© Vangelo di Marco 1999. Traduzione in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese,

di Antioco e Paolo Ghiani. Consulenza esegetica di Antonio Pinna.
Proposta di traduzione Ghiani 1999 con osservazioni Pinna 1999-2000

 

Mc 1-16 Testo integrale della proposta di traduzione 1999

 

Marcu 1,1-45

 

1Cumentzu de s’evangčliu de Gesłs Cristu, Fillu de Deus. 2Comenti ddu at iscritu in su profeta Isaia:

 

Mira, deu mandu su missu miu ananti tuu,

 issu t’at a aprontai sa bia.

3Una boxi tzerriat in su desertu:

 aprontai sa bia de su Sennori,

aderetzaiddi is moris.

 

4Si fut incrarau Giuanni, cussu chi batiat in su desertu, predichendi unu batiu de penitentzia a perdonu de is pecaus. 5Anca fut issu suncurriat totu canta sa Giudea e totu is Gerosolimitanus. E arreconnoscendi is pecaus intzoru si faiant batiai de issu in s’arriu Giordanu. 6E Giuanni portąt unu bestiri de pilu de camellu e in lumbus una cintroxa de peddi, papąt pibitziris e meli aresti 7e predicąt narendi: «Benit apustis miu su chi est prus forti de mimi, deu non seu dģnniu, incrubendimģ, de ndi ddi scapiai is corrias de is andalis. 8Deu s’apu batiau cun ącua, ma issu s’at a batiai cun Spiritu santu».

9 In cussas dis Gesłs ndi fut benniu de Nązaret de Galilea e fut istetiu batiau de Giuanni in su Giordanu. 10 E illuegu bessendindi de s’ącua iat biu is celus aberendusģ e su Spiritu abascendindeddi a pitzus comenti de una columba. 11 E de is celus ndi fut lņmpia una boxi: «Tui ses su fillu miu stimau, tui mi ses aggradessiu».

12 Apustis su Spiritu nci dd’iat impčlliu a su desertu. 13 E fiat abarrau coranta dis in su desertu a ddu tentai su tiaulu, biviat cun is bestias e is angelus ddu srebiant.

14 Apustis chi Giuanni fut istetiu intregau, Gesłs fut andau in Galilea predichendi sa nova bona de Deus 15 e narendi: «Est cumprģu su tempus, nd’est acostiau s’arrčnniu de Deus; furriai de pentzamentu e creei a sa nova bona».

16Passendi in s’oru de su mari de Galilea iat biu a Simoni e a Andria, su fradi de Simoni, getendinci s’arretza a mari, ca fiant piscadoris. 17E Gesłs ddis at nau: «Sodigai infatu miu e s’ap’a fai piscadoris de ņminis». 18E illuegu iant lassau is arretzas e dd’iant sodigau. 19Pagu pagu prus ainnantis iat biu a Giacu de Zebedeu e a Giuanni su fradi, aconcendi is arretzas in sa barca. 20Illuegu ddus iat tzerriaus. Issus iant lassau in sa barca a Zebedeu, su babu intzoru, cun is gerronaderis e si ndi fiant andaus infatu suu.

21Intrant a Cafarnąu e illuegu su sąbudu fiat intrau a sa sinagoga e donąt imparu. 22E fiant spantaus de sa dotrina sua, ca fiat imparendiddus cun poderi e non comenti de is ominis de lei. 23E tandus, ddu iat in sa sinagoga un’ņmini cun d’unu spiritu malu e iat aboxinau, narendi: 24«Ita teneus de biri cun tui, Gesłs Nazarenu? Ses benniu po isperdiri a nosu! Ddu sciu, chini ses: su santu de Deus». 25E Gesłs dd’iat amaletzau, narendi: «Citudģ! Bessindeddi a foras!». 26E su spiritu malu, trotoxendiddu totu, e aboxinendi a boxi manna ndi ddi fut bessiu. 27E totus fiant abarraus aici spantaus chi, chistionant s’unu cun s’atru, narendi: «Ita cosa est custa? Unu imparu nou donau cun poderi. Cumandat fintzas e a is spiritus malus e ddi ponint in menti!». 28E sa nomenada sua fut bessia a lestru in dņnnia logu e in totu is lącanas de sa Galilea.

29E bessius de sa sinagoga fiant andaus illuegu a domu de Simoni e de Andria cun Giacu e Giuanni. 30Sa sroga de Simoni fiat crocada cun sa callentura e illuegu ddi  fueddant de issa. 31Issu fut acostiau e ndi dd’iat pesada pighendidda a sa manu; sa callentura ndi ddi fut bessia e issa ddus  srebiat.

32A merģ, agoa chi su soli nci fut calau, ndi ddi betiant totu is fertus de mali e is chi fiant in poderi de su dimoniu. 33Totu sa citai fiat pinnigada ananti de sa porta. 34E iat sanau malaidus medas, de donnia casta de mali e nc’iat bogau medas dimonius; 34ma a is dimonius no ddus lassąt fueddai, ca scģant chini fiat.

35A su chitzi, innantis de obresci, si ndi fut pesau, nci fut bessiu e si ndi fut andau a unu logu assolau e innģ megąt de pregai. 36Si fut postu a ddu cicai Simoni e is chi fiant cun issu, 37e dd’iant agatau e ddi narant: «Totus funt in cica tua». 38E ddis narat: «Andeus a atru logu, peri is biddas de acanta, po predicai innģ puru ca est po custu chi seu bčnniu!». 39E fiat andau predichendi peri is sinagogas intzoru, in totu sa Galilea e boghendinci is dimonius.

40Tandus  acostiat acanta sua unu lebrosu preghendiddu e ingenughendisģ e narendiddi: «Chi bolis, tui mi podis sanai!». 41Arrennega, iat allonghiau sa manu, dd’iat tocau e ddi narat: «Bollu, sana!». 42Illuegu sa lebra fut sparčssia e fut sanau. 43E amaletzendiddu de pressi nci dd’iat bogau, 44 e ddi narat: «Castia, non nerist nudda a nemus, ma bai e faidģ biri de su predi e fai, ca ses torrau sanu, s’oferta comenti at cumandau Mosč, chi ddis siat de testimongiu». 45Ma cuddu si ndi fut andau e iat cumentzau a bandiri e a ispainai aici meda sa cosa, chi Gesłs non podiat prus intrai a craru in d’una citai, ma abarrąt in foras, in logus assolaus e beniant anca fut issu de innuisisiat.

  Marco 2, 1-28

1Dis infatu, torrau a intrai a Cafarnau, si fut scipiu ca fut in domu. 2Si nd’iat pinnigau medas tantis chi no ddu’iat prus logu mancu ananti de sa genna; e ddis narąt su fueddu.

3Fiant lompius portendinceddi unu mąrturu e ddu portąnt in cuatru. 4Sigomenti ca non si nci ddu podiantbattiri ananti, po mori de sa de sa genti, nd’iant scovecau sa crobetura anca fut issu e iant fatu unu stampu e nc’iant fatu abasciai sa lčtia anca fut crocau su mąrturu. 5Gesłs ca iat biu sa fidi intzoru, narat a su mąrturu: «Fillu, is pecaus tuus funt perdonaus».

6Ddu iat unus cantus ņminis de lei sčtzius innia e chi aintru de su coru arrexonąnt: 7«Custu, puita fueddat aici? Est frastimendi! E chini ddus podit perdonai is pecaus? No est Deus feti?».

8Gesłs, illuegu iat cumprendiu in su spiritu suu, ca intra sei, fiant arrexonendi aici, ddis narat: «Poita aintru de is corus de bosatrus seis arrexonendi aici? 9Ita est prus discantzosu a narri a su mąrturu: Is pecaus tuus funt perdonaus, o a narri: Pesadindi, atuadģ sa lčtia tua e camina? 10Imoi, po si fai isciri ca su Fillu de s’ņmini, in sa terra, tenit poderi de perdonai is pecaus, –narat a su mąrturu– 11A tui naru, pesadindi, atuadģ sa lčtia e baidģndi a domu tua». 12Cuddu, illuegu, si ndi fut pesau, s’iat atuau sa lčtia e si ndi fut andau ananti de totus, totus fiant spantaus e torrąnt groria a Deus narendi: «Cosas aici, mai nd’eus biu!».

13Fut torrau a bessiri or’oru de mari. Totu sa genti acostiąt anca fut issu e ddis donąt imparu. 14E passendi iat biu a Levi de Alfeu sčtziu in su dątziu e dd’iat nau: «Sodigamģ». Si ndi fut pesau e iat sodigau infatu suu.

15Sussčdit ca issu fut sterriu papendi in domu de i cuddu, e dątzieris medas e pecadoris fiant sterrius impari cun Gesłs e cun is iscientis suus, ca fiant medas, e sodigąnt infatu suu. 16E is ņminis de lei de sa parti de is fariseus, biendiddu papendi cun is pecadoris e is datzieris, narąnt a is iscientis suus: «Papat e bufat cun datzieris e pecadoris!». 17Gesłs, ca iat intendiu, ddis narat: «De su dotori, non ndi tenint abisongiu is chi funt sanus, ma is chi funt maladius, non seu bčnniu po tzerriai a is giustus, ma a is pecadoris».

18 Is iscientis de Giuanni e is fariseus fiant faendi unu giałngiu. Benint anca est issu e ddi narant: «Poita is iscientis de Giuanni e is iscientis de is fariseus giałngiant e is iscientis tuus non giałngiant?». 19 E Gesłs ddis iat nau: «Is chi funt cumbidaus a sa coia, ita podint giaungiai candu su sposu est cun issus? Totu su tempus chi su sposu est cun issus non podint giaungiai. 20Ma ant a lņmpiri dis, candu si ndi ddus ant a liai a su sposu e tandus, ant a giaungiai sa dģ e totu. 21 Nemus cosit unu tzapulu de pannu cru a unu bestiri bčciu; indechino s’acņnciu fatu a nou, furat a su bčciu e su scņrriu bessit prus mannu. 22 E nemus getat binu nou aintru de urdis bčcius, indechino su binu tzacat is urdis e si nci perdit su binu e is urdis, ma binu nou in urdis nous.

23 Fut sussčdiu ca unu sąbudu, passendi in mesu de is terras prenas a trigu, is iscientis suus, andendi andendi, iant incumentzau a tirai ispiga. 24 Is fariseus ddi narąnt: «Mira, poita funt faendi in dģ de sąbudu su chi no est lģtzitu?». 25 E issu ddis narat: «No dd’eis lģgiu mai ita iat fatu David, candu iat tentu apretu e dd’iat pigau fąmini a issu e a is chi fiant cun issu? 26 Comenti fut intrau a sa domu de Deus, candu fut predi maiori Abiatar e s’iat papau is panis de ponidura chi no est lģtzitu a ndi papai feti che a is predis, e nd’iat donau fintzas e a is chi fiant cun issu?». 27  E ddis narąt: «Su sąbudu est stetiu fatu po s’ņmini e non s’ņmini po su sąbudu. 28 Po mori e po cussu su s’ņmini est meri fintzas de su sąbudu».

