© Vangelo di Giovanni 2002-2005.
Traduzione dal greco in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese, di Antioco e Paolo Ghiani.
Traduzione dal greco in sardo logudorese di Socrate Seu.
Consulenza esegetica e filologica di Antonio Pinna e Antonio Piras.
Gv 11,1-57 Quaresima Dom V Anno A

vv. publicati sul n. 9 del 10 marzo 2002, p. 10

Campidanese Proposta 1 modifiche Logudorese Proposta 1 Modifiche
 

Giu 11,01  E  fiat malaidu Lazaru de Betania, sa bidda de Maria e de Marta sorri sua.

 

Giu 11,01 Ddu’iat  insaras unu malaidu, chi ddi narŕnt Lazaru, de Betania, sa bidda de Maria, e de Marta sorri sua.

 

Giu 11,01 B’aěat assora unu chi fit malŕidu, Lŕzaru de Betania, de sa ‘iddha de Marěa e de Marta sa sorre de issa.

 

Giu 11,01 B’aěat assora unu chi fit malŕidu, Lŕzaru de Betania, de sa ‘iddha de Marěa e de Marta sa sorre de issa.

 

Giu 11,01 B’aiat, duncas, unu tzertu Lŕzaru de Betŕnia, sa ‘iddha de Maria e de Marta sa sorre, chi fit mŕlaidu.

 

Giu 11,02 E Maria fiat (cus)sa chi at untu su Sinniori cun ollu de fragus e dd’at strčxiu is peis cun is pilus suus; su fradi de issa, Lazaru, fiat malaidu.

 

Giu 11,02 Custa Maria fiat cussa chi iat untu su Sinniori cun ollu de fragus e dd’iat strčxiu is peis cun is pilus suus; Lazaru, su malaidu, ddi fut fradi.

 

Giu 11,02 Marěa fit sa chi aěat untu su Segnore cun ozu profumadu e chi l’aěat frobbidu sos pes cun sos pilos suos e-i su chi fit malŕidu fit  Lŕzaru, su frade.

 

Giu 11,02 Marěa fit sa chi aěat untu su Segnore cun ozu profumadu e chi l’aěat frobbidu sos pes cun sos pilos  suos e-i su chi fit malŕidu fit Lŕzaru, su frade.

 

Giu 11,02 Maria fit sa chi ungheit su Segnore cun ozu profumadu e li frobbeit sos pes cun sos pilos suos e-i su chi fit malŕidu fit Lŕzaru, su frade.

 

Giu 11,03 Is sorris suas, duncas, dd’ant mandau a nai: «Sinniori, mě su chi tui istimas est malaidu».

 

Giu 11,03 Custas sorris, duncas, dd’ant mandau a narri: «Sinniori, mě s’amigu tuu est malaidu».

 

 

Giu 11,03 Sas sorres, duncas, li mandhčin a  narrer : « Segnore, abbŕida chi su chi t’est prus caru  est malŕidu”.

 

Giu 11,03 Sas sorres, duncas, li mandhčin a narrer : « Segnore, abbŕida chi s’amigu tou est malŕidu ».

 

 

Giu 11,03 Sas sorres, duncas, l’imbiein a narrer : «Segnore, abbŕida chi s’amigu tou est malŕidu».

 

Giu 11,04 E intendia sa cosa Gesus at nau: «Custa maladia no est po sa morti, ma po sa gloria de Deus, poita su fillu de Deus arriciat gloria po mesu de issa».

 

Giu 11,04 Intčndia insaras sa cosa, Gesus at nau: «Custa maladia no est po morriri, ma po amostari sa gloria de Deus, aici chi nd’ arriciat gloria su fillu de Deus».

 

Giu 11,04 Assora, daghi (l’)intendhčit, Gesůs nerzčit: “Custa maladěa no est pro morte, ma pro sa gloria ‘e Desu, a tales chi si torret gloria a su Fizu ‘e Deus pro mesu ‘e issa”.

 

Giu 11,04 Assora, candho l’ntendhčit, Gesůs nerzčit: “Custa maladěa no est pro morrer, ma pro sa gloria ‘e Deus, a tales chi pro mesu ‘e issa si torret (diat) gloria a su Fizu e Deus”.

 

Giu 11,04 Assoras, candho l’ntendheit, Gesůs nerzeit: «Custa maladia no est pro morrer, ma pro sa glňria ‘e Deus, a tales chi su Fizu 'e Deus siat glorificadu pro mesu ‘e issa ».

 

Giu 11,05 E Gesus boliat beni a Marta e a sa sorri (sua) e a Lazaru.

 

Giu 11,05 Tocat a isciri ca Gesus boliat beni a Marta, a sa sorri e a Lazaru.

 

Giu 11,05 Gesůs cherěat bene  a Marta e a sa sorre de issa e a Lŕzaru.

 

Giu 11,05 Gesůs cherěat bene a Marta e a sa sorre de issa e a Lŕzaru. 

 

Giu 11,05 Gesůs cheriat bene a Marta, a Maria sa sorre e a Lŕzaru.

 

Giu 11,06 Candu duncas at intendiu ca fiat malaidu, tandus est abarrau in su logu (innui) anca fiat duas dis.

 

Giu 11,06 Epuru, candu (ôs oűn) at intčndiu ca fiat malaidu, tandus fut abarrau a su propriu (tote men)  atras duas dis in su logu anca fiat.

 

Giu 11,06 Pero candho  intendhčit chi fit malŕidu, tandho si tratenzčit duas dies in su logu inůe fit.

 

Giu 11,06 Epuru, candho intendhčit chi fit malŕidu, si tratenzčit tandho duas dies in su logu inůe fit.

 

Giu 11,06 Epuru, candho intendheit chi fit malŕidu, tandho si tratenzeit duas dies in su logu inue fit.

 

Giu 11,07 Apustis de icustas cosas (Gesus) narat a is iscientis: «Andeus torra a Giudea».

 

Giu 11,07 Passau custu tempus  Gesus narat a is iscientis: «Andeus torra a Giudea».

 

Giu 11,07 Pustis de totu custu,  narat a sos dischentes : « Torremus a Giudea ».

 

Giu 11,07 Pustis de-i custas cosas, narat a sos dischentes: “Torremus a Giudea”.

 

Giu 11,07 Daboi ‘e custu, narat a sos dischentes: «Andhemus torra a Giudea».

 

Giu 11,08 Is iscientis ddi narant: «Rabbi, imoi de pagu, is Giudeus cicŕnt de ti bociri a perda e tui ddui torras a andai?».

 

Giu 11,08 Is iscientis ddi narant: «Rabbi, imoi de pagu, is Giudeus fiant in cica de ti bociri a perda e tui ddui torras a andari?».

 

Giu 11,08 Li naran sos dischentes : « Rabbě, (propiu) como ti fin chirchendhe pro t’apedrigare sos Giudeos e tue che torras a incůe ? »

 

Giu 11,08 Li naran sos dischentes: “Rabbě, propiu como ti fin  chirchendhe pro t’apedrigare sos Giudeos e tue che torras a incůe?”.

 

Giu 11,08 Li naran sos dischentes: «Rabbě, prňpiu como ti fin chirchendhe pro t’apedrigare sos Giudeos e tue che torras a incue?».

 

Giu 11,09 Gesus at arrespustu: «No funt doxi is oras de sa dě? Chi unu caminat adeděa no imbrůchinat ca bit sa luxi de icustu mundu.

 

Giu 11,09 Gesus at arrespustu: «No funt doxi is oras de sa dě? Chi unu caminat a de děa no imbrůchinat, ca bit sa luxi de icustu mundu.

