© Vangeli "Su Fueddu" 2000-05.
Traduzione dal greco in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese, di Antioco e Paolo Ghiani.
Traduzione dal greco in sardo logudorese di Socrate Seu.
Consulenza esegetica e filologica di Antonio Pinna e Antonio Piras.
Gv 03,14-21 x IV Domenica di Quaresima Anno B

(††) dopo un termine che appare solo una volta in tutto il Nuovo Testamento

(†) dopo un termine che appare solo una volta in Lc.

L'accento delle parole, ove non indicato, cade sulla penultima vocale.

Ghiani 2002 Secchi Seu Proposta 2002 Modifiche  

 

Giu 03,14 E comenti Mosè in su desertu at postu in artu su colóru (tzrepenti), aici depit essiri postu in artu su Fillu de s’omini,

 

 

14 «E comente Mosè at bartiadu sa pìpera in cuddhu logu ispentumadu, gai cheret chi siat bartiadu su Fizz’e òmine,

 

 

Giu 03,14 E comente Mosè in su desertu collochèit in altu su serpente, gai devet esser collocadu in altu su Fizu ‘e s’òmine,

 

Giu 03,14 E comente Mosè in su desertu inaltzèit su serpente, gai devet esser inaltzadu su Fizu ‘e òmine,

 

Giu 3,14 E comente Moisè inaltzeit su serpente in su desertu, gai devet esser inaltzadu su Fizu ‘e òmine,


Giu 03,15 poita donniunu chi creit a issu arriciat sa vida eterna (de Deus).


15 a manera chi totu sos chi lu creen èppan s’eterna vida».


Giu 03,15 a tales chi chie creet in isse apat sa vida ‘e Deus in eternu.

 
Giu 03,15 a tales chi totu sos chi creen in isse apan sa vida eterna.

 

Giu 03,15 a tales chi sos chi creen apan in isse vida in eternu.

 

Giu 03,16 Deus difatis at istimau su mundu tantis chi dd’at donau s’ùnicu Fillu cosa sua, poita is chi creint a issu non siant spèrdius, ma arriciant po sempri sa vida de Deus.

 

16 Su cales chi Deus at istimadu custu mundhu de una fata manera, ch’at tzèdidu s’ùnicu Fizzu sou, pro chi totu chi-e lu creet no’ morzat, ma èppat s’eterna vida.

 

Giu 13,16 Deus difatis at chèrfidu gai ‘ene a su mundhu chi l’at dadu s’ùnicu Fizu sou, a tales chi chie creet in Isse no si perdat ma apat sa vida ‘e Deus in eternu.

 

Giu 13,16 Deus difatis at chèrfidu gai ‘ene a su mundhu chi l’at dadu s’ùnicu Fizu sou, a tales chi chie creet in Isse no si perdat ma apat sa vida ‘e Deus in eternu.

 

Giu 13,16 Deus difatis at chèrfidu gai ‘ene a su mundhu chi l’at dadu s’ùnicu Fizu sou, a tales chi chie creet in isse no s’isperdat ma apat vida in eternu.

 

Giu 03,17 Ca Deus no at mandau su Fillu suu a su mundu po cundennari su mundu, ma poita su mundu siat salvau po mesu de issu.

 

17 Su cales chi Deus no’at imbiadu su Fizz’in custu mundu pro ponned’in zudìccu su mundu, ma pro chi su mundu si sarbet pre mesu sou.

 

Giu 13,17 Ca Deus no at mandhadu su Fizu a su mundhu pro lu cundennare, su mundhu, ma pro chi su mundhu siat salvadu pro mesu ‘e Isse.

 

Giu 13,17 Ca Deus no at mandhadu su Fizu a su mundhu pro lu cundennare, su mundhu, ma pro chi su mundhu siat salvadu pro mesu ‘e Isse.

 

Giu 13,17 Ca Deus no at imbiadu su Fizu a su mundhu pro lu cundennare, su mundhu, ma pro chi su mundhu siat salvadu pro mesu ‘e isse.

 

Giu 03,18 Chini creit a issu no est cundennau; ma a chini no creit est istetiu giai cundennau, puita abarrat sentza de crei a su nòmini de s’ùnicu fillu de Deus.