  Marcu 3,1-41

  1Fut intrau torra a sinagoga e ddu’iat unu cun d’una manu sicada 2e ddu portąnt a cąstiu [po biri] chi ddu sanąt, po ddi pņdiri getai nexi. 3Tandus narat a s’ņmini chi portąt sa manu sicada: «Pesadindi in mesu!». 4Agoa ddis narat: «Est lģtzitu, in dģ de sąbudu, a fari beni o a fari mali, a ndi salvai una vida o adda bocģri?». 5Ma issus abarrąnt citius. E castiendiddus totu a fłrriu, avolotau, cun tristura, poita ca fiant de coru tostau, narat a i cuss’ņmini: «Allņnghia sa manu!». Dd’iat allonghiada e sa manu ddi fut torrada sana. E is fariseus nci fiant bessius illuegu e iant dispidiu unu cumandu contras a issu cun cussus de sa parti de is erodianus po ddu sperdiri.

7Gesłs in s’interis si ndi fut andau a s’oru de su mari cun is iscientis suus e meda genti de sa Galilea dd’iat postu infatu. E de sa Giudea, 8de Gerusalemi, de s’Idumea, de inguddei  de su Giordanu e de is partis de Tiru e de Sidoni genti meda, ca iant intčndiu su chi faiat, fut andada anca fut issu. 9Tandus, po mori de sa genti, iat nau a is iscientis suus a ddi tenni in prontu una barca, po no ddu strecai, 10ca nd’iat sanau medas, tanti chi totu is chi fiant fertus de maladia, si nci ddi getąnt a pitzus po ddu tocai.

11Is ispiritus malus candu ddu biant, si nci ddi getąnt ananti tzerriendi: «Tui ses su Fillu de Deus!». 12Ma issu ddus ameletząt meda chi no dd’essant bogau in craru.

13E nci fut artziau a su monti, iat tzerriau cun issu a is chi iat bņfiu e issus fiant andaus anca fut issu. 14Nd’iat fattu Doxi po abarrai cun issu, 15po ddus mandai a predicai e po tenni su poderi de nci bogai is dimņnius.

16E a Simoni dd’iat postu a nņmini Perdu, 17e a Giacu de Zebedeu e a Giuanni, su fradi de Giacu ddis iat postu a nņminis Boanerghes, chi iat essiri, fillus de su tronu; 18e a Andria, a Filipu, a Batumeu, a Mateu, a Tomasu e a Giacu de Alfeu, a Taddeu, a Simoni su Cananesu 19e a Giudas Iscariņt, su chi apustis dd’iat intregau.

20Fut intrau a una domu e s’iat torrau a pinnigai genti, tantis chi non si podiant papai mancu unu młssiu de pani. 21Tandus cussus de sa parti sua candu iant intčndiu custa cosa, iant mņviu po ndi ddu pigai, ca narąnt: «S’est ischissiau.».

22E is ņminis de lei chi fiant abasciaus de Gerusalemi, narąnt: «Portat a Belzebul e nci bogat is dimņnius cun su poderi de su capu de is dimņnius.». 23Issu ddus iat tzerriaus e cun parabulas ddis narąt: «Comenti s’arimigu nci podit bogai a s’arimigu? 24Imoi chi un’arrčnniu si pratzit intra sei, cuss’arrčnniu non podit apoderai; 25e chi una domu si pratzit intra sei, cussa domu no at a podiri apoderai. 26 E fintazs e s’arimigu chi si pesat contras a issu e totu e si pratzit, non podit apoderai, ma est a s’acabbu. 27Ca, nemus, intrau chi siat a sa domu de un’ņmini forti, ndi ddi podit furai is trastus chi innantis no acąpiat a s’ņmini forti, tandus feti, dd’at a torrobai sa domu. 28Amen, si nau ca totu at čssiri perdonau a is fillus de is ņminis, is pecaus e is frastimus, po cantu apant a frastimai. 29Ma chini at ai frastimau a su Spiritu santu , no at a tenni perdonu po s’eternidai: est afartau de pecau eternali.». 30Poita ca narąnt: «Portat unu spiritu malu.».

31Lompit sa mama sua e is fradis suus e, iant mandau a ndi ddu tzerriai, abarrendi a parti de foras. 32Si ddi fiat sčtzia totu a ingģriu genti, e ddi narant: «Mģ, mama tua, fradis tuus e sorris tuas, in foras, cicant a tui.». 33E issu ddis iat arrespustu e narat: «Chini est mama mia e is fradis mius?». 34Castiendi a fłrriu a fłrriu is chi fiant setzius a ingģriu a issu, narat: «Castiai a mama mia e a fradis mius! 35A chini at a fai sa voluntai de Deus, cussu fradi miu, sorri e mama est.».

  Marcu 4, 1-41  

1E iat cumentzau torra a donai imparu acanta de su mari. E s’iat pinnigau anca fut issu una truba manna de genti tantis chi nci fut artziau a una barca, in su mari, e si ddui fut sčtziu e totu sa genti fiat in terra or’oru de mari. 2E ddis imparąt cun parabulas cosa meda e ddis narąt in s’imparu suu:

3«Ascurtai: custu fut unu messaiu chi fiat bessiu a seminai. 4E fut sussčdiu ca seminendi, parti nci fiat arrutu a tretu de sa bia, e fiant lņmpius is pillonis e si dd’iant papau. 5Parti nci fut arrutu a sa perda anca no ddu’iat terra meda e iat bogau illuegu ca no ddu’iat pillu de terra, 6e candu si ndi fut pesau su soli si fiat assichillonau ca non portąt arraixinis e si fut sicau. 7E parti nci fut arrutu a mesu de sa spina, e sa spina fiat crescia e dd’iat allupau e no iat bogau frutu. 8E atrus nci fiant arrutus in sa terra bona e fiant bčnnius a frutu e iant amanniau e amadurau e iant getau unu a trinta, unu a sessanta e unu a centu». 9E narąt: «A chini portat origas po ascurtai, ascurtit».

10E candu fut abarrau a solu, is chi portąt a ingiriu suu cun is Doxi, ddi pregontąnt de is parabulas. 11E ddis narąt: «A bosaturus est stčtiu donau su mistčriu de s’arrčnniu de Deus; ma po is chi funt in foras, dņnnia cosa est posta in parąbulas,12poita chi

castiai castint, e non biant;

ascurtai ascurtint, e non cumprendant,

aici chi non furrint de pentzamentu e agatint perdonu».

13E ddis narat: «Chi non cumprendeis custa parąbula, tandus comenti ddas eis a connosciri totu is parąbulas? 14Su messaiu seminat su fueddu. 15Is de s’oru de sa bia funt cussus innui est stčtiu seminau su fueddu; e candu dd’ant ascurtau, illuegu lompit s’aremigu e nd’ingollit su fueddu seminau aintru insoru. 16E is chi funt seminaus in mesu de sa perda funt cussus chi candu ant ascurtau su fueddu, illuegu dd’arricint cun gosu, 17ma non portant arraixinis cosa insoru e funt che su tempus, po cussu candu arribat sa tribulia o s’apretu, po mori de su fueddu illuegu imbrłchinant. 18E atrus funt cussus seminaus in mesu de sa spina. Custus puru ascurtant su fueddu, 19ma su pistighģngiu po is cosas de su mundu e s’ingannu de s’arrichesa e totu is atrus disģgius chi s’aciungint, allupant su fueddu e non bogat frutu. 20E cussus chi funt stčtius seminaus in sa terra bona, funt is chi ascurtant su fueddu e dd’arricint e getant frutu a trinta e a sessanta e a centu».

21E ddis narąt: «O ca benit sa ląntia po dda ponni asuta de s’imbudu o asuta de su letu? No at essiri po dda ponni in pitzus de su candelobru? 22Ca non nci at cosa cuada chi non bessat a pillu, nč cosa fata a iscusi chi non bessat a craru. 23Chi calancunu portat origas po ascurtai, ascurtit». 24E ddis narąt: «Castiaisģ a su chi ascurtais: cun sa misura chi misurais eis a essiri misuraus, e si nd’ant a aciungiri in prus. 25Ca, a chini ndi tenit, ndi dd’ant a aciungiri e a chini non ndi tenit ndi dd’ant a pigai fintzas su chi tenit.».

26E narąt: «S’arrčnniu de Deus est aici, comenti chi unu nci apat getau su sčmini a sa terra, 27e si dromat e si ndi pesit, a de noti e a de dģ, su sčmini intzčurrat e crescit e issu e totu no iscit comenti. 28De sei e totu sa terra betit frutu, innantis su cambu, agoa sa spiga e agoa su granu drempģu in sa spiga. 29E candu su frutu est prontu illuegu ddi getat sa fraci ca est lņmpia sa messa».

30E narąt: «Comenti dd’assimbillaus s’arrčnniu de Deus? In cali parąbula dd’eus a ponniri? 31Est comenti po su sčmini de s’alaussa chi candu nci dd’ant getau a sa terra, est su prus pitieddeddu de totu is sčminis de sa terra, 32ma agoa de dd’ari seminau crescit e bessit prus mannu de totu s’ortalģtzia, fait cambus aici mannus chi is pillonis de su celu si podint aculiai asuta de s’umbra sua».

33E cun parąbulas medas che i custas, ddis narąt su fueddu comenti podiant cumprčndiri. 34E non ddis fueddąt foras che in parąbulas; ma a is iscientis suus, a sa sola, ddis isciolliat totu.

35E sa dģ e totu, a parti de merģ, ddis narat: «Passeussinci a s’atru oru». 36E dispidģa sa genti ndi dd’iant pigau in sa barca comenti fiat, e cun issu ddu’iat fintzas e atras barcas. 37E si fut pesada una frusa manna de bentu e nci getąt is undas a sa barca, tantis chi sa barca fiat giai giai prena. 38Issu fiat in sa puppa, dromiu in su cabitzali. Ndi ddu scidant e ddi narant: «Maistu, non ndi tenis axģu chi si moreus?». 39E pesendusindi iat ameletzau a su bentu e iat nau a su mari: «Citģu, mudu siast!». E su bentu si fut asseliau e iat fatu una bonantza manna. 40E ddis iat nau: «Poita seis timendi? Non teneis fidi ancora?». 41E fiant intimorigiaus de una timorģa manna e si narąnt de pari a pari: «Duncas e chini est custu, chi fintzas e su bentu e su mari ddi ponint in menti?».