 

Giu 11,09 Rispondhčit Gesůs: “No b’at dňighi oras in su die? Si calicunu caminat su die no trambucat, ca ‘idet sa lughe de-i custu mundhu;  

 

Giu 11,09 Rispondhčit Gesůs: “No b’at doighi oras in su die? Si unu caminat su die no trambucat, ca ‘ědet sa lughe de-i custu mundhu;

 

Giu 11,09 Rispondheit Gesůs: «No b’at dňighi oras in su die? Si unu caminat su die no trambucat, ca ‘ědet sa lughe de-i custu mundhu;

 

Giu 11,10 Ma chi unu caminat adenoti, imbrůchinat, ca no ddu at luxi in issu (ca issu est chentza de luxi)».

 

Giu 11,10 Ma chi unu caminat a de noti, imbrůchinat, ca issu est chentza de luxi».

 

Giu 11,10 ma si calicunu caminat su  note trambucat, ca isse est chena lughe”.

 

Giu 11,10 ma si unu caminat su note trambucat, ca isse est chena lughe”.

 

Giu 11,10 ma si unu caminat su note trambucat, ca isse est chena lughe».

 

Giu 11,11 At nau custas cosas e apustis (de icustas cosas) ddis at nau (acciuntu): «Lazaru s’amigu nostu s’est droměu, ma deu andu a ndi ddu scidai».

 

Giu 11,11 At nau custas cosas e apustis ddis at nau: «Lazaru s’amigu nostu s’est droměu, ma deu andu a ndi ddu scidai».

 

Giu 11,11 Custas cosas nerzčit e apustis de-i custu lis narat: “Lŕzaru s’amigu nostru si ch’est drommidu; ma (eo) andho a ndhe l’ischidare”.

 

Giu 11,11 Custas cosas nerzčit, e apustis de-i custu lis narat: “Lazaru s’amigu nostru si ch’est drommidu, ma eo andho a ndhe l’ischidare”.

 

Giu 11,11 Nerzeit custas cosas, e daboi ‘e custu lis narat: «Lŕzaru s’amigu nostru si ch’est drommidu; ma eo andho a ndhe l’ischidare».

 

Giu 11,12 Is iscientis duncas dd’ant nau: «Sinniori, chi s’est droměu, s’at salvai».

 

Giu 11,12 Is iscientis duncas dd’ant nau: «Sinniori, chi s’est droměu, at a sanari».

 

Giu 11,12 Assora (oun) li nerzčin sos dischentes: “Segnore, si si ch’est drommidu, s’at a salvare”.

 

Giu 11,12 Li nerzčin assora sos dischentes: “Segnore, si si ch’est drommidu, at a esser salvu”.

 

Giu 11,12 Li nerzein, duncas, sos dischentes: «Segnore, si si ch’est drommidu, s’at a salvare». 

 

Giu 11,13 Ma Gesus iat fueddau de sa morti de icuddu, e issus s’ant pentzau ca fueddat de s’ibŕsiu de su sonnu.

 

Giu 11,13 Ma Gesus iat fueddau de sa morti, issus invecis s’ant pentzau ca fueddat de s’ibŕsiu de su sonnu.
 

 

Giu 11,13 Gesůs aěat faeddhadu de sa morte de-i cussu, pero issos creěan chi fit faeddhendhe de su drommire ‘e su sonnu.

 

Giu 11,13 Gesůs pero aěat faeddhadu de sa morte de isse; cuddhos invetzes creěan chi fit faeddhendhe de su drommire ‘e su sonnu.

 

Giu 11,13 Gesůs aiat faeddhadu de sa morte de Lŕzaru; pero cuddhos creian chi fit faeddhendhe de su drommire ‘e su sonnu.

 

Giu 11,14 Tandus duncas, Gesus, ddis at nau craru (craru): «Lazaru s’est mortu,

 

Giu 11,14 Tandus duncas, Gesus, ddis at nau craru «Lazaru s’est mortu,

 

Giu 11,14 Assora lis nerzčit Gesůs a sa jara: “Lŕzaru si ch’est mortu,

 

Giu 11,14 Tandho lis nerzčit  ladinu (a sa jara), Gesůs : " Lŕzaru si ch’est mortu,

 

Giu 11,14 Tandho duncas lis nerzeit a sa giara Gesůs : «Lŕzaru si ch’est mortu,

 

Giu 11,15 e deu mi ndi prexu po bosatrus ca non fia inně, poita cretais; ma andeus anca est issu».

 

Giu 11,15 e deu mi ndi prexu po bosatrus ca non fia inně, aici  chi  potzais lňmpiri a crei; ma andeus anca est issu».

 

Giu 11,15 e so cuntentu pro ‘ois  chi (eo) no bi fia, a  tales chi ‘ois cretedas; ma andhemus a sa ‘e isse”.

 

Giu 11,15 et eo so cuntentu pro ‘ois chi no  fia iněe, a tales chi  giompedas a creer ; ma andhemus a sa ‘e isse".

 

Giu 11,15 et eo so cuntentu pro ‘ois chi no fia inie, a tales chi giompedas a creer ; ma andhemus a sa ‘e isse».

 

Giu 11,16 At nau, duncas, Tomasu, su chi ddi nant Allňba, a is chi fiant iscientis comenti de issu: Andeus nous puru a morri cun issu!».

 

Giu 11,16 At nau, duncas, Tomasu, su chi ddi nant Allňba, a is atrus scientis impari : «Andeus nosu puru a morri cun su maistu!».  

 

Giu 11,16 Nerzčit assora (oun) Tomas, su chi li naraěan “Copiolu”, a sos ŕteros dischentes: “Andhemus nois puru a morrer paris cun isse”.

 

Giu 11,16 Nerzčit, duncas,  Tomas, su chi li naraěan “Copiolu”, a sos ŕteros dischentes: “Andhemus nois puru a morrer paris cun isse”.

 

Giu 11,16 Nerzeit, duncas, Tomas, su chi li naraian “Copiolu”, a sos ŕteros dischentes: «Andhemus nois puru a morrer paris cun isse».

 

Giu 11,17 Fut lompiu Gesus, duncas, e at agatau a issu (Lazaru) giai de cuatru dis in sa tumba.

 

Giu 11,17 Gesus, duncas, fut lňmpiu e at agatau a Lazaru, giai de cuatru dis in sa tumba.

 

Giu 11,17 Assora, candho giompčit, l’agatčit chi fit (giai) bator dies in sa tumba.

 

Giu 11,17 Candho giompčit, duncas, Gesůs l’agatčit chi fit giai bator dies in sa tumba.

 

Giu 11,17 Candho giompeit, duncas, Gesůs l’agateit chi fit giŕ bator dies in sa tumba.

 

Giu 11,18 E Betania fut acanta de Gerusalemi unus tres chilometrus

 

Giu 11, 18 Tocat a isciri ca Betania fut acanta de Gerusalemi, a una bona mes’ora de caminu.

 

Giu 11,18 Betania fit a una paja ‘e mizas [a una mes’ora ‘e caminu] acurtzu a Gerusalemme.

 

Giu 11,18 Betania fit a una mes’ora ‘e caminu acurtzu a Gerusalemme.

 

Giu 11,18 Betŕnia fit acurtzu a Gerusalemme, a una mes’ora ‘e caminu.

 

Giu 11,19 e medas Giudeus fiant bennius acanta de Marta e Maria a ddas contzolai po su fradi.

 

Giu 11,19 e medas Giudeus fiant bennius a domu de Marta e de Maria a ddas contzolai po su fradi.

 

Giu 11,19 Meda ‘e sos Giudeos fin bčnnidos a sa’e Marta e Marěa a las cunfortare pro su frade.

 

Giu 11,19 Meda ‘e sos Giudeos fin bčnnidos a sa ‘e Marta e Marěa a las cunfortare pro su frade.

 

Giu 11,19 Meda ‘e sos Giudeos fin bčnnidos a sa ‘e Marta e Maria a las cunfortare pro su frade.

