© Vangelo di Marco 1998. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,

di Antioco e Paolo Ghiani. Consulenza esegetica di Antonio Pinna.
Proposta di traduzione Ghiani 1998 con osservazioni Pinna 1998

Marco 2, 1-28

1 Dis infatu, torrau a intrai a Cafarnau, si fut scipiu ca fut in domu. 2 Si ddu’iat pinnigau genti meda chi no ddu’iat prus logu mancu ananti de sa genna; e ddis naràt su fueddu.

3 Fiant lompius portendinceddi unu màrturu e ddu portànt pigau in cuatru. 4 Sigomenti ca non si nci ddu podiant acostiai, po mori de sa truba manna de sa genti, nd’iant scovecau sa crobetura anca fut issu e iant fatu unu stampu e nc’iant fatu abasciai sa lètia anca fut crocau su màrturu. 5 Gesùs ca iat biu sa fidi intzoru, iat nau a su màrturu: «Fillu, is pecaus tuus funt perdonaus».

6 Ddu’iat unus cantus òminis de lei sètzius innia e chi aintru de su coru arrexonànt aici: 7 «Custu, puita fueddat aici? Est frastimendi! E chini ddus podit perdonai is pecaus? No est Deus feti?».

8 Gesùs, illuegu iat cumprendiu in coru suu, ca cuddus, intra sei, fiant arrexonendi aici e ddis iat nau: «Puita aintru de su coru seis arrexonendi aici? 9 Ita est prus discantzosu a narri a su màrturu: Is pecaus tuus funt perdonaus, o a narri: Pesatindi, atuatì sa lètia e camina? 10 Imoi, po si fai isciri ca su fillu de s’òmini, in sa terra, tenit poderi de perdonai is pecaus, – iat nau a su màrturu – 11 A tui seu nendi, pesatindi, atuatì sa lètia e baitindi a domu tua». 12 Cuddu, illuegu, si ndi fut pesau, s’iat atuau sa lètia e si ndi fut andau ananti de totus e totus fiant spantaus e torrànt groria a Deus e narànt: «Cosas aici, mai nd’eus biu!».

13Fut torrau a bessiri or’ oru de mari. Totu sa genti acostiàt anca fut issu e ddis donàt imparu. 14E passendi iat biu a Levi de Alfeu sètziu in su dàtziu e dd’iat nau: «Ponimì infatu». E issu si ndi fut pesau e dd’iat postu infatu.

15Tandus fut sussèdiu ca Gesùs fut sètziu in sa mesa in domu de i cuddu, e dàtzieris medas e pecadoris si fiant sètzius impari cun Gesùs e cun is iscientis suus, ca fiant medas is chi ddi poniant infatu. 16Tandus is òminis de lei de sa parti de is fariseus, biendiddu papendi cun is pecadoris e is datzieris, narànt a is iscientis suus: «Ita cosa, ca papat cun datzieris e pecadoris?». 17Gesùs, ca iat intendiu, ddis iat nau: «De su dotori, non ndi tenint abisongiu is chi funt sanus, ma is chi funt maladius, non seu bènniu po tzerriai a is giustus, ma a is pecadoris».

18 Is iscientis de Giuanni e de is fariseus fiant faendi unu giaùngiu. Tandus lòmpint anch’est issu e ddi nant: «Puita is iscientis de Giuanni e is iscientis de is fariseus giaùngiant e is iscientis tuus non giaùngiant?». 19 E Gesùs ddis iat nau: «Is chi funt cumbidaus a sa coia, (o ca) ita podint giaungiai candu su sposu est cun issus? Totu su tempus chi su sposu est cun issus non podint giaungiai. 20 At a lòmpiri sa dì, perou, chi ndi ddis ant a pigai su sposu e tandus, sa dì e totu ant a giaungiai. 21 Nemus cosit unu tzapulu de pannu cru a unu bestiri bèciu; indechino’ s’acònciu fatu a nou, furat a su bèciu e su scòrriu bessit prus mannu. 22 E nemus ponit binu nou aintru de urdis bècius, indechino’ su binu tzacat is urdis e si nci perdit su binu e is urdis, ma binu nou in urdis nous.

23 Fut sussèdiu ca unu sàbudu, passendi in mesu de is terras prenas a trigu, is iscientis suus, andendi andendi, iant incumentzau a tirai spiga. 24 Is fariseus dd’iant nau: «Mi’, puita funt faendi in dì de sàbudu su chi no est lìtzitu?». 25 E issu ddis iat nau: «No dd’eis lìgiu mai ita iat fatu David, candu iat tentu apretu e dd’iat pigau fàmini a issu e a is chi fiant cun issu? 26  Comenti fut intrau a sa domu de Deus, candu fut predi maiori Abiatar(ru) e s’iat papau is panis de ponidura chi no est lìtzitu a ndi papai feti che a is predis, e nd’iat donau fintzas e a is chi fiant cun issu?». 27  E ddis naràt: «Su sàbudu est stetiu fatu po s’òmini e non s’òmini po su sàbudu. 28 Po mori e po cussu su Fillu de s’òmini est meri de su sàbudu puru».

Note

2,4 accostiai: che verbo traduce? Di per sé la lectio facilior proseggisai. Cei: portare innanzi – prosenegkai

2,8 in su coru suu: però manca la corrispondenza greca nel passo per il termine “cuore”; qui in greco è “nel suo spirito”

2,15 ginetai è al presente; “fu sussediu” è al passato; cf 2,23.  “Tandus” è aggiunto?

Iscientis come discepolo: ?

2,15 setziu: cf 14,3.17; dal momento che in greco non c’è nemmeno “mensa”, si potrebbe escogitare un modo per ovviare a questa transculturazione? Perché non dire qualcosa come “candu fut dinendi” ?

Is chi ddi poniant infatu di per sé “quelli che” è lezione secondaria. Lett. “e lo seguivano”.

2,16 Alcuni manoscritti hanno aggiunto “e beve” (testo seguito da CEI 71 e 93). Non è necessario prenderlo come interrogativo. Apparirebbe meglio il tentativo di dividere i discepoli da Gesù se si traducesse con un esclamativo: oti come introduttivo di discorso diretto.

2,18 “e dei farisei” , la prima volta, è una lezione secondaria:  “e i farisei”. Lasciare invece in 18b.

2,26 Meglio i nomi rari riprodurli tali e quali in greco o in ebraico, senza sardizzarli (è la scelta anche della Nuova Bible de Jerusalem). Anzi, non sarebbe male dire quale sistema di trascrizione.

is panis de ponidura : perché non trovare un termine più descrittivo? CEI “i pani dell’offerta”; Con una nota lett. “

2,27: sarebbe possibile tener conto della sensibilità odierna per evitare il linguaggio inclusivo al maschile? In inglese usano “humankind” “humans” …

2,28 “Fillu  de s’omini” : qui originariamente si può supporre che si volesse dire “uomo” semplicemente (cf 3,28; Mt 8,20 e pp.; Mt 11,19 e pp.; cf 7,15).

non mi suona la frase finale “de su sabudu puru”.  “fintzas de su sabudu” ? Ci sarebbe un modo per far intravedere il sottofondo del ragionamento a partire dalla “torah” (Gen 1; halacha), dopo aver ragionato su un racconto biblico (aggadah)?