© Vangelo di Marco 1998. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,
di Antioco e Paolo
Ghiani. Consulenza esegetica di Antonio Pinna.
Proposta di traduzione Ghiani 1998 con osservazioni Pinna 1998
1E iat incumentzau a ddis nai in paràbulas: «Unomini iat postu una bingia e ddiat ingiriada cun duna cresura, ddu iat istuvau unu lacu e iat frabicau una turri, agoa ddiat donada a pesoni a is bingeteris e si ndi fut andau foras. 2In su tempus iat mandau anchest is messaius su srebidori, po ndi pigai su frutu de sa bingia; 3e issus ddiant pigau e ddiant scutu e nci ddiant bogau chentza de nudda. 4E ddis iat torrau a mandai unatru srebidori e a i custu ddiant pistau sa conca e ddiant carriau de fueddus malus. 5Ndiat mandau unatru e ddiant bociu e medas atrus a chini ddiant scutu, a chini ddiant bociu. 6Ndi teniat ancora unu, su fillu stimau. Po urtimu ddis iat mandau a issu, narendi: «Ant a tenniri arrispetu po fillu miu». 7Cussus messaius perou si narànt intra issus: «Custu est seredeu. Tocai, ddu boceus, e seredai at essiri sa nosta». 8E ddiant pigau e ddiant bociu e nci ddiant fuliau a foras de sa bingia. 9Ita at a fai [duncas] su meri de bingia? At a benniri, at a bociri is messaius e at a donai sa bingia a atri. 10E no ddeis lìgia, custa Scritura?
Sa perda chi is maistus ant scartau
ddant posta a perda de contonada
11Custu ddat fatu su Sennori,
est cosa de spantu a is ogus nostus?».
12E cicànt de ddu tenturai, perou iant timiu a sa genti, ca iant cumprendiu ca cussa parabula ddiat nada po issus. E ddiant lassau e si ndi fiant andaus.
13E ddi mandant unus cantus fariseus e erodianus po ddu cassai in faddinu de fueddus. 14Cussus, lompius, ddiant nau: «Maistu, scieus ca ses beridadosu e non ndi fais contu de nemus, e non castias in faci a is ominis, ma cun beridai imparas sa bia de Deus. A donai sa tacia a Cesari litzitu est o no? Si dda depeus donai o non si dda depeus donai?». 15Connoscendi sa frassìa insoru ddis iat nau: «Poita mi tentais? Aporreimì unu soddu po ddu biri!». 16E si ddiant aportu. E ddis iat nau: «Custa magini, de chini est? E i custu scritu?». E issus ddiant nau: «De Cesari». 17Gesùs tandus ddis iat arrespustu: «Su chi est de Cesari torraiddu a Cesari e su chi est de Deus a Deus». E ndiant tentu amiru de issu.
18E lompint anchest issu unus cantus sadduceus, chi nant ca non nci at arresurretzioni e ddiant pregontau: 19«Maistu, Moisè sat iscritu ca, chi essat mortu su fradi de unu e essat lassau sa pobidda e non lassat fillus, su fradi suu pighit sa pobidda e pesit eredeu a su fradi. 20Nciat seti fradis e su primu iat pigau pobidda e morendi no iat lassau eredeu. 21Si ddiat pigada su de duus e si fut mortu chentza de lassai eredeu, e su de tres sa propiu cosa 22e totu a is seti no iant lassau eredeu. E agoa de totus si fut morta sa pobidda puru. 23In sarresurretzioni, cadu ant essiri arresuscitaus de cali de issus at essiri sa femina? Ca ddant tenta totus a is seti a pobidda?». 24Gesùs ddis iat nau: «No ca seis faddendi. Ca non conosceis is Iscrituras e nemancu su poderi de Deus? 25Ca candu antessiri arresuscitaus de is mortus, no nci at ai ni coiaus, ni coiadas, antessiri perou che angelus in is celus. 26Torrendi a is mortus chi arresuscitant, non ddeis ligiu in su liburu de Moisè, in su contu de sorruaxu, comenti Deus ddiat chistionau, narendi: «Deu seu su Deus de Abramu, su Deus de Isacu e su Deus de Giacu? 27No est Deus de is mortus, ma de is bius. Faddeis meda».
28E fut acostiau unu de is ominis de lei, chi ddus iat intendius chistionendi, biu cumenti ddis iat arrespustu beni, ddiat pregontau: «Cali cumandamentu est su primu de totus?». 29Gesùs ddiat arrespustu: «Su primu est: Ascurta, Israeli. Su Sennori Deus nostu, Sennori unigu est 30e as a istimai a su Sennori Deus tuu cun totu su coru tuu, cun totu sanima tua e cun totu sa menti tua e cun totu sa frotza. 31E su de duus, custu: Stima a su bixinu tuu che a tui e totu. Atru cumandamentu prus mannu de i custu no nci ndat». 32E somini de lei ddiat nau: «Beni meda, as nau, maistu, est sa beridai. Unu est issu e no ndat atru foras che issu; 33e a ddu stimai cun totu su coru e cun totu su sentidu e cun totu sa frotza e a istimai su bixinu comenti e a sei e totu est prus meda de totus is paraduras e de is sacrifitzius». 34E Gesùs biu cumenti iat arrespustu cun sabiori, ddiat nau: «Non ses aillargu de sarrenniu de Deus». E nemus satriviat prus a ddi fai pregontas.
35E Gesùs sighiat a chistionai donendi imparu in su tempru: «E comenti est chi is ominis de lei nant ca su Cristus est fillu de David? 36David e totu iat nau, pigau de su Spiritu santu:
Iat nau su Sennori,a su Sennori miu:
setzidì a manu dereta mia,
fintzas a chi apa ponni is nemigus tuus
asuta de is peis tuus.
37David e totu ddi narat Sennori, e tandus cumenti iat a essiri fillu suu?». E genti meda ddascurtàt a prexeri.
38E in simparu suu, naràt: «Castiaisì de is ominis de lei, ca ddis praxit a passillai cun bestiris bellus e a ddus saludai in is pratzas,39a tenniri is cadiras de ananti in is sinagogas e is primus postus in is prangius. 40Custus ncingurtint is domus de is fiùdas e pregant meda po iscusa. Custus ant arriciri una cundenna prus manna».
41E setziu ananti de su tesoru, castiàt cumenti sa genti nci getàt dinai a su tesoru, e medas arricus ndi ddui getànt meda. 42Lompia una fiuda, pobora, nciat getau duus soddus, iat essiri unu francu. 43Tzerriaus is iscientis suus ddis iat nau: «Si nau sa beridai: sa fiuda, custa pobora, nci at getau a su tesoru prus de totus is chi funt getendi. 44Ca totus ant getau de su chi teniant de srobu; issa perou, in sa poboresa sua, nci at getau totu su chi teniat, totu sa fida sua».
12,1 Perché non distinguere tra legein e lalein ?
12,31 bixinu: è il giusto modo di tradurre prossimo? In Lv 19,34 lamore come sé stesso si riferisce anche allo straniero.
12,37: genti meda: in questo caso è singolare che Mc anticipi laggettivo: meda genti
così anche in 6,34 8,1
12,37 Il secondo comenti in greco è pothen, il primo comenti in greco è pos