 

Marcu 5,1-43

 

1E fiant andaus a s’atru oru de su mari, a is partis de is Gerasenus. 2Candu ndi fut abasciau de sa barca, illuegu de mesu de is monimentus fut bessiu a dd’atobiai un’omini cun d’unu spiritu malu 3chi iat postu domu in is tumbas e nemus ddu podiat prus acapiai mancu a cadena: 4ca fisciu fut istetiu acapiau cun travas e cadenas, ma issu iat truncau is cadenas e segau is travas e nemus nci dda faiat prus a ddu domai. 5E a totu dģ e a totu noti, per is tumbas e per i montis, fiat tzerriendi e ferendusģ cun perdas. 6Duncas candu iat biu a Gesłs, de aillargu, iat curtu e si ddi fut ingenugau ananti, 7e tzerriendi a boxi manna, narat: «Ita tengiu de biri cun tui, Gesłs, Fillu de Deus su totu artu? Ti ddu pedu po Deus, non mi trumentis». 8 Ca ddi narąt: «Bessinci spiritu malu de custu omini». 9E ddi pregontąt: «Cali est su nomini tu?». E ddi narat: «Legioni, est su nomini miu, ca seus medas». 10E ddu pregąt meda a non nci ddu mandai a foras de cussus logus.11 Pascendi innia in su monti ddu iat unu tallu mannu de procus. 12E ddu pregąnt narendiddi: «Mandasinci anca is procus, po nci ddis intrai aintru». 13E si ddus iat acantzau. Is spiritus malus comenti ndi fiant bessius, nci fiant intraus aintru de is procus. E su tallu, si nci fut ispentumau de un’atza a su mari, iant essiri duamilla, e si fiant allupaus in su mari.

14Is chi fiant pascendiddus si fiant fuius e iant torrau a contai sa nova in sa tzidadi e in su sartu e fiant bessius a biri su chi fut sussediu. 15Lompint acanta de Gesłs e bint su chi fut in poderi de su dimoniu setziu, bestiu e torrau in sentidu, cuddu chi fiat stetiu possedģu de sa legioni, e iant timiu. 16E cussus chi iant biu, ddis iant contau comenti fut sussediu a su chi fiat istetiu in poderi de su dimoniu e su contu de is procus. 17E iant cumentzau a ddu pregai a si nd’andai de is terras insoru. 18Candu fut artziendinci a sa barca su chi fut istetiu in poderi de su dimoniu, ddu pregąt a ddu fai abarrai cun issu. 19E non dd’iat lassau, ma ddi narat: «Bai a domu tua, anca est sa genti tua e conta a issus su chi t’at fatu su Sennori e ca t’at lastimau. 20E si ndi fut andau e iat cumentzau a predicai in sa Decapoli su chi dd’iat fatu a issu Gesłs e totus abarrąnt spantaus.

21E Gesłs nci fiat imperrau torra a barca a s’atra parti e si fut pinnigada genti meda anca fut issu. 22E lompit unu de is maioris de sa sinagoga, ddi narąnt a nomini Giąiru, e biendiddu si nci getat a peis suus 23e ddu pregat meda, narendi: «Filla mia est acabbendusģ, beni e poniddi is manus po dda sanai e po dda fai bivi. 24E fut andau cun issu e ddi poniat infatu genti meda e dd’apretąnt de donnia parti. 25E una femina chi de doxi annus teniat unu scolu de sanguni 26e iat patiu meda po mori de medas dotoris, spendendi totu su chi teniat, chentza de ndi tenni prou perunu, antzis ndi fut andada prus in peus, 27candu iat intendiu de Gesłs, fiat bennia de palas in mesu de sa genti e dd’iat tocau su bestiri. 28Ca narąt: «Chi ddi tocu assumancu su bestiri, ap’a sanai». 29E illuegu sa vena de su sanguni si ddi fut sicada e iat intendiu in su cropus ca fut istetia sanąda de su mali. 30E Gesłs illuegu ca si ndi fut sapģu in sei e totu de su poderi chi ndi ddi fut bessiu, furriendusģ anca fut sa genti, narąt: «E chini m’at tocau su bestiri?». 31E is iscientis suus dd’iant nau: «Bis sa genti apretendudģ e naras: Chini m’at tocau?». 32E si castiąt totu a fłrriu, po biri cussa chi dd’iat fatu. 33Sa femina timendi e tremendi, ca isciat su chi ddi fut sussediu, fut bennia e si nci ddi fut getada ananti e dd’iat nau totu sa beridai. 34Issu dd’iat nau: «Filla, sa fidi tua t’at sanau. Baidģndi in paxi e abarra sana de su mali tuu».

35Megąt ancora de fueddai, candu benint de domu de su maiori de sa sinagoga narendi: «Filla tua s’est morta, poita strubas ancora su Maistu?». 36Gesłs, ca iat intendiu su fueddu chi fiat nendi, narat a su maiori de sa sinagoga: «Non timas, crei feti». 37E cun issu no iat lassau sodigai a nemus, foras che a Perdu e a Giacu e a Giuanni, su fradi de Giacu. 38E lompint a domu de su maiori de sa sinagoga e bidi su treulu e is chi funt prangendi e atitendi meda. 39E fiat intrau e ddis narat: «Poita faeis treulu e prangeis? Sa pipia no est morta, est dromia». 40E cuddus si nd’arrģant de issu, ma issu nc’iat bogau a foras a totus e pigat a su babu de sa pipia e a sa mama e a is chi fiant cun issu e nc’intrat anca fut sa pipia. 41 E iat pigau sa manu de sa pipia e ddi narat: «Talitą cum!». Comenti e a nai: «Sa pipia, pesadindi, ti nau!». 42Illuegu sa pipia si ndi pesat e si ponit a caminai, ca teniat doxi annus. E si fiant spantaus de unu spantu mannu. 43E ddus iat beni pretzetau chi nemus dd’essit avreguau, e iat nau a ddi donai a papai.

 

Marcu 6,1-56

 

1Iat moviu de innģ e andat a is logus suus e is iscientis suus sodigant cun issu. 2Candu fut lompiu su sabudu iat cumentzau a donai imparu in sa sinagoga e totus ascurtendiddu fiant spantaus, narendi: «E de innui a i custu, custas cosas? E i custu sabiori chi dd’est donau? E i custas operas poderosas chi ndi bessint de is manus suas?». 3Custu no est su maistu de linna, su fillu de Maria, su fradi de Giacu, de Ioses, de Giudas e de Simoni? E is sorris suas non funt innoi in mesu nostu?». E si ndi scandalitząnt de issu. 4E Gesłs ddis narąt: «Non nci at profeta chentza de onori chi no in logu suu, in su parentau suu e in domu sua». 5E innģ no ddui podiat fai opera poderosa peruna, feti a pagus malaidus, is calis, iat postu is manus, fiant sanaus. 6E si spantada ca fiant chentza de fidi. E andąt in giru peri is biddas donendi imparu. 7E tzerriat a is Doxi e iat cumentzau a ddus mandai a duus a duus, ddis donąt poderi a pitzus de is spiritus malus 8e ddus iat pretzetaus a no ingņlliri nudda po su viagiu, foras che su bąculu feti: né pani, né bertula, né soddu de arramini in sa bussa, 9ma a si cratzai is andąlis e a non si ponni duus bestiris. 10E ddis narąt: «Candu intrais a una domu, abarraiddņi fintzas a chi si nd’eis a andai de ingui. 11E chi in d’unu logu non s’arricint e non s’ascurtant, andendisindi, scutulaisindi su pruniu de asuta de is peis, po testimongiu contras a issus. 12E nci fiant bessius e predicąnt a furriai de pentzamentu [si cunvertiri], 13nci bogąnt dimonius medas e ungiant cun ollu medas malaidus e sanąnt.

14E s’urrei Erodi nd’iat intendiu fueddai, ca su nomini su fiat nodģu, e narąnt: «Giuanni Batista est arrisuscitau de is mortus, po cussu is poderis operant cun issu.». 15Atrus narąnt: «Est Allģas»; e atrus ancora narąnt: «Est unu profeta, comenti unu de is profetas». 16Candu dd’iat intendiu, Erodi narąt: «A i cussu chi deu ndi dd’apu segau sa conca, cussu Giuanni est istetiu arrisuscitau». 17Ca Erodi e totu iat mandau a ndi pinnigai a Giuanni e dd’iat poderau in presoni po mori de Erodiadi, sa pobidda de Filipu, fradi suu, ca si dd’iat coiada. 18Ca Giuanni a Erodi ddi narąt: «Non t’est lģtzitu a ti pigai sa pobidda de fradi tuu». 19Erodiade si fiat atirriada cun issu e ddu boliat bociri, e no ddu podiat fai, 20poita ca Erodi ddu timiat, a Giuanni, connoscendiddu po omini giustu e santu e dd’aguardąt e candu dd’ascurtąt abarrąt dudosu meda, e dd’ascurtąt cun prexeri.

21E fu lompia sa dģ giusta candu Erodi, po sa dģ chi iat cumprģu is annus, iat fatu una cena po is maioris, is ufitzialis e is prus mannus de sa Galilea. 22E fut intrada sa filla propria de Erodiade e iat baddau e a Erodi e a is chi fiant in sa mesa cun issu ddis fut prąxia. S’urrei dd’iat nau, a sa picioca: «Pedimģ su chi bolis e ti dd’ap’a donai». 23E dd’iat giurau: «Calecasiat cosa chi m’as a pediri, ti dd’ap’a donai, fintzas e su mesu de s’arrenniu miu». 24Issa nci fut bessia a foras e a sa mama dd’iat nau: «Ita ap’a pediri?». E issa dd’iat nau: «Sa conca de Giuanni Batista». 25E fut intrada illuegu de pressi anca fut s’urrei e iat pedģu, narendi: «Bollu chi mi dongias imoi e totu in d’una safata sa conca de Giuanni cussu chi batiat». 26E su s’urrei si fut intristau meda, ma po mori de sa giura e de is chi fiant in sa mesa non dd’iat bofia storrai. 27S’urrei illuegu iat mandau una guardia e dd’iat pretzetau a ndi ddi batiri sa conca sua. e fut andau e dd’iat sconcau in presoni, 28e nc’iat portau sa conca de issu in d’unu pratu e dd’iat donada a sa picioca e sa picioca dd’iat donada a sa mama sua. 29E is iscientis suus candu dd’iant intendiu fiant andaus e nd’iant pigau su cropus de issu e dd’iant postu in d’una tumba.