 

Giu 11,20 Duncas Marta candu at intendiu ca fiat benendi Gesus, fut bessia a dd’obiai; e Maria fut setzia in domu.
 

 

Giu 11,20 Candu duncas Marta at intendiu ca fiat benendi Gesus, fut bessia a dd’atobiai; Maria, invecis, fut abarrada setzia in domu.

 

Giu 11,20 Assora Marta, candho intendhčit chi fit benzendhe Gesůs, andhčit a l’abbojare. Maria, invetzes, s’istčit    sčtzida in domo.

 

Giu 11,20 Marta, duncas, candho intendhčit chi fit benzendhe Gesůs, andhčit a l’abbojare. Marěa, invetzes, si ndh’istčit sčtzida in domo.

 

Giu 11,20 Marta, duncas, candho intendheit chi fit benzendhe Gesůs, andheit a l’abbojare; pero Maria si ndh’isteit sčtzida in domo.

 

Giu 11,21 At nau, duncas, Marta a Gesus: «Chi tui fiast innoi, fradi miu non si fiat mortu.

 

Giu 11,21 At nau, duncas, Marta a Gesus: «Chi tui fiast istčtiu innoi, fradi miu non si fiat mortu.

 

Giu 11,21 Li nerzčit, duncas, Marta a Gesůs: “Segnore, si tue esseres istadu innoghe, frade meu no diat esser mortu.

 

Giu 11,21 Li nerzčit assoras Marta a Gesůs: «Segnore, si tue esseres istadu innoghe, frade meu no diat esser mortu.

 

Giu 11,22 Ma imoi puru sciu ca totu su chi as a pediri a Deus, Deus ti dd’at a donai».

 

Giu 11,22 Mancai siat, sciu ca totu cussu chi pedis a Deus, Deus ti ddu donat».

 

Giu 11,22 ma isco chi fintzas como su ch’as a pedire a Deus, (isse)   ti (l’)at a dare”.

 

Giu 11,22 Ma isco fintzas como chi su chi as a pedire a Deus, isse ti l’at a dare”.

 

Giu 11,22 Ma como puru isco chi su chi as a pedire a Deus, isse ti l’at a dare».

 

Giu 11,23 Ddi narat Gesus: «Fradi tuu at a arresuscitai».

 

Giu 11,23: «Fradi tuu at a arresuscitai», ddi narat Gesus.

 

Giu 11,23 Li narat Gesůs: “At a resuscitare, frade tou”.

 

Giu 11,23 Li narat Gesůs: “At a resusitare, frade tou”.

 

Giu 11,23 Li narat Gesůs: «At a resuscitare, frade tou».

 

Giu 11,24 Ddi narat Marta: «Sciu ca at a arresuscitai in s’arresurretzioni, in s’urtima dě».

 

Giu 11,24 Ddi narat Marta: «Custu ddu sciu, ca at a arresuscitai in s’arresurretzioni, in s’urtima dě».

 

Giu 11,24 Li narat Marěa: “(Giai l’)isco, ch’at a resuscitare, in sa resurrezione ‘e s’ůltima die”.

 

Giu 11,24 Li narat Marěa: “Giai l’isco, ch’at a resuscitare in sa resurretzione ‘e s’ůltima die”.

 

Giu 11,24 Li narat Maria: «Giŕ l’isco, ch’at a resuscitare in sa resurretzione ‘e s’ůltima die».

 

Giu 11,25 Dd’at nau Gesus: «Deu seu s’arresurretzioni e sa vida. Chini creit a mimi fintzas e chi si morit at a biviri,

 

Giu 11,25 Dd’at nau Gesus: «Seu deu chi dongiu s’arresurretzioni e sa vida. Chini creit a mimi, fintzas e chi si morit at a biviri,

 

Giu 11,25 Li nerzčit Gesůs: “Eo so sa resurrezione e-i sa vida; chie creet in me, fintzas si morzat, at a biver.

 

Giu 11,25 Li nerzčit Gesůs: “Eo so sa resurretzione e-i sa vida; chie creet in me, fintzas si morzat, at a biver.

 

Giu 11,25 Li nerzeit Gesůs: «Eo so sa resurretzione e-i sa vida; chie creet in me, fintzas si morzat, at a viver.

 

Giu 11,26 e donniunu chi bivit e creit a mimi no at a morri mai. Dddu creis custu?».

 

Giu 11,26 e donniunu chi bivit e creit a mimi no at a morri mai. Ddu creis custu?».

 

Giu 11,26 e onzunu chi bivet chi cretat in me no at a morrer in eternu. Bi crees (tue) a-i custu?”-

 

Giu 11,26 E onzunu chi bivet e chi cretat in me, no at a morrer in eternu. Bi crees tue a-i custu?”.  

 

Giu 11,26 E totu sos chi viven e chi creen in me no an a morrer in eternu. Bi crees a-i custu?».

 

Giu 11,27 Ddi narat: «Eia, Sinniori, deu apu cretiu ca tui ses su Cristus, su Fillu de Deus, chi benit in su mundu».

 

Giu 11,27 «Eia, Sinniori - ddi narat - deu creu ancora ca tui ses su Messias, su chi benit in su mundu».

 

Giu 11,27 Li narat (issa); Si, Segnore, eo sigo a creer chi tue ses su Messěas, su Fizu ‘e Deus, su chi ‘enit a su mundhu”.

 

Giu 11,27 Li narat issa: “Si, Segnore, eo (b’apo crčtidu) sigo a creer chi tue ses su Messěas, su Fizu ‘e Deus,  chi devěat benner a su mundhu”.

 

Giu 11,27 Li narat issa: «Si, Segnore, eo sigo a creer chi tue ses su Messias, su Fizu ‘e Deus, su chi ‘enit a su mundhu».

 

Giu 11,28 At nau custas cosas e nd’est andada a tzerriai a Maria, sa sorri, e dd’at nau a iscusi: «Su Maistu est innoi e ti tzerriat».

 

Giu 11,28 At nau custas cosas e nd’est andada a tzerriai a Maria, sa sorri, e dd’at nau a iscusi: «Est lňmpiu su Maistu e   mandat a ti tzerriai».

 

Giu 11,28 Nerzčit custu e andhčit a giamare a Marěa sa sorre a s’a cua, nerzendhe : Ch’est su Mastru, e ti cheret».

 

Giu 11,28  Custu nerzčit, e andhčit a giamare a s’a cua a Marěa sa sorre e li nerzčit: “Ch’est su Mastru innoghe, e ti cheret”.

 

Giu 11,28 Nerzeit custu e andheit a giamare a s’a cua a Maria sa sorre e li nerzeit: «Ch’est su Mastru e ti cheret».

 

Giu 11,29 Issa comenti at intendiu si nd’est pesada illuegu e est andada anca est issu.

 

Giu 11,29 Issa insaras comenti at intendiu, si nd’est pesada illuegu e est andada anca fut issu.

 

Giu 11,29 Assora cuddha, candho l’intendhčit si ndhe pesčit in presse e benzčit a sa ‘e isse.

 

Giu 11,29 Cudda, assora, candho l’intendhčit, si ndhe pesčit in presse e benzčit a sa ‘e isse.

 

Giu 11,29 Cudda, assoras, candho l’intendheit, si ndhe peseit in presse e benzeit a sa ‘e isse.

 

Giu 11,30 E Gesus non fiat ancora lompiu a sa bidda, ma fiat ancora in su logu innui dd’iat obiau Marta.

 

Giu 11,30 Ca Gesus non fiat ancora lompiu a sa bidda, ma fiat ancora in su logu innui dd’iat obiau Marta.

 

Giu 11,30 Ancora Gesůs no fit giňmpidu a sa ‘iddha, ma fit galu in su logu a inůe fit bčnnida a l’abbojare Marta.

 

Giu 11,30 Ancora Gesůs no fit giňmpidu a sa ‘iddha, ma fit galu in su logu a inůe fit bčnnida a l’abbojare Marta.

