© Vangelo di Marco 1998. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,

di Antioco e Paolo Ghiani. Consulenza esegetica di Antonio Pinna.
Proposta di traduzione Ghiani 1998 con osservazioni Pinna 1998

Marcu 10,1-52

1Partiu de innģ fut lompiu a is lacanas de sa Giudea, a s’atra parti de su Giordanu e sa genti si fut torrada a pinnigai anca est issu e comenti fut avesu a fai ddis donąt imparu.

2E acostiaus is fariseus po ddu tentai, dd’iant pregontau: «Litzitu dd’est a su pobiddu a arrefudai sa pobidda?». 3E issu arrespundendi dd’is iat nau: «Ita s’at pretzetau Moisč?». 4Issus iant arrespustu: «Moisč at pretzetau de iscriri una carta de arrefudu e a nci dda bogai». 5Gesłs ddis iat nau: «Issu iat scritu custu pretzetu po mori de su coru tostau cosa de bosatrus». 6A printzipius perou de sa creatzioni ddus iat fatus mascu e femina. 7Po cussu s’omini at a lassai su babu e sa mama sua [e s’at a iungi a sa femina sua] e 8issus duus ant’essiri una carri  feti. 9Duncas su chi Deus at giuntu, no ddu depit scrobai s’ņmini». 10E is iscientis, in domu ndi ddi torrąnt a pregontai. 11E ddis iat nau: «Chini arrefudat sa pobidda e si coiat cun d’un’atra fait farta [de fidi] contras a issa 12e chi issa arrefudat su pobiddu e si ndi coiat un’atru fait farta».

13E nci dd’aporriant is pipius po ddus tocai, is iscientis suus perou ddus ameletząnt. 14Gesłs biendi sa cosa si fut arrennegau e ddis iat nau: «Lassai chi is pipius acostint anch’est mimi e non si ddu proibais; ca s’arrčnniu de Deus est de is chi funt cumenti de icustus. 15Si nau deaderus: chini no at a arriciri s’arrčnniu de Deus cumenti de unu pipiu, no ddu’at a intrai». 16E imprassendiddus ddus benedixiat ponendiddis is manus in pitzus.

17E candu fut bessencinci a sa bia, ndi fut suncurtu unu tali chi ingenugau ananti suu ddi pregontąt: «Maistu bonu, ita ap’a fai po eredai sa fida eterna?». 18Gesłs dd’iat arrespustu: «Poita mi naras bonu? Nemus est bonu, chi no unu feti: Deus. 19Connoscis is cumandamentus: non bociast, non fatzas farta a sa coia, non furist, non fatzas su testimongiu frassu, onora a babu tuu e a mama tua».

20Tandus issu dd’iat nau: «Maistu, totu custas cosas ddas apu arrispetadas giai de sa gioventudi mia». 21Gesłs tandus dd’iat castiau, dd’iat stimau e dd’iat nau: «Una cosa feti t’amancat: bai, totu su chi tenis bendididdu e donaddu a is poburus e as a tenniri unu tesoru in su celu; agoa beni e sodigamģ». 22Issu intristau po custus fueddus, si ndi fut andau afrigģu, ca fiat unu chi teniat propiedais mannas.

23E Gesłs, castiendusģ a ingiriu iat nau a is iscientis suus: «Ta traballosu at essiri, po is chi tenint arrichesas, a nc’intrai a s’arrenniu de Deus!». 24Is iscientis fuant spantaus po is fueddus suus. E Gesłs arrespundendiddis iat nau torra: «Fillus mius, cumenti est treballosu a nc’intrai a s’arrenniu de Deus! Est prus facili po unu camellu a nci passai in d’unu cossu de agu che po un’arricu a nc’intrai a s’arrenniu de Deus!». 26E issus prus e prus spantaus, narąnt intra issus: «E chini s’at podiri sarvai?». 27Castiendiddus Gesłs iat nau: «Po is ominis non si podit fai, no anch’est Deus, perou: ca anch’est Desus si podit donnia cosa!».

28Perdu si fut postu a ddi nai: «Mi’, nosu esus lassau totu e t’eus postu infatu». 29Gesłs dd’iat arrespustu: «Si nau sa beridai: non nci at nemus chi apat lassau domu, o fradis, o sorris, o mama, o babu, o fillus, o cungiuas po mimi e po s’evangeliu, 30chi no arriciat, imoi e totu, domus e fradis e sorris e mamas e fillus e cungiaus impari cun trumentus e in su [tempus] benidori sa fida eterna. 31Medas ant’essiri de primus urtimus e de urtimus primus».

32Fiant is sa bia artziendinci a Gerusalemi e Gesłs fut andendi ananti insoru e issus fiant spantaus; e is chi fiant infatu fiant timendi. E torrendiddus a pigai, a is Doxi, iat cumentzau a ddis nai is cosas chi depiant sussediri. 33«Mirąi, nci artziaus a Gerusalemmi e su Fillu de s’omini dd’ant a intregai a is predis maioris e a is ominis de lei, dd’ant a cundennai a morti e dd’ant a intregai a is istrangius 34e dd’ant a iscerriai, dd’ant a ispudai, dd’ant a aciotai e dd’ant a bociri a agoa de tre dis at a arresuscitai».