30E is apostulus si fiant pinnigaus anca fut Gesłs e dd’iant contau totu su chi iant fatu e s’imparu chi iant donau. 31 E ddis narat: «Benei bosatrus, a un’oru a parti, a unu logu assolau, e pasiaisģ pagu pagu». Ca fiant medas is chi andąnt e torrąnt e non teniant mancu ora de papai.

 32E si ndi fiant andaus a barca a unu logu assolau, a una parti.

33E ddus iant bius andendusindi e medas iant cumprendiu e fiant suncurtus a innģ a pei, de totus is biddas e fiant arribaus innantis de issus.

34E candu ndi fut calau iat biu meda genti e nd’iat tentu piedai, ca fiant che brebeis chi non tenint pastori e iat incumentzau a dd’is imparai cosa meda.

35E si fut fatu trigadiu e is iscientis suus fiant acostiaus anca fut issu e ddi narąnt: «Su logu est assolau e est giai trigadiu, 36dispididdus de modu chi andendi peri is terras e is biddas a ingiriu si comprint cosa de papai». 37Arrespundendi dd’is iat nau: «Donaiddis a papai bosatrus». E ddi narant: «Iaus a dčpiri andai nosu a comporai duxentus dinais de pani e a ddis donai a papai?». 38Issu ddis narat: «Cantu ndi portais de panis? Baxi, castiai». E agoa chi dd’iant scipiu, ddi narant: «Cincu e duus piscis». 39E ddis iat cumandau a ddus fai setzi totus, a fiotus a fiotus in s’ebra birdi. 40E si fiant setzius a pratzas a pratzas de centu e de cincuanta. 41E issu iat pigau is cincu panis e is duus piscis, iat pesau is ogus a su celu, iat nau sa benedģzioni e iat pratzģu is panis e ddus iat donaus a is iscientis suus, po si ddus aporri, e is duus piscis ddus iat pratzius a totus. 42E iant papau totus e si fiant prąndius. 43E nd’iant pigau doxi cadinus prenus de arrogus, e de piscis. 44Is chi s’iant papau is panis fiant cincumilla ominis.

45E illuegu iat apretau a is iscientis suus po nci artziai a sa barca, po andai innantis suu a s’atru oru, faci a Betzaida, in s’ora chi issu  nci dispidiat sa genti. 46E apustis chi ddus iat dispidius nci fut istresiau a su monti po pregai. 47E a parti de merģ, sa barca fiat in mesu de su mari e issu solu in terra. 48E biendiddus arremendi, fadiaus ca su bentu ddis fiat contras, a coa de noti benit acanta insoru, caminendi in su mari e nci ddis boliat bessiri ainnantis. 49 Issus biendiddu caminendi in su mari iant pentzau: «Est una pantuma!», e iant aboxinau. 50Ca dd’iant biu totus e fiant assustraus. Issu illuegu ddus iat fueddaus e ddis narat: «Cunfidai, seu deu; non timais!». 51E nci fiat artziau a sa barca cun issus e su bentu si fut asseliau. E issus intra sei fiant spantaus meda. 52Ca no iant cumprendiu nudda de is panis e su coru insoru si fiat aperdau.

53E apustis chi nci fiant imperraus, fiant acostiaus a terra e fiant lompius a Genesaret. 54E candu ndi fiant calaus de sa barca, dd’iant connotu illuegu 55iant suncurtu de totus cussas terras e iant incumentzau a nci portai in is letias is fertus de mali, anca intendiant ca fiat. 56E innui e chi essit intrau, biddas, citais o sartus, nci poniant is prus arrendius in is pratzas e ddu pregąnt, assumancu a ddi podiri tocai sa frangia de su bestiri; e is chi ddu tocąnt, sanąnt.

 

Marcu 7,1-37

 

1E si pinnigant anca fut issu is fariseus e unuscantus ominis de lei bčnnius de Gerusalemi. 2E candu iant biu ca unuscantus de is iscientis suus non papant cun is manus nidas, iat essiri a narri chentza de si ddas sciacuai, 3- ca is fariseus e totus is Giudeus non papant chi non si sciacuant is manus cun d’una farrancada, pumpiendi  su connotu de is antigus 4e candu furriant de su mercau non papant chi non si sciacuant, e tenint fintzas e atras cosas medas chi ant connotu de apumpiai: sciacuaduras de tassas, de tianus e de istrexus de arramini [e istoias] - 5is fariseus e is ominis de lei ddi pregontant: «Poit’est chi is iscientis tuus non sighint su connotu de is antigus e papant chentza de is manus nidas?».

6E issu ddis ist nau: «Iat profetau giustu de bosatrus, Isaia, fraitzus, comenti ddu at iscritu:

Custu populu m’onorat cun is lavras,

ma su coru insoru est aillargu de mimi;

7m’onorant de badas

imparendi imparus, pretzetus de ominis.

8Lassendi su pretzetu de Deus, apumpiais su connotu de is ominis». 9E ddis narąt: «Sbuidais giustu su pretzetu de Deus po achistiri su connotu de bosatrus. 10Mosč iat nau fintzas: “Onora a babu tuu e a mama tua”, e, “a chini maledixit a su babu e a sa mama, siat acabau cun sa morti”. Ma bosatrus narais: Chi un’omini narat a su babu o a sa mama: “Est Korban, su chi iast a depiri arriciri de agiudu de mei, est a nai, est una impromitentzia, 12non ddi lassais fai prus nudda po su babu o po sa mama 13torrendi a nudda su fueddu de Deus po su connotu chi s’eis tramandau bosatrus. E cosas aici ndi faeis medas».

14E iat tzerriau torra a sa genti e ddis narąt: «Ascurtaimģ totus e cumprendei: 15Non s’agat nudda in foras de s’omini chi intrendinceddi aintru ddu potzat amaciai. Est su chi ndi bessit de s’omini chi amąciat a s’omini! (16).

17E candu nci fut intrau a domu, aillargu de sa genti, is iscientis suus dd’iant pregontau de sa parabula. 18E dd is narat: «Tandus seis fintzas e bosatrus chentza de sentidu? Non cumprendeis ca totu su chi est a parti de foras, intrendudinci aintru de s’omini, non ddu podit amaciai, 19ca non nci dd’intrat a su coru, ma a brenti e nci dd’acabat in sa bassa?», faendi sintzilla donnia cosa de papai. 20E narąt: «Su chi ndi bessit de s’omini, cussu est chi amąciat a s’omini. 21Ca de aintru de su coru de is ominis ndi bessint is pentzamentus malus: bregungias, furas, mortis, 22adulterius, susunchentzias, malesas, trassa, disonestai, ogu malu, frastimu, fari mannosu, locura. 23Totus custas cosas malas ndi bessint de aintru e amaciant s’omini».

24Tandus si ndi fut pesau e si ndi fut andau de innģ a is partis de Tiru e fut intrau a una domu e boliat a no ddu sciri nemus, ma non fut potziu abarrai cuau. 25Antzis illuegu dd’iat avreguau una femina chi teniat una fillixedda chi portat unu spiritu malu, issa, lompia, si nci ddi fut getada a peis. 26Sa femina fut greca, de genti Sirofenissa, e ddi pediat a nci bogai su dimoniu de sa fillixedda sua. 27E issu ddi narąt: «Innantis lassa chi ndi siat bogau su famini a is pipius, ca no est giustu a ndi pigai su pani de is pipius po nci ddu fuliai a is calleddus». 28E issa iat arrespustu, e ddi narat: «Sennori, fintzas e is calleddus, asuta de sa mesa, si papant sa farinalla de is fillus». 29E dd’iat nau: «Po custu fueddu, bai: su dimoniu nd’est bessģu de filla tua. 30Torrada a domu sua, iat agatau sa filla arrimada in su letu e su dimoniu ndi fut bessiu.

31E nci fut bessiu torra a is partis de Tiru, fut passau in Sidoni e fut torrau a su mari de sa Galilea a tretu de mesu de is lacanas de is Dexicitais. 32E nci ddi portant unu chi fut surdu e achichiadori e ddi pedint a ddi ponni sa manu, 33e pighendindeddu a parti aillargu de sa genti, dd’iat postu is didus in ogus, iat fatu salģa e dd’iat tocau sa lingua, 34e pesaus is ogus a  celu iat suspirau e ddi narat: «Effatą, est a nai, oberidģ totu!». 35E illuegu si ddi fiant obertas is origas e si ddi fut istrobģu su nuu de sa lingua e fueddąt paris. 36E ddus iat pretzetaus a non nai nudda a nemus; ma prus ddus pretzetąt e tantis prus ddu bogąnt a craru. 37 E abarrąnt spantaus meda meda e narant: «At fatu beni donnia cosa, fait intendiri is surdus e fueddai is mudus!».

 

Marco 8,1-38

 

1In cussas dis, sendu chi ddu iat torra genti meda e non portendu cosa de papai, tzerriaus is iscientis dd’is narat: 2«Seu apenau pos a genti ca giai de tres dis abarrant cun mimi, e non portant cosa de papai. 3Chi ndi ddus lassu andai giaunus a domu insoru s’ant a arrui in sa bia e calancunu de i cussus est benniu de aillargu. 4E is iscientis dd’iant arrespustu: «E comenti a i custus, unu ddus iat podiri prandi a pani, innoi in su desertu?». 5E ddis iat pregontau: «Cantu ndi portais de panis?». Dd’iant nau: «Seti». 6E cumandat a sa genti a si setziri in terra; e pigaus is seti panis, iat torrau gratzias, ddus iat pratzius e ddus donąt a is iscientis suus po ddus aporri e ddus iant aportus a sa genti. 7Portąnt pagus piscisceddus puru, e  narąda sa beneditzioni asuba insoru iat nau a aporri fintzas e cussus. 8E iant papau e si fiant prandius e de is arrogus srobaus nd’iant boddiu seti sportas. 9 E fiant giai giai cuatru milla. E nci ddus iat dispedius.

10E illuegu nci fut artziau a sa barca cun is iscientis suus e si ndi fut andau a tretu de Dalmanutą.

11Tandus fiant lompius is fariseus e iant cumentzau a chistionai cun issu e ddi faiant chistioni po unu sinnali de su celu, po ddu tentai. 12E suspressendu meda, narat: «Poita custa arratza de genti fait chistioni po unu sinnali? Amen, si nau: A sa sigura, a i custa arratza de genti non dd’at a essiri donau sinnali perunu!». 13E dd’us iat lassaus, nci fiat artziau torra e si ndi fut andau a s’atru oru.