 

Giu 11,30 Ancora Gesůs no fit giňmpidu a sa ‘iddha, ma fit ancora in su logu a inue fit bčnnida a l’abbojare Marta.

 

Giu 11,31 Duncas is Giudeus chi fiant in (sa) domu cun issa a dda contzolai, biendi ca Maria si nd’est pesada de pressi e nc’est bessia, dd’ant sodigada, pentzendisě ca andat a sa tumba ... prangiri inně.

 

Giu 11,31 Is Giudeus duncas chi fiant in domu cun issa po dda contzolai, biendi ca Maria si ndi fut pesada de pressi e nci fut bessia, dd’ant sodigada, pentzendi ca andat a sa tumba, a prangiri inně.

 

Giu 11,31 Assora sos Giudčos chi fin cun issa in sa domo e la fin cunfortendhe, candho ‘idčin chi Marěa si ndhe fit pesada in presse e che fit bessida, li ponzčin fatu, cretendhe ch’issa esseret istada andhendhe a sa tumba a piangher iněe.

 

Giu 11,31 Sos Giudeos, duncas,  chi fin  cun issa in sa domo e la fin cunfortendhe, candho ‘idčin chi Marěa si ndhe fit pesada in presse e che fit bessida, li ponzčin fatu, cretendhe ch’issa esseret istada andhendhe a sa tumba, a piangher iněe.

 

Giu 11,31 Sos Giudeos, duncas, chi fin cun issa in sa domo e la fin cunfortendhe, candho ‘idein chi Maria si ndhe fit pesada in presse e che fit bessida, li ponzein fatu, cretendhe ch’issa esseret istada andhendhe a sa tumba, a piangher inie.

 

Giu 11,32 Maria, duncas, comenti est lompia a innui fiat Gesus e dd’at biu, si nci dd’est getada a peis e dd’at nau: «Sinniori, chi tui fiast innoi, fradi miu non si fiat mortu!».

 

Giu 11,32 Maria, duncas, comenti est lompia a innui fiat Gesus e dd’at biu, si nci dd’est getada a peis e dd’at nau: «Sinniori, chi tui fiast innoi, fradi miu non si fiat mortu!».

 

Giu 11,32 Marěa, duncas, candho ‘enzčit a inůe fit Gesůs e lu ‘idčit, si ‘etčit a pes suos, nerzčndheli: “Segnore, si tue esseres istadu innoghe, frade meu no diat esser mortu”.

 

Giu 11,32 Marěa, duncas, candho ‘enzčit a inůe fit Gesůs e lu ‘idčit, si ‘etčit a pes suos, nerzčndheli: “Segnore, si tue esseres istadu innoghe, frade meu no diat esser mortu”.

 

Giu 11,32 Maria, duncas, candho ‘enzeit a inue fit Gesůs e lu ‘ideit, si ‘eteit a pes suos, nerzčndheli: «Segnore, si tue esseres istadu innoghe, frade meu no diat esser mortu».

 

Giu 11,33 Gesus, duncas, comenti dd’at bia prangendi, e prangendi fiant is Giudeus puru chi fiant bennius cun issa, s’est sentiu in su spiridu e s’est avvolotau

 

Giu 11,33 Gesus, duncas, comenti dd’at bia prangendi, e prangendi fiant is Giudeus puru chi fiant bennius cun issa, s’est sentiu meda in coru e s’est arrennegau,

 

Giu 11,33 Assora Gesůs, comente la ‘idčit panghendhe e pianghendhe (‘idčit) a sos Giudeos chi fin bčnnidos paris cun issa, s’airčit intro ‘e isse e si cummovčit

 

Giu 11,33 Gesus, duncas, comente la ‘idčit pianghendhe, e pianghendhe sos Giudeos chi fin bčnnidos paris cun issa, s'airčit intro 'e isse e s’iscunvoltčit

 

Giu 11,33 Assoras Gesůs, comente la ‘ideit pianghendhe, e pianghendhe sos Giudeos chi fin bčnnidos paris cun issa, s'aireit intro 'e isse e s’iscunvolteit

 

Giu 11,34 e at nau: «Innui dd’eis postu?». Ddi narant: «Sinniori beni a castiai!».

 

Giu 11,34 e at nau: «Innui dd’eis postu?». Ddi narant: «Sinniori beni e castia!».

 

Giu 11,34 e nerzčit: “Inůe l’azis postu?”. Li naran: “Segnore, beni a bider”.

 

Giu 11,34 e nerzčit: “Inůe l’azis postu?”. Li naran: “Segnore, beni a bider”.

 

Giu 11,34 e nerzeit: «Inue l’azis postu?”. Li naran: “Segnore, beni a bider».

 

Giu 11,35 Gesus s’est moviu a prangiri (A Gesus dd’est moviu unu prantu).

 

Giu 11,35 A Gesus, insaras, dd'est moviu su prantu.

 

Giu 11,35 Pianghčit, Gesůs.

 

Giu 11,35 Pianghčit, Gesůs.

 

Giu 11,35 Piangheit, Gesůs.

 

Giu 11,36 Is Giudeus, duncas, narant: «Castia, comenti ddu istimŕt!».

 

Giu 11,36 Is Giudeus, duncas, narant: «Castia, comenti ddu stimŕt!».

 

Giu 11,36 Naraěan assora sos Giudeos: “Abbaida comente li cherěat bene”.

 

Giu 11,36 Naraěan, duncas, sos Giudeos: “Abbŕida comente li cherěat bene”.

 

Giu 11,36 Naraian, duncas, sos Giudeos: «Abbŕida ite ‘ene chi li cheriat».

 

Giu 11,37 Ma unus cantu de issus narŕnt: «Non podiat fai modu, custu (outos) chi at abertu is ogus a su tzrupu chi issu (kai outos) non s’essat mortu?».

 

Giu 11,37 Ma unus cantu de issus narŕnt: «Giai chi at abertu is ogus a su tzurpu, non podiat fari chi fintzas e icustu non s’essat mortu?

 

Giu 11,37 Tzertosunos de issos pero nerzčin: “No poděat custu, ch’at abbertu sos ojos a su tzegu, fagher puru ‘e manera chi custu no esseret mortu?”.

 

Giu 11,37 Tzertosunos de issos pero nerzčin: “No poděat custu, ch’at abbertu sos ojos a su tzegu, fagher mediu puru chi custu no esseret mortu?”.

 

Giu 11,37 Tzertosunos de issos pero nerzein: «Ma custu, ch’at abbertu sos ojos a su tzegu, no podiat fagher de manera puru chi cust’ŕteru no esseret mortu?».

 

Giu 11,38 Gesus, duncas, ancora sentiu in sei, lompit a sa tumba. Fiat una gruta (unu concali) cum nd’una perda addobada (ananti).

 

Giu 11,38 Gesus, duncas, ancora sentiu in sei, lompit a sa tumba. Fiat una gruta e ddu’iat una perda posta asusu.

 

Giu 11,38 Assora Gesůs, torra airadu intro ‘e isse, ‘enit a sa tumba. Fit una gruta e  b’aěat una pedra subra.

 

Giu 11,38 Gesůs, duncas, torra iscunvoltadu intro ‘e isse, ‘enit a sa tumba. Fit una gruta e b’aěat una pedra subra.

 

Giu 11,38 Gesůs, duncas, ancora iscunvoltadu intro ‘e isse, ‘enit a sa tumba. Fit una gruta e b’aiat una pedra subra.

 

Giu 11,39 Gesus narat: «Tiraindi sa perda!». Ddi narat Marta, sa sorri de su mortu: «Sinniori, est giai fraghendi, ca est sa de cuatru dis».