35Tandus si ddu’ acostiant Giacu e Giuanni, fillus de Zebedeu nendiddi: «Maistu, boleus chi si fatzast su chi seus po ti pediri». 36E issu ddis iat nau: «Ita boleis a si fai?». 37Issus dd’iant nau: «Donasģ a si setzi unu a manu dereta e s’atru a manu de manca, in sa groria tua». 38Gesłs tandus ddis iat nau: «No iscieis ita seis pedendi. Nci podeis bufai su calixi chi mi bufu deu? O a si batiai cun su batiu chi ant a batiai a mimi?». 39E issus iant arrespustu: «Gi podeus!». Gesłs ddis iat nau: «Su calixi chi mi bufu deu, gi si ddeis a bufai e gi eis a essiri batiaus cun su batiu chi batiant a mimi. 40A si setziri perou a manu dereta mia o a manu de manca non tocat a mei a ddu donai, est po chini est istetiu aprontau».

41E intendendiddus, is atrus dexi iant cumentzau a s’arrennegai cun Giacu e cun Giuanni. 42Tandus Gesłs ddus iat tzerriaus e ddis iat nau: «Scieis ca is chi funt cuntzideraus is capus de in natzionis, ddas cumandant e is maioris insoru tenint su poderi a pitzus insoru. 43No est aici in mesu de bosatrus perou, e chini s’at a bolli fai mannu intra bosatrus, at essiri srebidori de bosatrus 44e chini intra a bosatrus at a bolliri essiri su primu, at essiri su srebidori de totus. 45Difatis su Fillu de s’omini no est benniu po essiri srebiu, ma po srebiri e po donai sa fida sua a ischitiu po medas».

46E fiant lompius a Gericu e candu ndi fut bessendi de Gericu cun is iscientis suus e cun genti meda, su fillu de Timeu, Bartimeu, su pedidori tzrupu, fut setziu in s’oru de sa bia, [pedendi]. 47Issu comenti iat intendiu ca ddui fut Gesłs, su Natzarenu, iat cumentzau a tzerriai e a nai: «Fillu de David, Gesłs, tenindi piedai de mimi!». 48E medas dd’amaletząnt po ddu  scitiri, issu perou, tzerriat prus meda: «Fillu de David, piedai de mimi!». 49E Gesłs si fut frimau e iat nau: «Tzerriaiddu!». E tzerriant a su tzrupu, nendiddi: «Fai coragiu! Pesadindi, est tzerriendutģ.». 50Issu, fuliau su manteddu suu, si ndi fut istrantaxau e fut acostiau anca fut Gesłs. 51E arrespundendiddi Gesłs iat nau: «Ita bolis a ti fai?». E su tzrupu dd’iat nau: «Rabbunģ, faimģ torrai a biri». 52E Gesłs dd’iat nau: «Bai, sa fidi tua t’at sarvau». E in s’ora e totu iat torrau a biri e iat cumentzau a ddi ponni infatu in sa bia.

Note

10,1 sa genti: questa volta in greco non c’č l’articolo determinativo

10,1 come sempre, fate scomparire il palin, che č sempre importante dal punto di vista redazionale

10,1  a s’atra parti:  forse qui č semplicemente “lungo il Giordano” (si č durante il viaggio verso Gerusalemme)

10,2 In greco non č discorso diretto; vi siete adeguati a Cei 71. Cei 97 corregge.

10,2 I farisei in greco qui sono senza articolo determinativo

10,3 Anche in questo caso, in greco č meglio evidenziata la differenziazione “voi (ebrei) – noi (cristiani)

10,8 Manca la seconda mezza frase

10,10 in domu : qui c’č l’articolo determinativo (anche se si č in viaggio ... e in zona desertica...)

10,21 Qui invece di “poni infatu” usate (secondo me meglio) “sodigai”.

10,22: intristau per stygnasas, e afrigiu per lupoumenos : cf avanti, 14,19 per l’omogeneitą nel tradurre lupoumenos-lypeisthai “intristau-intristai” (non ci sono altri casi in Mc, eccetto una volta il composto sullypoumenos, in 3,5, che voi avete tradotto “cun tristura”);

stygnazo, che qui traducete con “intristau”, implica, come quando il cielo “si scurisce”, un senso di “minaccia”, o di “peggio” (cf Mt 16,3); cercare un altro termine pił esatto per questo versetto, lasciando “intristau” per lypoumenos.

10,32 paralambano  nel senso di prendere in disparte” cf 5,40; 9,2; 14,33

10,35 acostiant : qui traduce un verbo hapaxlegomenon  in Mc, invece voi fate un uso intensivo del verbo acostiai; controllare la varietą dei verbi che traducete con acostiai

10,38ss Il testo greco ripete in breve spazio quattro volte il pronoe ego :  la sottolineatura scompare nella vostra alternanza fra deu e  mimi (trasformate il passivo in attivo)

10,43ss en ymin : tre volte in greco, ma voi avete tre espressioni variate: č proprio opportuno?