 

18 Chi-e lu cret no’ est  cundennadu; ma chi-e no’cret est bistadu gia-i cundennadu, ca no’ at crètid’a su lùmin’e s’unicu Fizz’e Deus.

 

Giu 03,18 Chie creet in Isse no est cundennadu, ma su chi no creet est istadu ja cundennadu, ca abarrat chena creer in su nùmene ‘e s’ùnicu Fizu ‘e Deus.

 

Giu 03,18 Chie creet in Isse no est cundennadu, ma su chi no creet est istadu ja cundennadu, ca abarrat chena creer in su nùmene ‘e s’ùnicu Fizu ‘e Deus.

 

Giu 03,18 Chie creet in isse no est cundennadu, ma su chi no creet est istadu già cundennadu, ca sighit a no creer in su nùmene ‘e s’ùnicu Fizu ‘e Deus.

 

Giu 03,19 E custa est sa cundenna: (ca) sa luxi est bènnia a su mundu e is òminis ant istimau prus a su scurìu che a sa luxi, ca fiant malas is oberas insoru.

 

19 E-i sa sententzia est custa: sa lugh’est bènnid’a a su mundu, ma sos cristianos, menzus, an seperadu s’iscuru chi no sa lughe, ca sas issoro fun òperas malas.

 

Giu 03,19 E-i custa est sa cundenna: chi sa lughe est bènnida a su mundhu, ma sos òmines an cherfidu 'ene prus a s’iscuru che a sa lughe, ca fin malas sas òberas issoro.

 

Giu 03,19 E-i custa est sa cundenna: chi sa lughe est bènnida a su mundhu, ma sos òmines an cherfidu 'ene prus a s’iscuru che a sa lughe, ca fin malas sas òberas issoro.

 

Giu 03,19 E-i custa est sa cundenna: chi sa lughe est bènnida a su mundhu, ma sos òmines an chèrfidu 'ene piùs a s’iscuru che a sa lughe, ca fin malas sas òberas issoro.

 

Giu 03,20 Totus is chi funt de faìnas malas odiant a sa luxi, poita no siant iscontroriadas is oberas insoru.

 

20 Su cales chi totu chi-e faghet male no’podet bie’ sa lughe e no’si ponet a sa lughe, pro chi no’sias iscoviadas sas òperas suas.

 

Giu 03,20 Totu sos chi faghen su malu, difatis, an in odiu sa lughe e a sa lughe no benin, a tales chi no sian iscobiadas sas òberas issoro.

 

Giu 03,20 Totu sos chi faghen su malu, difatis, an in odiu sa lughe e a sa lughe no benin, a tales chi no sian iscobiadas sas òberas issoro.

 

 

Giu 03,20 Totu sos chi faghen su malu, difatis, an in òdiu sa lughe e a sa lughe no benin, a tales chi no sien iscobiadas sas òberas issoro.


Giu 03,21 Ma a chini fait sa beridai benit (bessit) a sa luxi, poita siat craru ca is oberas suas funt istetias fatas in Deus».

 

21 Chi-e, pero, òperat sa veridade, benit a sa lughe pro chi si biat giaru comente sas suas sun òperas fatas in Deus.


Giu 03,21 Ma su chi faghet su justu ‘enit a sa lughe, a tales chi si connoscat chi sas òberas suas sun fatas in Deus.

 


Giu 03,21 Ma su chi faghet su justu ‘enit a sa lughe, a tales chi si connoscat chi sas òberas suas sun fatas in Deus.

 

Giu 03,21 Ma chie faghet su giustu ‘enit a sa lughe, a tales chi si connoscat chi sas òberas suas sun fatas in Deus».

 

Discussione

 

 

Gv 03,14 sa pìpera

Ap 06.03.03 Detto così, ha bisogno di una nota, tanto più che invece del comune "deserto" si usa "logu ispentumadu". Si può tentare di chiarire il riferimento al fatto biblico, aggiungendo "innalzò su un palo il serpente di bronzo"? Lo scopo sarebbe anche quello di evidenziare il confronto con l'innalzamento sulla croce, espressione tipica in Gv. In questo caso, in sardo si potrebbe anche esplicitare "un caoru incravau". Ma ogni "aggiunta" è delicata (anche se qui non si tratterebbe di vere e proprie aggiunte). A parte il campidanese, userei meglio un termine maschile per serpente, sempre per facilitare il punto di confronto con la crocifissione di Gesù.