 

Giu 11,39 Gesus narat: «Pesaindi sa perda!». Ddi narat Marta, sa sorri de su mortu: «Sinniori, est giai fraghendi, ca est sa de cuatru dis».
 

 

Giu 11,39 Narat Gesůs: “Leŕdendhe sa pedra”. Li narat Marta, sa sorre ‘e su mortu: “Segnore, giai pudit, chi est sa ‘e bator dies”.

 

Giu 11,39 Narat Gesůs: “Pesŕdendhe  sa pedra! ”. Li narat Marta, sa sorre ‘e su mortu: “Segnore, giai pudit, chi est sa ‘e bator dies”.

 

Giu 11,39 Narat Gesůs:«Leŕdendhe sa pedra!» Li narat Marta, sa sorre ‘e su mortu: «Segnore, pudit giŕ, chi est sa ‘e bator dies».

 

Giu 11,40 Ddi narat Gesus: «Non t’apu nau ca chi as a crei, as a biri sa gloria de Deus?».

 

Giu 11,40 Ddi narat Gesus: «Non t’apu nau ca chi as a crei, as a biri sa gloria de Deus?».

 

Giu 11,40 Li narat Gesůs: “No t’apo nadu chi si crees as a bider sa gloria ‘e Deus?”.

 

Giu 11,40 Li narat Gesůs: “No t’apo nadu chi si crees as a bider sa gloria ‘e Deus?”.

 

Giu 11,40 Li narat Gesůs: «No t’apo nadu chi si crees as a bider sa glňria ‘e Deus?”».

 

Giu 11,41 Duncas nd’ant tirau sa perda. Tandus Gesus at pesau is ogus in artu e at nau : «Babbu, torru gratzias a tui ca m’as ascurtau.

 

Giu 11,41 Nd’ant pesau duncas sa perda. Gesus insaras at pesau is ogus in artu e at nau : «Babbu, torru gratzias a tui ca m’as ascurtau.

 

Giu 11,41 Assora ndhe lečin sa pedra. E Gesůs pighčit sos ojos a chelu e nerzčit: “Babbu, ti torro gratzias ca m’as aiscultadu.

 

Giu 11,41 Ndhe pesčin duncas sa pedra. Gesůs assora  pesčit sos ojos a chelu e nerzčit: “Babbu, ti torro gratzias ca m’as aiscultadu.

 

Giu 11,41 Assoras ndhe leein sa pedra. Gesůs peseit sos ojos a chelu e nerzeit: «Babbu, ti torro grŕtzias ca m’as aiscultadu.

 

Giu 11,42 Deu ddu sciu ca tui m’ascurtas sempri, ma dd’apu nau po sa genti chi est innoi a furriu, poita cretant ca tui m’as mandau».

 

Giu 11,42 Deu gei ddu scidia ca tui m’ascurtas sempri, ma dd’apu nau po sa genti chi est innoi a ingiriu, poita lompant a crei ca ses tui chi m’as mandau».

 

Giu 11,42 Eo (ja l)’ischěa chi m’aiscultas sempre, ma (l’)apo nadu pro sa zente (ch’est)inghiriada,  tles chi bi cretan chi m’as imbiadu tue”.

 

Giu 11,42 Eo (ja) l’ischěa chi (tue) m’aiscultas sempre, ma (l’)apo nadu pro sa zente (ch’est) inghiriada, a tales chi bi cretan chi m’as imbiadu Tue”.

 

Giu 11,42 Eo gia l’ischia chi tue m’aiscultas sempre, ma l’apo nadu pro sa zente ch’est inghiriada, a tales chi bi cretan chi m’as imbiadu Tue».

 

Giu 11,43 At nau custas cosas e at tzerriau a boxi manna: «Lazaru, bessindi a foras!»

 

Giu 11,43 At nau custas cosas e at tzerriau a boxi manna: «Lazaru, bessindi a foras!».

 

Giu 11,43 E daghi nerzčit custas cosas, a boghe manna giamčit: “Lŕzaru, ‘čssindhe a fora!”.

 

Giu 11,43 E daghi nerzčit custas cosas, giuilčit a boghe manna: “Lŕzaru, ‘čssindhe a fora!”.

 

Giu 11,43 E daghi nerzeit custas cosas, giuileit a boghe manna: «Lŕzaru, ‘čssindhe a fora!».

 

Giu 11,44 Su mortu nd’est bessiu trogau peis e manus cun fascas e sa faci arretrogada cun d’unu lentzoru (mucadori?). Gesus ddis narat: «Sciolleindeddu e lassaiddu andai».

 

Giu 11,44 Su mortu nd’est bessiu trogau peis e manus cun fascas e sa faci arretrogada cun d’unu mucadori. Gesus ddis narat: «Sciolleindeddu e lassaiddu andai».

 

Giu 11,44 Ndh’essčit, su mortu, ligadu manos e pes cun fascas, e-i sa cara imboligada in unu telu. Lis narat Gesůs: “Isolvědelu e lassŕdelu andhare!”.

 

Giu 11,44 Ndh’essčit, su mortu, ligadu manos e pes cun fascas, e-i sa cara imboligada in d-unu telu. Lis narat Gesůs: “Isolvědelu e lassŕdelu andhare!”.

 

Giu 11,44 Su mortu ndh’esseit,, ligadu manos e pes cun fascas, e-i sa cara imboligada in d-unu telu. Lis narat Gesůs: «Isolvědelu e lassŕdelu andhare!».

 

Giu 11,45 Medas de is Giudeus chi fiant bennius acanta de Maria, e chi ant biu su chi iat fatu ant cretiu a issu (Gesus).

 

Giu 11,45 Medas de is Giudeus, duncas, chi fiant bennius a domu de Maria, e chi ant biu su chi iat fatu, ant cretiu a issu.

 

Giu 11,45 Assora meda  ‘e sos Giudeos chi fin bčnnidos a sa ‘e Marěa e aěan bidu sas cosas ch’aěat fatu cretčin in isse.

 

Giu 11,45 Meda ‘e sos Giudeos, duncas,  chi fin bčnnidos a sa ‘e Marěa e aěan bidu sas cosas ch’aěat fatu, cretčin in isse.

 

Giu 11,45 Assoras, meda ‘e sos Giudeos, chi fin bčnnidos a sa ‘e Maria e aian bidu sas cosas ch’aiat fatu, cretein in isse.

 

Giu 11,46 Ma unus cantu de issus ndi funt andaus acanta de is Fariseus e ddis ant nau su chi at fatu Gesus.

 

Giu 11,46 Ma unus cantu de issus ndi funt andaus a domu de is Fariseus e ddis ant nau su chi at fatu Gesus.

 

Giu 11,46 Tzertosunos de issos pero andhčin a sa ‘e sos Fariseos e lis nerzčin sas cosas ch’aěat fatu Gesůs.

 

Giu 11,46 Tzertosunos de issos pero andhčin a sa ‘e sos fariseos e lis nerzčin sas cosas ch’aěat fatu Gesůs.

 

Giu 11,46 Tzertosunos de issos pero andhein a sa ‘e sos fariseos e lis nerzein sas cosas ch’aiat fatu Gesůs.

 

Giu 11,47 Is predis maioris e is fariseus, duncas, ant fatu pinnnigai su Sinedriu e narŕnt: «Ita faeus? Cust’omini est faendi sinnalis medas.

 

Giu 11,47 Is predis maioris e is fariseus, duncas, ant fatu pinnnigai su Sinedriu e narŕnt: «Ita faeus? Cust’omini est faendi sinnalis medas.

 

Giu 11,47 Assora sos  satzerdotes mazores e-i sos fariseos reunčin su sinedriu e naraěan: “Ite faghimus, ca cust’ňmine ňberat meda signos?

 

Giu 11,47 Sos satzerdotes mazores e-i sos fariseos, duncas, reunčin su sinčdriu e naraěan: “Ite faghimus, ca cust’ňmine ňberat meda signos?.