14Si ndi fiant scarescius de s’ingolliri pani e in sa barca cun issus ddui teniant unu pani feti. 15Tandus issu ddus pretzetąt, narendi: «Mirąi, castiaisģ de su framentu de is fariseus e de su framentu de Erodi!». 16E issus fiant arrexonendi is unus cun is atrus: «Non portaus pani». 17Issu si ndi fut sapģu e ddis narat: «Poita seis arrexonendi ca non portais pani? Non iscieis e non cumprendeis ancora? Su coru tostau portais?

18Portendi ogus non bieis?

e portendi origas no intendeis?

E non si nd’arregodais? 19Candu ia pratziu is cincu panis po is cincumilla, cantu cadinus prenus de arrogus nd’iais boddiu?». Ddi narant: «Doxi». 20«E candu ia pratziu is seti panis po is cuatrumilla, cantu cadinus prenus de arrogus nd’iais boddiu?». E ddi narant: «Seti». 21E ddis narąt: «Ancora non cumprendeis?».

22E lompint a Betzaida. E nci ddi portant unu tzrupu e ddu pregant a ddu tocai. 23Pigąda sa manu a su tzrupu ndi dd’iat ingortu a foras de sa bidda e apustis iat fatu salģa e si dd’iat posta in ogus, dd’iat postu is manus in pitzus e dd’iat pregontau: «Cosa bis?». 24Castiendusģ narąt: «Biu is ominis, ca biu comenti de matas caminendi a ingiriu». 25Tandus dd’iat torrau a ponni is manus in ogus e iat castiau fissu e fut torrau sanu e biat crara donnia cosa. 26E nci dd’iat mandau a domu sua nendiddi: «A bidda no ddu ģntristi nemancu».

27 E fut partiu, Gesłs e is iscientis suus faci a is biddas de Cesarea de Filipu, e bia bia pregontąt a is iscientis suus, narendiddis: «Sa genti e chini narat ca seu deu?». 28Issus dd’iant arrespustu, narendiddi: «Giuanni Batista, e a chini Allias, a chini unu de is profetas». 29Issu tandus ddis pregontąt: «Bosatrus, e chini narais ca seu?». Iat arrespustu Perdu, e ddi narat: «Tui ses su Cristus!». 30E ddus iat ameletzaus po non nai nudda a nemus de issu.

31E iat cumentzau a ddis donai imparu : «Su Fillu de s’omini depit sunfriri meda e depit essiri arrefudau de is predis maioris e de is ominis de lei e bociu e apustis de tres dis at a essiri arresuscitau». 32E narąt custu fueddu ladinu. Tandus Perdu dd’iat pigau a sa sola e iat cumentzau a ddu ameletzai. 33Issu, si fut furriau e castiendi a is iscientis suus, iat ameletzau a Perdu e narat: «Sodiga infatu miu, aremigu! Ca tui no atģnas a is cosas de Deus, ma a i cussas de is ominis!».

34E tzerriada sa genti cun is iscientis suus dd’is iat nau: «Chi calincunu, mi bolit sodigai, denneghit a issu e totu, pighit sa gruxi sua e sodighit». 35Ca a chini at bolli sarvai sa vida sua, dd’at a perdiri; a chini invecis at a perdiri sa vida sua po mimi e po s’evangeliu, si dd’at a sarvai. 36E ita prou ndi tenit s’omini, chi essat guadangiau su mundu intreu e perdiu sa vida sua? 37E ita at a podiri donai s’omini, a cambiu a pari po sa vida sua? 38A chini ndi dd’at essiri partu bregungia de mimi e de is fueddus mius in faci de i custa arratza de genti adultera e pecadora, e a su Fillu de s’omini ndi dd’at a parri bregungia de issu, candu at a lompiri in sa groria de su Babu suu cun is angelus santus.

 

Marcu 9,1-50

 

1E ddis narąt: «Amen, si nau ca nci at unuscantus de is chi funt innoi, chi no ant a tastai sa morti innantis de biri, s’arrenniu de Deus lompiu cun poderi».

2Agoa de ses dis, Gesłs pigat a Perdu e a Giacu e a Gianni e nci ddus iat portaus a pitzus de unu monti artu, ind’unu logu a parti, feti a issus. 3E fut istetiu tramudau ananti insoru e is bestiris si ddi fiant fatus luxentis, e nidus meda chi perunu lissieri in sa terra ddus iat ai potzius fai aici nidus. 4E ddis fut aparessiu Allģas cun Mosč e fiant fueddendi cun Gełs. 5E iat arrespustu Perdu, e narat a Gesłs: «Maistu, est bellu po nosu a essiri innoi! Fatzaus tres barracas una a tui, una a Mosč e una a Allģas». 6Ca no isciat su chi fiat nendi, ca fiant spantaus. 7E ndi fut caląda una nui chi ddus iat imboddiaus cun s’umbra e de sa nui ndi fut lompiat una boxi: «Custu est su Fillu miu istimau, ascurtaiddu!». 8Totu ind’una castiendisģ a ingiriu no iant biu prus a nemus, ma feti a Gesłs cun issus.

9E abascendindi de su monti ddus iat pretzetaus chi no essant nau a nemus su chi iant biu, innantis chi su Fillu de s’omini fessit arresuscitatu de is mortus. 10E issus s’iant apumpiau sa cosa, chistionendi ita iat a essiri custu “arresuscitai de is mortus”.

11E ddu pregontąnt, narendiddi: «Poita is ominis de lei narant ca innantis depit benni Allģas?». 12Issu ddis iat nau: «Allias benendi innantis assetiat donnia cosa; e comenti est chi ddu at iscritu po su Fillu de s’omini? Ca at a sunfriri meda e at essiri menospretziau? 13Ma si nau ca Allģas est benniu e dd’ant fatu si chi ant bofiu; comenti ddu at iscritu po issu».

14E lompius anca de is iscientis iant biu genti meda a ingiriu insoru e is ominis de lei chistionendi cun issu. 15E illuegu totu sa genti biendu a issu fut abarrada spantada, e ddu saludąnt currendi anca de issu. 16E ddis iat pregontau: «De ita seis chistionendi cun issus?». 17E dd’iat arrespustu unu de sa genti: «Maistu, ti nd’apu betiu a fillu miu pigau de unu spiritu mudu. 18E donnia borta chi si nd’impossessat, nci ddu strumpat e issu  spumat, tzichģrriat is dentis e s’acģrdinat. Dd’apu nau a is iscientis tuus a nci ddu bogai, e no nci funt arrennescius. 19Issu ddis iat arrespustu e narat: «O arratza de genti chi non creit, fintzas a candu ap’a abarrai cun bosatrus? Fintzas a candu s’ap’a depiri baliai? Beteimindeddu ananti miu!». 20E si nci dd’iant portau. Comenti iat biu a issu su spiritu illuegu dd’ iat scutulau a forti e issu arrutu a terra, s’arrumbuląt spumendisģ. 21E iat pregontau a su babu: «Cantu tempus est chi ddi sussedit custa cosa?». E issu iat arrespustu: «De candu fut pipiu, 22e fitianu nci dd’at getau a su fogu e a s’acua po ddu bociri, tui perou, chi podis, ti ndi praxat lastima de nosu e agiudasģ». 23Gesłs dd’iat nau: «Chi podis! A chini creit dd’est possibili donnia cosa.». 24Illuegu su babu de su piciocheddu, tzerriendi iat nau: «Gei creu, agiuda a su non crei cosa mia!». 25Tandus Gesłs ca suncurriat genti, iat ameletzau su spiritu malu, nendiddi: «Spiritu mudu e surdu, deu ti ddu cumandu: Bessindeddi a foras e no nci ddi torrist a intrai prus!». 26E tzerriendi e trotoxendiddu, ndi ddi fut bessiu. E fut comenti de mortu, tantis chi totus narant: «S’est mortu!». 27Ma Gesłs pighendiddu a sa manu ndi dd’iat pesau e issu si ndi fut strantaxau.

28E intraus a una domu, is iscientis suus a disparti, dd’iant pregontau: «Poita est chi nosu non nci dd’eus potziu bogai?». 29E issu ddis iat nau: «Custa genģa non si nci podit bogai in perunu modu, chi non cun sa pregadorģa.».

30Bessius de innģ, passąnt peri sa Galilea, e non boliat a ddu sciri nemus. 31Ca donąt imparu a is iscientis suus e ddis narąt: «Su Fillu de s’omini est intregau a is manus de is ominis e dd’ant a bociri e, apustis mortu tres dis, at a arresuscitai». 32Issus non cumprendiant custu fueddu e timiant a ndi ddi pregontai:

33E fiant lompius a Cafarnau e candu fut aintru de sa domu ddis iat pregontąu: «Ita fiais arrexonendi in sa bia?». 34Ma issus abarrąnt citius, ca s’unu cun s’atru, in sa bia, iant arrexonau e chini iat essiri su prus mannu. 35Tandus, apustis setziu, iat tzerriau is Doxi e ddis iat nau: «Chi unu bolit essiri su primu, at a depiri essiri s’urtimu de totus e su srebidori de totus». 36E pigau unu pipiu, dd’iat postu in mesu insoru e imprassendiddu ddis iat nau: 37«Chini at a arriciri, a nomini miu, unu de i custus pipius, arricit a mimi. E chini arricit a mimi, no est a mimi chi arricit ma a chini m’at mandau».

38Giuanni dd’iat nau: «Maistu, eus biu a nu boghendinci is dimonius in nomini tu, e si dd’eus proibģu, ca non poniat infatu a nosu». 39Ma Gesłs, iat nau: «Non ddus proibais, ca no nci at nemus chi fatzat unu miraculu a nomini miu e illuegu potzat fueddai mali de mimi. 40Ca chini no est contras a nosu est po nosu.

41Chinestcasiat si dongiat a bufai una tassa de acua ca seis a nomini de Cristus, si nau deaderus: No at a perdiri sa paga cosa sua.

42E chini indģtat su mali a unu de i custus pipius chi creint [a mimi], est mellus meda po issu a dd’acapiai una perda de mola a su tzugu e a nci ddu getai a su mari.

43E chi sa manu tua t’indģtat su mali, segandedda: est mellus po tui a intrai in sa fida mrugu, che a lompiri a sa Geenna, anca est su fogu chi non si ndi studat, cun totu a is duas manus. (44)

45E chi su pei tuu t’indģtat su mali, segandeddu: est mellus po tui a intrai in sa vida tzopu che chi ti nci getint a sa Geenna cun totu a is duus peis. (46)

47E chi s’ogu tuu t’indģtat su mali, bogandeddu: mellus po tui a intrai a s’arrenniu de Deus bisņgu che cun totu a is duus ogus a ti nci getai a sa Geenna, 48anca su bremi insoru non si morit e su fogu non si ndi studat:

49ca donniunu at a essiri salģu cun su fogu. 50Bonu su sali; ca chi su sali torrat a bambu, cun ita saleis? Porteis sali aintru de bosatrus e tengiais paxi is unus cun is atrus.

