nascit su soli fintzas anca nci càlat), sa nova santa de sa salvatzioni eterna. 2 Amen.]]
[[9 Arresuscitau a mengianu, sa primu dì infatu de su sabudu,fut cumpartu innantis a Maria Maddalena, a i cussa chi nci dd’iat bogau seti dimonius. 10 Issa fut andada e iat torrau a contai a is chi fiant stetius cun issu, chi fiant in dolu e in prantu (addolimendi e prangendi). 11 Ma issus candu iant intendiu ca fut biu e ca dd’iat biu issa, non nc’iant cretiu.
12 Apustis de custas cosas fut cumpartu cun atra bisura a duus de issus, chi fiant caminendi po andai a su sartu. 13 Issus, torraus iant torrau a contai a is atrus, ma no iant cretiu mancu a i cussus.
14 A s’acabu fut cumpartu a is Undixi e totu, candu fiant papendi e ddus iat certaus po su non crei e fiant a coru tostau, ca no iant cretiu a is chi dd’iant biu arresuscitau. 15 E ddis iat nau: «Andendi peri totu su mundu predicai s’evangeliu a donnia criadura. 16 A chini at ai cretiu e s’at a fai batiai, at a essiri salvau; ma a chini no at ai cretiu, at a essiri cundennau. 17 Custus sinnalis ant a acumpangiai a is chi ant a crei: a nomini miu nci ant a bogai dimonius, ant a fueddai linguas noas, 18 nci ant a scavulai colorus fintzas cun is manus, chi ant a bufai calancuna cosa de ndi podiri morri, no ddis at a noxi, ant a pònniri is manus in pitzus de is malaidus e ant a sanai».
19 Tandus su Sennori Gesùs, apustis chi ddus iat fueddaus, ndi fut istau pesau a su celu e si fut setziu a manu dereta de Deus.
20 E issus, movius, iant predicau in donnia logu impari cun su Sennori chi agiudàt e averàt su fueddu cun is sinnalis chi acumpangiànt.]]