 

Giu 11,47 Sos satzerdotes mazores e-i sos fariseos, duncas, reunein su sinčdriu e naraian: “Ite faghimus, ca cust’ňmine ňberat meda signos?

 

Giu 11,48 Chi ddu lasssaus (sighiri) aici, totus ant a crei a issu, e ant a benni is Romanus e ant a isperdiri su logu (santu) nostu e sa natzioni nosta».

 

Giu 11,48 Chi ddu lassaus sighiri aici, totus dd’ant a crei, e ant a benni is Romanus e ant a isperdiri su logu santu nostu e sa natzioni nosta».

 

Giu 11,48 Si lu lassamus gai, totugantos an a creer in isse e an a benner sos Romanos e an a distruer su logu e-i sa natzione nostra”.

 

Giu 11,48 Si lu lassamus gai, totugantos an a creer in isse e an a benner sos Romanos e an a distruer su logu e-i sa natzione nostra”.

 

Giu 11,48 Si lu lassamus gai, totu cantos an a creer in isse e an a benner sos Romanos e an a distruer su logu e-i sa natzione nostra».

 

Giu 11,49 E unu de issu, Caifas, sendi predi maiori de s’annu, ddis at nau: «Bosatrus non cumprendeis nudda,

 

Giu 11,49 Ma unu de issu, Caifas, sendi predi maiori de s’annu, ddis at nau: «Bosatrus non cumprendeis nudda,

 

Giu 11,49 Ma unu ‘e issos Cŕifas, chi cuss’annu fit su prus in altu ‘e sos satzerdotes mazores, lis nerzčit: “Bois no cumprendhides nuddha

 

Giu 11,49 Ma unu ‘e issos, Cŕifas, chi s’annu fit  su prus in altu ‘e sos satzerdotes mazores, lis nerzčit: “Bois no cumprendhides nuddha

 

Giu 11,49 Ma unu ‘e issos, Cŕifas, chi s’annu fit su sumu satzerdote, lis nerzeit: «Bois no cumprendhides nuddha

 

Giu 11,50 e non cunsiderais ca cumbenit chi unu feti mroxat po su populu e non chi siat isperdia totu sa natzioni».

 

Giu 11,50 e non cunsiderais ca cumbenit chi morgiat unu feti po su populu e non chi siat isperdia totu sa natzioni».

 

Giu 11,50 e no cunsiderades chi bos cumbenit chi  un’ňmine ebběa morzat pro su pňpulu e no perat totuganta sa natzione”.

 

Giu 11,50 e no cunsiderades chi bos cumbenit chi un’ňmine ebběa morzat pro su pňpulu e no perat totuganta sa natzione”.

 

Giu 11,50 e no bos dades contu chi bos cumbenit chi un’ňmine ebbia morzat pro su pňbulu e no perat totu canta sa natzione».

 

Giu 11,51 E custu no dd’at nau de sei sua, ma sendi predi maiori de s’annu, at profetau ca Gesus depiat morri po sa natzioni,

 

Giu 11,51 Custu pero no dd’at nau de sei sua, ma sendi predi maiori de s’annu, at profetau ca Gesus depiat morri po sa natzioni,

 

Giu 11,51 Pero custu no lu nerzčit de perisse, ma sendhe su prus in altu ‘e sos satzerdotes mazores profetčit chi Gesůs devěat morrer pro sa natzione,

 

Giu 11,51 Pero custu no lu nerzčit de perisse, ma sendhe su prus in altu ‘e sos satzerdotes mazores profetčit, chi Gesůs devěat morrer pro sa natzione,

 

Giu 11,51 Pero custu no lu nerzeit de perisse, ma sendhe su sumu satzerdote profeteit chi Gesůs deviat morrer pro sa natzione,

 

Giu 11,52 e non po sa natzioni feti, ma po pinnigai totu(s) a unu is fillus de Deus ispainaus.
 

 

Giu 11,52 e non po sa natzioni feti, ma po pinnigai totu a unu is fillus de Deus ispainaus.

 

Giu 11,52 e no pro sa nazione ebběa, ma fintzas pro aunire sos fizos de Deus (chi fin) ispartos”

 

Giu 11,52 e no pro sa natzione ebběa, ma fintzas pro aunire sos fizos de Deus ispartos”.

 

Giu 11,52 e no pro sa natzione ebbia, ma fintzas pro aunire sos fizos de Deus ispartos.

 

Giu 11,53 De sa dě in susu, duncas, ant detzidiu de ddu bociri.

 

Giu 11,53 De sa dě, duncas, ant detzidiu de ddu bociri.

 

Giu 11,53 Dae sa die, duncas, detzidčin de lu ‘ochire.

 

Giu 11,53 Dae sa die, duncas, detzidčin de lu ‘ochire.

 

Giu 11,53 Dae sa die, duncas, detzidein de lu ‘ochire.

 

Giu 11,54 Gesus,  duncas, non caminŕt (andŕt) prus a craru in mesu de is Giudeus, a si nd’est andau de inně a is partis acanta de su desertu, a una citadi chi ddi narŕnt Efraim, e est abarrau inně cun is iscientis.

 

Giu 11,54 Gesus, duncas, non caminŕt prus a craru in mesu de is Giudeus, ma si nd’est andau de inně a is partis acanta de su desertu, a una citadi chi ddi narŕnt Efraim, e est abarrau inně cun is iscientis (suus).

 

Giu 11,54 Assora, Gesůs no caminaěat prus in cara a totu in mesu a sos Giudeos, ma si ch’andhčit dae incůe a sa cussorza acurtzu a su desertu, a sa tzitade chi li naraěan Efraim, e iněe abarrčit cun sos dischentes.

 

Giu 11,54 Assora, Gesus no caminaěat prus in cara a totu in mesu a sos Giudeos, ma si ch’andhčit dae incůe a sa cussorza acurtzu a su desertu, a sa tzitade chi li naraěan Efraim, e iněe abarrčit cun sos dischentes.

 

Giu 11,54 Assoras Gesus no caminaiat piůs in cara a totu in mesu a sos Giudeos, ma si ch’andheit dae incue a sa leada acurtzu a su desertu, a sa tzitade chi li naraian Efraim, e inie abarreit cun sos dischentes.

 

Giu 11,55 E fiat acanta sa Pasca de is Giudeus, e medas de icussas partis funt artzaus a Gerusalemi innantis de sa Pasca po si purificai.

 

Giu 11,55 Fiat insaras acanta sa Pasca de is Giudeus, e medas, de icussas partis, funt artziaus a Gerusalemi innantis de sa Pasca po si purificai.

 

Giu 11,55 Fit acanta sa Pasca ‘e sos Giudeos e meda zente‘e sa leada pighčit a Gerusalemme innanti ‘e sa Pasca pro si purificare.

 

Giu 11,55 Fit acanta sa Pasca ‘e sos Giudeos e meda zente ‘e sa leada pighčit a Gerusalemme innanti ‘e sa Pasca pro si purificare.

 

Giu 11,55 Fit acanta sa Pasca ‘e sos Giudeos e meda zente ‘e sa leada pigheit a Gerusalemme innantis de sa Pasca pro si purificare.

 

Giu 11,56 Custus, duncas, cicŕnt a Gesus e sendi in su tempru si narŕnt de pari a pari: «Ita si ndi parit? No at a benni a sa festa?».

 

Giu 11,56 Custus, duncas, cicŕnt a Gesus e sendi in su tempru si narŕnt de pari a pari: «Ita si ndi parit? No at a benniri a sa festa?».

 

Giu 11,56 Chircaěan, duncas, a Gesůs, e naraěan sos unos cun so ŕteros, sendhe in su tempiu: “Ite pessades? Chi  propiu no ch’enzat a sa festa?”.