 

Marcu 10,1-52

 

1E partiu de innģ fut lompiu a is lacanas de sa Giudea, oru oru de su Giordanu e genti si fut pinnigada torra anca est issu e comenti fut avesu a fai ddis donąt imparu.

2E acostiaus fariseus po ddu tentai, ddi pregontąnt chi dd’est litzitu a su pobiddu a arrefudai sa pobidda 3E issu iat arrespustu e dd’is iat nau: «A bosatrus ta s’at pretzetau Moisč?». 4Issus iant arrespustu: «Moisč at pretzetau de iscriri una carta de arrefudu e a nci dda bogai». 5Gesłs ddis iat nau: «Issu iat scritu custu pretzetu po mori de su coru tostau cosa de bosatrus». 6A printzipius perou de sa creatzioni ddus iat fatus mascu e femina. 7Po cussu s’omini at a lassai su babu e sa mama sua [e s’at a giungi a sa femina sua] e 8issus duus ant’essiri una carri feti. Aici non funt prus duus ma una carri. 9Duncas su chi Deus at giuntu, no ddu depit scrobai s’ņmini». 10E is iscientis, in sa domu ndi ddi torrąnt a pregontai. 11E ddis iat nau: «Chini arrefudat sa pobidda e si coiat cun d’un’atra fait farta [de fidi] contras a issa 12e chi issa arrefudat su pobiddu e si ndi coiat un’atru fait farta».

13E nci dd’aporriant is pipius po ddus tocai, is iscientis suus perou ddus ameletząnt. 14Gesłs biendi sa cosa si fut arrennegau e ddis iat nau: «Lassai chi is pipius acostint anch’est mimi e non si ddu proibais; ca s’arrčnniu de Deus est de is chi funt cumenti de icustus. 15Amen, si naru: chini no at a arriciri s’arrčnniu de Deus cumenti de unu pipiu, no ddu’at a intrai». 16E imprassendiddus ddus benedixiat ponendiddis is manus in pitzus.

17E candu fut bessencinci a sa bia, ndi fut suncurtu unu tali chi ingenugau ananti suu ddi pregontąt: «Maistu bonu, ita ap’a fai po eredai sa fida eterna?». 18Gesłs dd’iat arrespustu: «Poita mi naras bonu? Nemus est bonu, chi no unu feti: Deus. 19Connoscis is cumandamentus: non bociast, non fatzas farta a sa coia, non furist, non fatzas su testimongiu frassu, onora a babu tuu e a mama tua».

20Tandus issu dd’iat nau: «Maistu, totu custas cosas ddas apu arrispetadas giai de sa gioventudi mia». 21Gesłs tandus dd’iat castiau, dd’iat stimau e dd’iat nau: «Una cosa feti t’amancat: bai, totu su chi tenis bendididdu e donaddu a is poburus e as a tenniri unu tesoru in su celu; agoa beni e sodigamģ». 22Issu annuau po custus fueddus, si ndi fut andau intristau, ca fiat unu chi teniat propiedais mannas.

23E Gesłs, castiendusģ a ingiriu iat nau a is iscientis suus: «Ta traballosu at essiri, po is chi tenint arrichesas, a nc’intrai a s’arrenniu de Deus!». 24Is iscientis fuant spantaus po is fueddus suus. E Gesłs iat arrespustu torra e ddis narat: «Fillus mius, cumenti est treballosu a nc’intrai a s’arrenniu de Deus! Est prus facili po unu camellu a nci passai in d’unu cossu de agu che po un’arricu a nc’intrai a s’arrenniu de Deus!». 26E issus prus e prus spantaus, narąnt intra issus: «E chini s’at podiri sarvai?». 27Castiendiddus Gesłs iat nau: «Po is ominis non si podit fai, no anch’est Deus, perou: ca anch’est Desus si podit donnia cosa!».

28Perdu si fut postu a ddi nai: «Mira, nosu eus lassau totu e t’eus postu infatu». 29Gesłs dd’iat nau: «Amen, si nau: non nci at nemus chi apat lassau domu, o fradis, o sorris, o mama, o babu, o fillus, o cungiuas po mimi e po s’evangeliu, 30chi no arriciat, imoi e totu, domus e fradis e sorris e mamas e fillus e cungiaus impari cun trumentus e in su [tempus] benidori sa fida eterna. 31Medas ant’essiri de primus urtimus e de urtimus primus».

32Fiant is sa bia artziendinci a Gerusalemi e Gesłs fut caminendi ananti insoru e issus fiant spantaus; e is chi fiant infatu fiant timendi. E pigaus torra is Doxi, iat cumentzau a ddis nai is cosas chi depiant sussediri. 33«Mirąi, nci artziaus a Gerusalemmi e su Fillu de s’omini dd’ant a intregai a is predis maioris e a is ominis de lei, dd’ant a cundennai a morti e dd’ant a intregai a is istrangius 34e dd’ant fai scerriu, dd’ant a prenni de ispudus, dd’ant a carrigai de aciotus e dd’ant a bociri a agoa de tre dis at a arresuscitai».

35Tandus si ddu’ acostiant Giacu e Giuanni, fillus de Zebedeu nendiddi: «Maistu, boleus chi si fatzast su chi seus po ti pediri». 36E issu ddis iat nau: «Ita boleis a si fai?». 37Issus dd’iant nau: «Acantzasģ a si setzi unu a manu dereta e s’atru a manu de manca, in sa groria tua». 38Gesłs tandus ddis iat nau: «No iscieis ita seis pedendi. Nci podeis bufai su calixi chi mi bufu deu o essiri batiaus  cun su batiu cun su cali deu apu a essiri batiau?». 39E issus iant arrespustu: «Gi podeus!». Gesłs ddis iat nau: «Su calixi chi mi bufu deu, gi si ddeis a bufai e gi eis a essiri batiaus cun su batiu chi batiant a mimi. 40A si setziri perou a manu dereta mia o a manu de manca non tocat a mei a ddu donai, est po chini est istetiu aprontau».

41E intendendiddus, is atrus dexi iant cumentzau a s’arrennegai cun Giacu e cun Giuanni. 42Tandus Gesłs ddus iat tzerriaus e ddis iat nau: «Scieis ca is chi funt cuntzideraus is capus de in natzionis, ddas cumandant e is maioris insoru tenint su poderi a pitzus insoru. 43No est aici in mesu de bosatrus perou, e chini s’at a bolli fai mannu in mesu de bosatrus, at essiri srebidori de bosatrus 44e chini in mesu de bosatrus at a bolliri essiri su primu, at essiri su srebidori de totus. 45Difatis su Fillu de s’omini no est benniu po essiri srebiu, ma po srebiri e po donai sa vida sua a ischitiu po medas».

46E fiant lompius a Gericu e candu ndi fut bessendi de Gericu cun is iscientis suus e cun genti meda, su fillu de Timeu, Bartimeu, su pedidori tzrupu, fut setziu in s’oru de sa bia, [pedendi]. 47E issu comenti iat intendiu ca ddui fut Gesłs, su Natzarenu, iat cumentzau a tzerriai e a nai: «Fillu de David, Gesłs, tenindi piedai de mimi!». 48E medas dd’amaletząnt po ddu  scitiri, issu perou, tzerriat prus meda: «Fillu de David, piedai de mimi!». 49E Gesłs si fut frimau e iat nau: «Tzerriaiddu!». E tzerriant a su tzrupu, nendiddi: «Fai coragiu! Pesadindi, est tzerriendutģ.». 50Issu, fuliau su manteddu suu, si ndi fut istrantaxau e fut acostiau anca fut Gesłs. 51E dd’iat arrespust Gesłs e iat nau: «Ita bolis a ti fai?». E su tzrupu dd’iat nau: «Rabbunģ, faimģ torrai a biri». 52E Gesłs dd’iat nau: «Bai, sa fidi tua t’at sarvau». E in s’ora e totu iat torrau a biri e iat cumentzau a ddi ponni infatu in sa bia.

 

Marcu 11,1-33

 

1Candu lompint a Gerusalemi, faci a Betfage e a Betania, in s’oru de su monti de is olģas, mandat duus de is iscientis suus 2e ddis narat:«Andai a sa bidda a faci e illuegu intrendinci eis a agatai unu molentenddu acapiau, chi no dd’at mai setziu omini perunu. Scapiaindeddu e betenindeddu. 3E chi calancunu s’at a narri: “Puita seis faendiddu?”, arrespundei: “Su Sennori ndi tenit abisongiu, perou ndi ddu torrat a mandai illuegu a innoi”». 4Fiant andaus e iant agatau unu molenteddu acapiau in foras, in sa bia, ananti de una genna e ndi dd’iant scapiau. 5Unus cantus de is chi fiant innģ ddis iant nau: «Ita seis faendi, scapiendindi su molenteddu?». 6Issus ddis iant arrespustu comenti ddis iat nau Gesłs, e ddus iant lassaus fai.

7E nd’ingollint su molenteddu anca funt Gesłs e nci ddi getant a pitzus is manteddus insoru e issu dd’iat setziu. 8E medas iant isterriu in sa bia is manteddus insoru, atrus arromadura chi iant segau in is cungiaus. 9E is chi andąnt ananti e is chi andąnt infatu tzerriąnt:

«Osanna!

Beneditu su chi benit a nomini de su Sennori!

10Beneditu s’arrenniu benenti de su babu nostu David!

Osanna in is celus prus artus!».

11E fut intrau a Gerusalemi a su tempru; e apustis chi iat castiau a ingiriu donnia cosa, sendu ca fut giai a merģ a trigadiu, ndi fut andau faci a Betania cun is Doxi.

12E sa dģ infatu candu fiant andendusindi de Betania, dd’iat pigau famini. 13Iat biu de aillargu una mata de figu cun sa folla, fut acostiau no ddu essat agatau cancuna cosa; candu fut acostiau perou iat agatau feti folla, ca non fut tempus de figu. 14Tandus iat arrespustu  e dd’iat nau: «De su frutu tuu ancu no ndi papit mai prus nemus!». E is iscientis suus dd’iant intendiu.

15E lompint a Gerusalemi. Intrau a su tempru, iat cumentzau a nci bogai is chi fiant bendendi e comporendi in su tempru e anci furriai is mesas de is cambiamoneda e is cadiras de is bendidoris de columbas. 16E non premitiąt a chiniechisiat a nci tragai strexus intramesu de su tempru. 17E donąt imparu e ddis narąt: «No ddu at iscritu: “A sa domu mia dd’ant a narri domu de oratzioni, po totus is populus?”. Bosatrus invecias ndeis fatu una gruta de furonis».

