© Vangelo di Marco 1998. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,

di Antioco e Paolo Ghiani. Consulenza esegetica di Antonio Pinna.
Proposta di traduzione Ghiani 1998 con osservazioni Pinna 1998

Marcu 11,1-33

1Candu lompint a Gerusalemi, faci a Betfage e a Betania, in s’oru de su monti de is olìas, mandat duus de is iscientis suus 2e ddis narat:«Andai a sa bidda a faci e illuegu intrendinci eis a agatai unu molentenddu acapiau, chi no dd’at mai setziu omini perunu. Scapiaindeddu e betenindeddu. 3E chi calancunu s’at a narri: “Puita seis faendiddu?”, arrespundei: “Su Sennori ndi tenit abisongiu, perou ndi ddu torrat a mandai illuegu a innoi”». 4Fiant andaus e iant agatau unu molenteddu acapiau in foras, in sa bia, ananti de una genna e ndi dd’iant scapiau. 5Unus cantus de is chi fiant innì ddis iant nau: «Ita seis faendi, scapiendindi su molenteddu?». 6Issus ddis iant arrespustu comenti ddis iat nau Gesùs, e ddus iant lassaus fai.

7E nd’ingollint su molenteddu anca funt Gesùs e nci ddi getant a pitzus is manteddus insoru e issu dd’iat setziu. 8E medas iant isterriu in sa bia is manteddus insoru, atrus arromadura chi iant segau in is cungiaus. 9E is chi andànt ainnantis e is chi andànt infatu tzerriànt:

«Osanna!

Beneditu su chi benit a nomini de su Sennori!

10Beneditu s’arrenniu benenti de su babu nostu David!

Osanna in is celus prus artus!».

11E fut intrau a Gerusalemi a su tempru; e apustis chi iat castiau a ingiriu donnia cosa, sendu ca fut giai a merì a trigadiu, ndi fut andau faci a Betania cun is Doxi.

12E sa dì infatu candu fiant andendusindi de Betania, dd’iat pigau famini. 13Iat biu de aillargu una mata de figu cun sa folla, fut acostiau no ddu essat agatau cancuna cosa; candu fut acostiau perou iat agatau feti folla, ca non fut tempus de figu. 14Tandus dd’iat nau: «De su frutu tuu ancu no ndi papit mai prus nemus!». E is iscientis suus dd’iant intendiu.

15E lompint a Gerusalemi. Intrau a su tempru, iat cumentzau a nci bogai is chi fiant bendendi e comporendi in su tempru e anci furriai is mesas de is cambiamoneda e is cadiras de is bendidoris de columbas. 16E non premitiàt a chiniechisiat a nci tragai strexus intramesu de su tempru. 17E ddis donàt imparu, nendiddis: «No ddu at iscritu: “A sa domu mia dd’ant a narri domu de oratzioni, po totus is populus?”. Bosatrus invecias ndeis fatu una gruta de furonis».

18Dd’iant intendiu is predis maioris e is ominis de lei e cicànt cumenti ddu podiri bociri; difatis ddi timiànt, puita ca totu sa genti fut pigada de s’imparu suu. 19E a parti de merì ndi fiant bessius de sa tzitadi.

20Su mengianu, passendi, iant biu sa mata de sa figu sicada totu de fundu. 21Tandus Perdu di ndi fut arregodau e dd’iat nau: «Maistu, mi’ sa mata de sa figu chi as maleditu, s’est sicada». 22E arrespundendi Gesùs dd’at nau: «Tenei fidi in Deus! 23Si nau sa beridai: Chi unu essat nau a i custu monti: “Piga e getadinci a mari”, e in coru non essat dudau, creendi ca su chi narat at a sussediri, dd’at a sussediri. 24Po cussu si nau: Totu su chi pedeis preghendi, creei ca dd’eis giai tentu, e s’at essiri acantzau. 25E candu s’istentais in pregadorìa, chi teneis calancuna cosa contras a calancunu, perdonai, aici chi su Babu de bosatrus, chi est in celus, si perdonit is nexis cosa de bosatrus. (26)

27E fiant torraus a lompiri a Gerusalemi e candu fut girendu in su tempru, fiant acostiaus anca fut issu is predis maioris, is ominis de lei e is mannus 28e dd’iant nau cun cali poderi fais custas cosas? E chini t’at donau su poderi de fai custas cosas?». 29Gesùs ddis iat nau: «Si pregontu una cosa, arrespundeimì e s’ap’a narri cun cali poderi fatzu custas cosas: 30Su batiu de Giuanni ndi beniat de su celu o de is ominis? Arrespundeimì?». 31E nd’arrexonànt tra issus, narendi: «Chi dd’arrespundeus: “De su celu”, s’at a narri: “Poita no dd’eis cretiu, tandus?”; 32Ellu e ita naraus. “De is ominis?”». Ca timiànt a sa genti, poita totus teniant a Giuanni cumenti de chi fessat unu profeta deaderus. 33Tandus arrespundendu a Gesùs, ddi nant: «No ddu scieus». E Gesùs ddis iat nau: «E nemancu deu si naru cun cali poderi fatzu custas cosas».

Note

11,17ss domu de oratzioni: però in questo modo si perde il collegamento con l’insegnamento sulla “preghiera” che inquadra tutto il racconto del tempio:  cf v. 24: “tutto quello che pregate e domandate”