 

Giu 11,56 Chircaěan, duncas, a Gesůs, e naraěan sos unos cun sos ŕteros, sendhe in su tempiu: “Ite pessades? Chi propiu no ch’enzat a sa festa?”.

 

Giu 11,56 Si ponzein a chircare, duncas, a Gesůs, e naraian sos unos a sos ŕteros, sendhe in su tčmpiu: “Ite pessades? Chi prňpiu no ch’enzat a sa festa?”.

 

Giu 11,57 E is predis maioris e is fariseus iant donau cumandus (unu cumandu?): chi unu sciat innui fiat a ddu sinnalai (dennuntziai) po dd’arrestai.

 

Giu 11,57 Is predis maioris e is fariseus  iant difatis donau cumandu: chi unu scidiat innui fiat a ddu dennuntziai, po dd’arrestai.

 

Giu 11,57 E-i sos satzerdotes mazores e-i sos fariseos aěan dadu s’ňrdine chi si calicunu aeret ischidu inůe est, l’aeret denuntziadu, a tales de l’arrestare.

 

Giu 11,57 Sos satzerdotes mazores e-i sos fariseos aěan difatis dadu s’ňrdine chi si calicunu ačret ischidu inůe est, l’ačret denuntziadu, a tales de l’arrestare.

 

Giu 11,57 Sos satzerdotes mazores e-i sos fariseos, posca, aian dadu s’ňrdine chi si calicunu aeret ischidu inue fit, l’aeret denuntziadu, a tales de l’arrestare.

Note 2002 

20

Gv 11,01   E  : Perché in questa pagina la scelta di tradurre la famosa e piů volte considerata particella  de  con la congiunzione  "e"? Per tradurre sempre con "e" mi sembra meglio lasciar perdere.

Gv 11,02 su fradi de issa, Lazaru, fiat malaidu : la frase č in greco sovraccarica per evidenti aggiunte, che vogliono identificare prima Lazzaro come fratello di Maria, e poi precisare che c'era anche una seconda sorella, Marta. Cosě com'č la frase diventa quasi goffa perché si ripete tale e quale la notizia che Lazzaro era malato, invece di puntare l'attenzione sull'identificazione sua come fratello di Maria. Tenendo conto della situazione dei manoscritti, e anche del sardo, si potrebbe anche introdurre (cf P45) "Custa Maria fiat cussa chi / iat ... e Lazaru, su malaidu, fiat fradi suu. Custas sorris, duncas, ...

nAGh: a) 11,01 sorri sua / 11,02 fradi de issa: mi parit ca in sardu is pronominis personalis faint sa frasi prus grai sentza de dda fari prus crara, fintzas e chi in gregu ddui funt: sa primu borta iat a podiri bastai fintzas e “...e de Marta, sa sorri” e sa segunda s’iat a podiri narri: “...Lazaru su malaidu ddi fut fradi.”

b) strčxiu: po narri “asciugare/detergere” in campidanesu non teneus meda ita sceberai e su verbu “frobbire/i” creu chi in campidanesu siat umperau pagu e nudda. Abarrant “sciutari e isciugari”, italianismus, ma umperaus. Deu po narri: “Mi asciugo le mani” apu sempri nau e naru feti: “mi strexu is manus”. De prus no isciu narri.

Gv 11,03 su chi tui istimas : č chiaro in sardo che significa il tuo amico, il tuo amico piů vicino? Io non userei una traduzione letterale, anche perché poi ci ritroviamo questo termine "istimai" nell'espressione "il discepolo piů amato", con diverso verbo in greco mi pare.

Gv 11,04 sa morti : a parte il fatto che in greco non c'č l'articolo, se non lo si mette č piů possibile rispettare e favorire la polisemia del testo che forse si riferisce non solo alla morte di Lazzaro, ma anche a quella di Gesů, e in ogni caso al rapporto in genere tra la vita e la morte in rpporto a Dio

Gv 11,05 E Gesus : In questi casi, in sardo, la particella relazionale de si potrebbe anche rendere con un forma parentetica tipo "Tocada a isciri ca ...".  In ogni caso, queste "e" sono davvero brutte.

Gv 11,06 tandus : mi pare che sia possibile vedere dei coordinamenti nel testo: v. 5 introdotto con de ... v. 6 costruito con ôs ... tote. Il testo comincia con l'avvertire che Gesů era amico dei tre, eppure (de) anche quando viene a sapere proprio allora continua a restare ancora dove era andato (fuggendo...) nel v. 39.

nAGh: Gv 11,8 cicŕnt de ti bociri: innoi ia a fari, o cumenti fait Seu “Fiant cichenditě po ti bociri a perda” o chi no’ ia a ponniri una forma imperfetiva cumenti: “fiant in cica de ti bociri/fiant cichendi de ti bociri

nAGh: Gv 11,12 “s’at a salvari” chi poneus “sanari” su riflessivu mi parit ca no andat beni, deu ia a ponniri feti “at a sanari

dromiu: sa chistioni de is metatesis est totu de discutiri.  Custa borta fintzas e Seu si nc’est lassau tirai de icusta cosa terribili, ‘bidhúncula’, ddi narat M.Puddu, chi pero’, castia a biri unu pagu, est una caratteristica de su sardu, prus e prus de su campidanesu. ma su prus bellu est ca is  “Biddunculus“, cussus chi fueddant “il sardo volgare“, dispretziant su modu de chistionai de is sennoris (chentza de metatesis e chentza de elisionis) e nant ca custus chistionant « a sa moda », ma ddus strocint e si nd’arrint. Su tempus at a narriri  chini at a binciri, “il volgare” o sa lingua de is sennoris. Unus cantu seculus innantis de oi iat bintu sa lingua de is “biddunculus” !. Sa proposta de « Lingua sarda unificada », chi pero’ est totu contras a su campidanesu, narat : « Le parole si scrivono nella forma piů vicina all’etimologia, ... salvo i casi in cui la metatesi sia generalizzata, es. intreu.» Dificili a si ponniri de acordiu cun custu “generalizzata”. Po torrari a dromiu, Wagner in “Fonetica storica del sardo” pag. 381, a propositu de sa metatesi de sa r narat: Se č dato sentire dappertutto forme come dromměre accanto a dormire... si puň affermare, tuttavia che questo tipo di metatesi č addiritura di regola nei dialetti campidanesi volgari... Mi praxit custu “di regola “ e mi praxit custu “volgari” = “biddunculu”. Fine della polemica.

Gv 11,15 poita cretais : cf v. 42; si tratta di un congiuntivo aoristo, con significato puntuale o incoativo: perché arriviate a credere... arrivino a credere ce sei tu (enfatico) ...

nAGh: iat a podiri essiri: “aici chi potzais lompiri a crei”?

Gv 11,18 unus tres chilometrus : problema conosciuto, come anche la soluzione, che tuttavia non mi piace. In sardo si userebbe meglio dire le distanze attraverso il tempo impiegato a camminare a piedi. Da Gerusalemme a Betania, ci vuole mezz'ora abbondante camminando bene anche in salita. Altri modi?

nAGh: unus tres chilometrus: de acordiu, s’iat a podiri narri tandus: “una bona mes’ora...”

11,23 arresuscitai: (lungi da me ogni intenzione polemica): custa chistioni de sa vocali prostetica, cumenti ddi nant is linguistas, dd’iaus pigada un’atra borta, ma deu ia a bolliri sighiri s’arrexonamentu. Giuliu Paulis in s’introdutzioni a sa giai nomenada “FONETICA STORICA DEL SARDO” pag. XXVIII narat: ”... Le due isoglosse relative alle vocali prostetiche (i-a) contribuiscono in maniera importante a determinare la separazione tra lo spazio dialettale meridionale, comunemente chiamato campidanese, e quello settentrionale e centrale...  chentza de andai a cicai totu is atras spiegatzionis chi ndi donant Paulis e Wagner, mi parit ca custa carateristica de su campidanesu iat a depiri abarrai fintzas e candu is fueddus funt “cultismi”, cumenti est “arresuscitau” e datu ca, po imoi, is nostas (Seu-PINNA-Ghiani) non funt una tradutzioni in “limba sarda unificada” non biu puita depeus uniformari propriu is cosas chi prus distinghint su campidanesu de su logudoresu. Ma abarru sempri de s’idea ca medas atras cosas si podint e si depint agualari.