18Dd’iant intendiu is predis maioris e is ominis de lei e cicąnt cumenti ddu podiri bociri; difatis ddi timiąnt, puita ca totu sa genti fut pigada de s’imparu suu. 19E a parti de merģ ndi fiant bessius de sa tzitadi.

20Su mengianu, passendi acanta, iant biu sa mata de sa figu sicada totu de fundu. 21Tandus Perdu si ndi fut arregodau e ddi narat: «Maistu, mi’ sa mata de sa figu chi as maleditu, s’est sicada». 22E iat arrespustu Gesłs e ddis narat: «Tenei fidi in Deus! 23Amen, si nau: Chi unu essat nau a i custu monti: “Piga e getadinci a mari”, e in coru non essat dudau, creendi ca su chi (fueddat) narat at a sussediri, dd’at a sussediri. 24Po cussu si nau: Totu su chi pedeis preghendi, creei ca dd’eis giai tentu, e s’at essiri acantzau. 25E candu s’istentais in pregadorģa, chi teneis calancuna cosa contras a calancunu, perdonai, aici chi su Babu de bosatrus, chi est in celus, si perdonit is nexis cosa de bosatrus. (26)

27E fiant torraus a lompiri a Gerusalemi e candu fut girendu in su tempru, fiant acostiaus anca fut issu is predis maioris, is ominis de lei e is mannus 28e ddi narąnt: «Cun cali poderi fais custas cosas? E chini t’at donau su poderi de fai custas cosas?». 29Gesłs ddis iat nau: «S’apu a pregontai una cosa, arrespundeimģ e s’ap’a narri cun cali poderi fatzu custas cosas: 30Su batiu de Giuanni ndi beniat de su celu o de is ominis? Arrespundeimģ?». 31E nd’arrexonąnt tra issus, narendi: «Chi dd’arrespundeus: “De su celu”, s’at a narri: “Poita no dd’eis cretiu, tandus?”; 32Ellu e ita naraus. “De is ominis?”». Ca timiąnt a sa genti, poita totus teniant a Giuanni comenti de chi fessat unu profeta deaderus. 33Tandus iant arrespustu a Gesłs e ddi nant: «No ddu scieus». E Gesłs ddis narat: «E nemancu deu si naru cun cali poderi fatzu custas cosas».

 

Marcu 12,1-44

 

1E iat incumentzau a ddis fueddai in parąbulas: «Un’omini iat postu una bingia e dd’iat ingiriada cun d’una cresura, ddu iat istuvau unu lacu e iat frabicau una turri, agoa dd’iat donada a pesoni a is bingeteris e si ndi fut andau foras. 2In su tempus iat mandau anch’est is messaius su srebidori, po ndi pigai su frutu de sa bingia; 3e issus dd’iant pigau e dd’iant scutu e nci dd’iant bogau chentza de nudda. 4E ddis iat torrau a mandai un’atru srebidori e a i custu dd’iant pistau sa conca e dd’iant carriau de fueddus malus. 5Nd’iat mandau un’atru e dd’iant bociu e medas atrus a chini dd’iant scutu, a chini dd’iant bociu. 6Ndi teniat ancora unu, su fillu stimau. Po urtimu ddis iat mandau a issu, narendi: «Ant a tenniri arrispetu po fillu miu». 7Cussus messaius perou si narąnt intra issus: «Custu est s’eredeu. Tocai, ddu boceus, e s’eredai at essiri sa nosta». 8E dd’iant pigau e dd’iant bociu e nci dd’iant fuliau a foras de sa bingia. 9Ita at a fai [duncas] su meri de bingia? At a benniri, at a bociri is messaius e at a donai sa bingia a atri. 10E no dd’eis lģgia, custa Scritura?

Sa perda chi is maistus ant scartau

dd’ant posta a perda de contonada

11Custu dd’at fatu su Sennori,

est cosa de spantu a is ogus nostus?».

12E cicąnt de ddu tenturai, perou iant timiu a sa genti, ca iant cumprendiu ca cussa parabula dd’iat nada po issus. E dd’iant lassau e si ndi fiant andaus.

13E ddi mandant unus cantus fariseus e erodianus po ddu cassai in faddinu de fueddus. 14Cussus, lompius, ddi narant: «Maistu, scieus ca ses beridadosu e non ndi fais contu de nemus, e non castias in faci a is ominis, ma cun beridai imparas sa bia de Deus. A donai sa tacia a Cesari litzitu est o no? Si dda depeus donai o non si dda depeus donai?». 15Connoscendi sa frassģa insoru ddis iat nau: «Poita mi tentais? Aporreimģ unu soddu po ddu biri!». 16E si dd’iant aportu. E ddis narat: «Custa magini, de chini est? E i custu scritu?». E issus dd’iant nau: «De Cesari». 17Gesłs tandus ddis iat arrespustu: «Su chi est de Cesari torraiddu a Cesari e su chi est de Deus a Deus». E nd’iant tentu amiru de issu.

18E lompint anch’est issu unus cantus sadduceus, chi nant ca non nci at arresurretzioni e dd’iant pregontau, narendi: 19«Maistu, Moisč s’at iscritu ca, chi essat mortu su fradi de unu e essat lassau sa pobidda e non lassat fillus, su fradi suu pighit sa pobidda e pesit eredeu a su fradi. 20Nc’iat seti fradis e su primu iat pigau pobidda e morendi no iat lassau eredeu. 21Si dd’iat pigada su de duus e si fut mortu chentza de lassai eredeu, e su de tres sa propiu cosa 22e totu a is seti no iant lassau eredeu. E agoa de totus si fut morta sa pobidda puru. 23In s’arresurretzioni, cadu ant essiri arresuscitaus de cali de issus at essiri sa femina? Ca dd’ant tenta totus a is seti a pobidda?». 24Gesłs ddis iat nau: «No ca seis faddendi. Ca non conosceis is Iscrituras e nemancu su poderi de Deus? 25Ca candu ant’essiri arresuscitaus de is mortus, no nci at ai ni coiaus, ni coiadas, ant’essiri perou che angelus in is celus. 26Torrendi a is mortus chi arresuscitant, non dd’eis ligiu in su liburu de Moisč, in su contu de s’orruaxu, comenti Deus dd’iat chistionau, narendi: «Deu seu su Deus de Abramu, su Deus de Isacu e su Deus de Giacu? 27No est Deus de is mortus, ma de is bius. Faddeis meda».

28E fut acostiau unu de is ominis de lei, chi ddus iat intendius chistionendi, biu cumenti ddis iat arrespustu beni, dd’iat pregontau: «Cali cumandamentu est su primu de totus?». 29Gesłs dd’iat arrespustu: «Su primu est: Ascurta, Israeli. Su Sennori Deus nostu, Sennori unigu est 30e as a istimai a su Sennori Deus tuu cun totu su coru tuu, cun totu s’anima tua e cun totu sa menti tua e cun totu sa frotza. 31E su de duus, custu: Stima a su prossimu tuu che a tui e totu. Atru cumandamentu prus mannu de i custu no nci nd’at». 32E s’omini de lei dd’iat nau: «Beni meda, as nau, maistu, est sa beridai. Unu est issu e no nd’at atru foras che issu; 33e a ddu stimai cun totu su coru e cun totu su sentidu e cun totu sa frotza e a istimai su bixinu comenti e a sei e totu est prus meda de totus is paraduras e de is sacrifitzius». 34E Gesłs biu cumenti iat arrespustu cun sabiori, dd’iat nau: «Non ses aillargu de s’arrenniu de Deus». E nemus s’atriviat prus a ddi fai pregontas.

35E iat arrespustu Gesłs e narąt donendi imparu in su tempru: «Comenti est chi is ominis de lei narant ca su Cristus est fillu de David? 36David e totu iat nau, pigau de su Spiritu santu:

Iat nau su Sennori,a su Sennori miu:

setzidģ a manu dereta mia,

fintzas a chi ap’a ponni is nemigus tuus

asuta de is peis tuus.

37David e totu ddi narat Sennori, e tandus de innui est fillu suu?». E meda genti dd’ascurtąt a prexeri.

38E in s’imparu suu, narąt: «Castiaisģ de is ominis de lei, ca ddis praxit a passillai cun bestiris bellus e a ddus saludai in is pratzas,39a tenniri is cadiras de ananti in is sinagogas e is primus postus in is prangius. 40Custus nc’ingurtint is domus de is fiłdas e pregant meda po iscusa. Custus ant arriciri una cundenna prus manna».

41E setziu ananti de su tesoru, castiąt comenti sa genti nci getąt soddu de arramini a su tesoru, e medas arricus ndi ddui getąnt meda. 42Lompia una fiuda, pobora, nc’iat getau duus soddus, iat essiri unu francu. 43Tzerriaus is iscientis suus ddis iat nau: «Si nau sa beridai: sa fiuda, custa pobora, nci at getau a su tesoru prus de totus is chi funt getendi. 44Ca totus ant getau de su chi teniant de srobu; issa perou, in sa poboresa sua, nci at getau totu su chi teniat, totu sa fida sua».

 

Marcu 13,1-37

 

1E bessendindi de su tempru, unu de is iscientis suus ddi narat: «Maistu, mģ arratza de perdas e arratza de frabicus!». 2E Gesłs dd’iat nau: «Ddus bis custus frabicus mannus? Innoi no nd’at a abarrai perda in pitzus de perda, chentza de ndi dda sciusciai».

3E sendu setziu in su monti de is olias a faci de su tempru, ddi pregontąt a issu a solu Perdu e Giacu e Giuanni e Andrģa: 4«Narasģ: candu ant a sussediri custa cosa e cali su sinnali ca totu custa cosas ant essiri po arribai a cumprimentu?».

5Gesłs iat cumentzau a ddis nai: «Castiai chi nemus si cullunit. 6Medas ant a benniri a nomini miu, narendi: “Seu deu”, e nd’ant a cullunai medas. 7E candu eis a intendiri de gherras e de sonus de gherras, non timais; depint sussedi, perou no at essiri ancora s’acabu. 8S’at pesai genti contras a genti e arrenniu contras a arrenniu, e de a logu in logu ddu at ai terremotus, ddu at ai famini. Custu at essiri su cabudu de is doloris.