Ultimo dettaglio: anticiperei il riferimento al deserto all'inizio, come semplice "locativo", anche per evitare altri equivoci.

 

Gv 03,14 collochèit in altu

Ap 06.03.03 In realtà non è facile trovare un equivalente lessicale e nello stesso tempo teologico per il verbo "innalzare" in Giovanni, che egli riferisce sia ad "innalzare in gloria" sia ad "innalzare in croce". "Collocare in alto" mi sembra migliorabile.

SS 14.03.03 Così ho modificato collocare/collocadu in altu a seguito dell’intervento del Prof. PINNA. ESPA registra innaltzare con doppia “n”, ma CASCIU per la var. campidanese e CASU per la var. logudorese hanno rispettivamente inaltzai e inaltzare. PITTAU e PUDDU non hanno né l’uno né l’altro. Inaltzare è la forma che ho sentito dai miei vecchi. Esiste anche elevare, che nelle sue varie forme è presente nelle lingue “sorelle” del sardo, ma a me pare che in questo contesto sia più adatto inaltzare, anche se meno presente nell’area neolatina.

 

Gv 03,14 cheret

Ap 06.03.03 Non essendo un'espressione nostra, mi chiedo se lascia capire il senso di "compimento profetico" presente nel contesto. In altre parole: "aici est siguru ca (issu,) su Fill'e òmini, depit (at a) essiri artziau...".

 

Gv 03,14 Fizu ‘e òmine

SS 14.03.03 Ho tenuto conto degli esiti della recente discussione in merito.

 

Gv 03,15 poita

Ap 06.03.03 Mi sembra più "causale" al passato, e meno "finale" al futuro.

 

Gv 03,15 a issu, in esse, lu

Ap 06.03.03 Cei 97 opta per collegare "in lui" con "la vita" e non con "credere". Un motivo linguistico è che mai Gv costruisce credere + en + dativo , ma sempre credere + eis e accusativo", presente proprio nel versetto successivo.  Cei: "perché chiunque crede abbia in lui la vita eterna".

 

Gv 03,15 sa vida eterna (de Deus)

Ap 06.03.03 Avevamo notato che "vita eterna" è ormai inflazionato e privo di impatto e di incisività, per non dire privo di senso. Certo, è privo del senso "presente", qualitativo e valido per adesso, che è tipico nel vangelo di Giovanni. Dire "vita senza fine" non fa avanzare troppo la cosa, in quanto resta ancora sul piano della sola durata e per di più futura, mentre il testo evangelico riguarda anche e soprattutto la qualità della "vita di/con Dio" adesso. Anticipare l'aggettivo come fa Secchi dà una certa differenza : "ma apat s'eterna vida". "Vida de Deus" resta ancora una scelta possibile, ma forse si potrebbe mantenere l'esplicitazione temporale e dire "po sempri sa vida de Deus"?

 

Gv 03,16 tantis 

Ap 06.03.03 L'ordine delle parole è naturale? Io sentirei questo tantis megliio prima.

 

Gv 03,17 ponned’in zudìccu

Ap 06.03.03 Scelta interessante. Vedere poi se è necessariio omologare, dato che in questo contesto "giudicare" viene interpretato come "condannare", anche se Cei 97 al v. 19 ritorna alla radice "giudicare/giudizio".

 

Gv 03,18 ca no at crètidu

Ap 06.03.03 Riporto osservazione 2002: sarà possibile rendere il senso del perfetto che è usato anche qui in greco, come nella prima parte della frase (è già condannato)? L'utilità di indicare una non fede ormai stabilita starebbe nell'ovviare alla prima impressione di stranezza che causa questa "escatologia realizzata" di Giovanni: il giudizio è già presente. Notare tuttavia che Gv ha di per sè già ovviato a questa difficoltà, dicendo anzitutto che Gesù non è venuto a condannare, ma a salvare.
Tanto per iniziare una ricerca: "poita abarrat sentza de crei a..." ?