9Castiaisģ a bosatrus e totu. S’ant a intregai a is tribunalis e eis a essiri aciotaus in is sinagogas e s’ant a ponni ananti de is maioris e a is urreis, po mori miu, a testimongiu ananti insoru. 10Innantis perou bisongiat a predicai a donnia genti s’evangeliu. 11E candu si nd’ant a pigai po s’intregai, non si pongiais innantis pentzamentu, de ita eis a fueddai, su chi s’at essiri donau in s’ora, cussu narai. Ca non seis bosatrus a fueddai, ma su Spiritu santu. 12E su fradi at a intregai a su fradi a sa morti e su babu a su fillu e is fillus s’ant a pesai contras a is babus e ais mamas e ddus ant a fai morri; 13 i eis a essiri tirriaus de totus po mori de su nomini miu. A chini perou at a aguantai fintzas a s’acabu, custu at essiri sarvau. 14Candu eis a biri su disagradori grisau, stanti anca non depit, a chini ligit cichit de cumprendiri, tandus, is chi funt in Giudea, si fuant a is montis; 15a chini est in pitzus de su staulu no nd’abascit e no intrit  a ndi bogai calancuna cosa de sa domu sua 16e a chini est in su sartu, non torrit agoa a si ndi pigai su manteddu. 17Arguai a is feminas, chi ant essiri prossimas e donendu a sui in cussas dis. 18Pregai chi non sussedat in s’ierru; 19ca ant’essiri cussas dis una tribulia comenti no nci nd’at istetiu de su printzipiu de sa mundu, chi Deus at creau, fintzas a imoi, e no nci nd’at ai prus. 20E chi su Sennori no essat incrutzau su tanti de is dis, non s’iat a sarvai carri peruna. Po mori perou de is eligģus, chi at isceberau, at a incrutzai is dis.

21E tandus chi calancunu s’at a nai: «Mi’, innoi su Cristus, mi’, inguddei”, no nci cretais. 22Ca ant a bessiri a pillu Cristus frassus e profetas frassus e ant a donai sinnalis e ispantus po cullunai, chi essat fatu, is eligius. 23Bosatrus in donnia modu castiaisģ: deu s’apu nau totu innantis!

24In cussas dis perou, apustis de cussa tribulia su soli s’at a (innieddigai) iscurigai e sa luna no at a donai su lugori suu, 25e is isteddus nd’ant a arrui de su celu e is frotzas chi funt in su celu, ant essiri trumbulladas.

26Tandus ant a biri su fillu de s’omini benendi in is nuis cun poderi mannu e groria. 27E tandus at a mandai is angelus e at a pinnigai is eligius suus de is cuatru bentus; de s’(urtima)a lacana de sa terra fintzas a s’(urtima)a lacana de su celu.

28De sa mata de sa figu imparai sa parabula: candu su cambu s’est giai amoddiau e bogat sa folla, scieis ca est acanta de s’istai. 29Aici bosatrus puru, candu eis a biri sussediri custas cosas, scieis ca issu est acanta, in sa genna. 30Amen, si nau: non nci at a passai custa genģa, innantis chi totu custa cosas sussedant. 31Su celu e sa terra ant a passai, is fueddus mius no, non ant a passai.

32De i cussa dģ e de s’ora nemus ndi scit. Né is angelus in su celu e nemancu su Fillu, feti su Babu.

33Castiai, billai: ca no iscieis candu est su tempus. 34Comenti de unu chi est in viagiu, lassada sa domu sua, at donau su poderi a is srebidoris, a donniunu sa faģna sua, e a su porteri a billari. 35Billai, tandus! Ca no iscieis candu torrat su meri de sa domu, chi a merģ o a mesunoti o a su cantidu de su caboni o a mengianeddu; 36non siat chi lompendi de suncunu, s’agatit dromius. 37Su chi nau a bosatrus, ddu naru a totus: Billai!».

 

Marco 14,1-72

 

1E agoa de duas dis fut Pasca e is Atzimus. E is predis maioris e is ominis de lei, cicąnt in donnia modu comenti  dd’iant podi bociri, pighendiddu a traitoria; 2e narąnt: «No in sa festa, non siat chi sussedat avolotu mannu de populu».

3Sendi issu in Betania, in domu de Simoni su leprosu, sterriu (sčtziu) in sa mesa, fut lņmpia una femina chi portąt unu brocullitu de alabastru de ollu de fragus, sintzillu e caru meda e segau (iat) su brocullitu, si nci dd’iat getau a conca. 4Nd’iat unuscantu chi fiant arrennegaus intra issus: «Puita s’est fatu custu sperdģtziu de ollu de fragus? 5Si podiat bčndiri cust’ollu a prus de trexentus francus e donari a is pņburus». E ddiant ameletzada (?) a issa. 6Gesłs tandus ddis iat nau:«Lassaidda stai; puita dda impurtunais? [issa] at fatu un’obra bona a mimi. 7Ca is pņburus ddus teneis sempiri cun bosatrus e, candu boleis, ddis podeis fai beni, a mimi perou non mi teneis sčmpiri. 8 Su chi podiat issa dd’at fatu: s’est acudia innantis a łngiri su cropus miu po s’interru. 9Amen, si nau: in totu su mundu, in calecasiat logu chi (anca) s’at a predicai s’evangčliu, s’at a fueddai puru de su chi at fatu custa, po arregodu de issa».

10E Giudas Iscariotu, cussu de is Doxi, fiat andau anca fiant is predis maioris po si ddus intregai. 11Cuddus candu dd’iant intčndiu si ndi fiant alligraus e iant impromģtiu ca dd’iant a donai (donąnt) (dinai de) prata. E cicąt in donnia modu s’ora bona comenti dd’iat  podi intregai.

12E sa primu dģ de is Atzimus, candu si sacrificąt sa Pasca, ddi nant is iscientis suus: «A innui bolis chi andeus a aprontai po ti papai sa Pasca?». 13Tandus mandat duus de is iscientis suus e ddis narat: «Andai in citai, s’at a obiai un’ņmini seidendinci una mariga de ącua; poneiddi infatu 14e anca nci at a intrai (issu), narai a su meri de sa domu: su Maistu narat: Innui est s’aposentu miu po ddui papai sa Pasca cun is iscientis mius? 15E issu e totu s’at a amostai un’aposentu in susu, mannu, sterriu, aprontau: e innģ aprontai po nosu». 16Is iscientis nci fiant bessius, fiant andaus a sa citai, iant agatau cumenti ddis iat nau e iant aprontau po sa Pasca.

17Calau su merģ, lompit cun is Doxi. 18E candu fiant sterrius papendi, Gesłs iat nau: «Amen, si nau ca unu de bosatrus m’at a intregai, chi est papendi impari cun mimi.». 19Iant cumentzau a s’intristai e a ddi nai a unus a unus: «No ap’essi deu?». 20E issu ddis iat nau: «Unu de is Doxi, chi sciundit impari cun mimi in sa trutera. 21 Siguru, su Fillu de s’ņmini si nd’andat, comenti ddu’at iscritu po issu. Arguąi a i cuss’ņmini po mesu de su cali su Fillu de s’ņmini est intregau, mellus po issu chi non fiat nąsciu, cuss’ņmini.

22E candu issus funt papendi, pigau su pani e nada sa beneditzioni, dd’iat pratzģu e dd’iat donau a issus e iat nau: «Pigai: custu est su cropus miu». 23E pigau su calixi, torrendi gratzias  dd’iat donau a issus, e ddu’ iant bufau totus. 24E ddis iat nau: «Custu est su sanguni miu de s’alliantzia, chi est derramau po medas. 25Amen, si nau: no, no ap’a bufai prus de su frutu de sa idi fintzas a i cussa dģ candu dd’ap’a bufai nou, in s’arrenniu de Deus».

26E cantau s’innu, nci fiant bessius a su monti de is Olias. 27E Gesus ddis narat: «Sigłru, totus eis a arrui comenti ddu’ at iscritu: “Ap’a ferri su pastori e is brebeis puru s’ant a ispaniai ”.

28Ma apustis chi ap’čssiri stetiu arresuscitau, ap’a caminai ananti de bosatrus a sa Galilea». 29E Perdu dd’iat nau: «Totus ant a podi arrui, ma non deu». 30E Gesłs ddi narat: «Amen, ti nau ca propiu tui, oi, notesta e totu, innantis chi cantit duas bortas su caboni, m’as a dennegai tres bortas». 31E issu abetiendi fueddąt: «Fintzas e chi essa dčpiu morri impari cun tui, non t’ap’a dennegai mai». E sa propriu cosa narąnt totus.

32E andant a unu cungiau, chi su nņmini fut Getsemani e narat a is iscientis suus: «Setzeisģ innoi, in s’ora chi deu ap’a pregai». 33E nd’ingollit impari cun issu a Perdu, a Giacu e a Giuanni e iat incumentzau a s’ispramai e a s’apeliai. 34E ddis narat: «S’anima mia est trista po ndi morri; abarrai innoi e billai». 35Andau pagu prus ainnantis arruiąt a terra e pregąt, chi fiat possibili, chi si nd’essat andąda de issu cuss’ora 36e narąt: «Abba, o Babu! Po tui est possibili dņnnia cosa. Istresianci custu cąlixi de mimi! Ma [siat fatu] non su chi bollu deu, ma su chi bolis tui». 37E andat e ddus agatat dromius e narat a Perdu: «Simoni, dromiu ses? Mancu un’ora as pņtziu billai? 38Billai e pregai, po no andai faci a sa tentatzioni; su spiridu donat agiudu, ma  s’omini est chentza de frotza». 39E andau torra iat pregau nendi is proprius fueddus. 40E, benniu torra, ddus iat agataus (torra) dromius, ca is ogus intzoru fiant grais e no isciant ita dd’arrespundi.

41E andat sa de tre bortas e ddis narat: «Dromeisģ e ibasiaisģ de imoi in susu. Su contu est fatu, lņmpia est s’ora: mirai, su Fillu de s’ņmini est intregau a is manus de is pecadoris. 42Pesaisindi, andeus: mirai, cussu chi intregat a mimi, est acostiendi».

43E illuegu, megąt ancora de fueddai, si parat ananti Giudas unu de is Doxi e cun issu genti cun ispadas e fustis po contu de is predis maioris e de is ņminis de lei e de is mannus. 44Cssu chi dd’intrgąt ddis iat fatu custu acinnidu, narendiddis: «Su chi ap’a basai, issu est: aciapaiddu e pigaindeddu a sa strinta. 45E arribau, illuegu dd’arribat acanta e ddi narat: «Rabbģ!», e dd’iat basau. 46Tandus cuddus dd’iant getau is manus a pitzus e dd’iant aciapau. 47E unu de is chi fiant acanta, nd’iat bogau sa spada e iat scutu a su srebidori de su predi maiori e ndi dd’iat truncau s’origa.

48Tandus Gesłs iat fueddau e ddis iat nau: «Seis bennius a mi ndi pigai cun ispadas e