Gv 11,27 apu cretiu : perfetto in greco. Nella mia interpretazione del brano, io preferisco un senso continuativo non rafforzativo : "Io continuo a credere / io credo ancora (nonostante che Gesů abia ormai perso l'occasione). Fino alla fine né Marta né Maria pensano a una risurrezione del fratello qui e ora, mentre continuano a pensare che una volta che Lazzaro č morto, resta morto; Gesů poteva evitare la morte dell'amico, ma ora per il loro fratello (notare il modo diverso di riferirsi a Lazzaro) non c'č piů niente da fare: puzza, meglio lasciare i morti nello spazio della morte. Gesů dirŕ che morte e vita vanno insieme: il problema non č di evitare la morte, ma di "morire da vivi", esattamente quello che Gesů si appresta a fare andando in Giudea.

nAGh: 11,28 ti mandat a tzerriai: ia a biri prus naturali: “mandat a ti tzerriai” e fortzis mellus ancora cun su passau “at mandau a ti tzerriai”

11,01 - 11,31 e atrus: assora: custu “assora” mi lassat pentzamentosu. No est unu fueddu campidanesu, e fintzas e M.Puddu narat ca is fueddus campidanesus currispundentis funt “tandus, insaras, intzandus etc.” e in calincuna ocasioni fintzas e “in s’ora

 

Gv 11,33 s’est avvolotau : naturalezza? chiarezza? Circa la frase nell'insieme: di per sé il verbo embrimaomai vuol dire "sbuffare, improverare" Vedi: Mc 1,43 E amaletzendiddu de pressi nci dd’iat bogau; Mc 14,5 E ddiant ameletzada (?) a issa); Mt 9,30 non ancora tradotto. In effetti, secondo Boismard, all'inizio il testo diceva che "Gesů rimprovera Maria".

La traduzione che mi sembra mantenere il senso piů corretto (e omogeneo con le altre occorrenze evangeliche) della parola mi sembra la NLT : "he was moved with indignation and was deeply troubled ".

 Anche per "spirito" le traduzioni fanno ricorso a diverse riespressioni (interiormente, profondamente... ), quindi non si dovrebbe aver paura di trovare modi di dire abbastanza naturali in sardo. 
NJB "e con un profondo sospiro, disse...".

"Avolotu" lo abbiamo usato per tradurre "thorubos" in Mc 14,2. Vargiu usa "amabetzai" per tradurre il verbo epitimao in Mt 17,18.
*
Per  embrimaomai mi pare che siamo nell'area di "arrennegu, arrabiori, disdčni..."; linguisticamente, l'idea di "sbuffare come un cavallo a causa dell'ira" č inevitabile. Nella mia interpretazione, Gesů si adira perché nessuno crede veramente (come del resto farŕ capire al v. 42, dicendo che egli lo ha detto perché tutti arrivino a credere).
* per tarasso mi pare siamo nell'area di "cummňviri" che invece Cei usa per embrimaomai (Cf Cei 71 : si commosse profondamente, si turbň... ; Cei 97 : si commosse profondamente, e, molto turbato, domandň...). 
* Per "cummňviri" Puddu riporta: "provai o fai provai dolu, allutai is sentidus, agiolotŕresi, tocare su coro"; cf l'uso del medesimo verbo in 12,27 e in 13,21, da cui appare il senso forte di "commuovere - provare dolore ecc.".
* per "desdčni" riporta :  "su feli forti chi si proat po ccn. cosa o chistioni chi disprŕxidi; sin. annébbiu, atédiu, collóbbia, dildignu | ctr. piachere ; es. intendit grandu arrabiori in coru e unu forti disdeni po is atzionis fatas contras de su fradili".

L'uso del verbo "sentiri" qui e al v. 38 mi sembra sia una buona idea; si potrebbe rafforzare nel senso piů specifico del verbo greco?

nAGh: “sentiri" s’iat a podiri ponni, acostiendisě fintzas e a Seu: “sentiri meda intra sei”? o “sentiri meda in coru”

Gv 11,37 Non podiat fai modu, custu :  non č possibile un ordine piů naturale? Cf proposta. Non mi preoccuperei troppo di riprodurre outos - outos, quanto di non trascurare il kai.

Gv 11,38 (ananti)o "asuba"? La questione per gli esegeti č se si trattava di una tomba a sviluppo orizzontale (epi = sopra) o verticale (epi = contro, davanti). Secondo me, visto che al v. 44 si parla di "uscire da" e non di "risalire da", č meglio "ananti", ciň che corrisponde del resto alla rappresentazione piů diffusa di questa scena.

Gv 11,41 Tandus : certo, qui il de č importante, e va evidenziato questo momento (NB. Gesů ringrazia adesso, quindi le cose sono giŕ cambiate proprio ora : piů che di risuscitare Lazzaro, si trattava di cambiare il modo di pensare di Maria e Marta, secondo le quali per vivere bisognava evitare di morire, e quindi tener bene separati i due spazi della vita e della morte; ma forse Gesů stesso che era fuggito oltre al Giordano ha capito anche lui che per vivere veramente e pienamente, bisogna anche accettare di morire, temporalmente unire notte e giorno, camminando anche di notte, e perciň accettando di inciampare, spazialmente unire tomba e strada togliendo pietra).
Tuttavia, siccome "tandus"lo stiamo riservando pet il matteano "tote",  qui userei meglio "assora", giŕ usato come una delle varianti per tradurre la particella de, sia in campidanese sia in logudorese.

nAGh: Come a nota 11,31 Assora

rAP : fu quasi inventato per uso in corrispondenza di de; forse "insaras", piů campidanese va meglio? Rispetto a "tandus" č meno "temporale" e sa piů di interlocuzione. Proviamo.

Gv 11,47 pinnnigai  :  abbiamo giŕ incontrato questo verbo in altra occorrenza (passione?). Tenuto conto che si tratta della radice collegata con il termine "sinagoga", non so se non sia meglio usare un termine sardo meno idioamtico e piů vicino al riunrisi in "sinagoga".

nAGh: pinnigai: po imoi no mi benit a conca nudda fintzas e puita ca “assoddiri” de su campidanu de Oristanis no isciu cali sentzu giustu giustu tengiat e “acorrai” fintzas e chi Wagner narat ca si podit ponni po is ominis puru “s’accňrrada su conzillu comunale”: Garau, Basciura, mi fait pentzai a pinnigai sa genti a maraolla.  Chi non pigaus de s’italianu “ant riuniu”?

nAGh: 11,50 mroxat: chi ddu boleus ponniri chentza de metatesi ddu depeus cambiai totu : « morgiat »

 

Note 2005

 

Gv 11,01 de Marta sa sorre

 

SS 25.02.05 Nel testo greco: Marthas tēs adelphēs autēs = de sa sorre de issa. Tenuto conto del fatto che in questo caso il pronome (de issa) č ininfluente in quanto Marta č sorella sia di Maria che di Lazzaro, esso č stato omesso nella traduzione. E’ stata inoltre leggermente modificata la struttura della frase rispetto a quella greca per ottenere una migliore leggibilitŕ (USB Handb.: «This reordering is intended to achieve a more natural construction...»), come del resto fanno la maggior parte delle traduzioni moderne, compresa CEI 97: Un certo Lazzaro di Betŕnia, il villaggio di Maria e di Marta sua sorella, era malato. Il testo greco, invece, recita testualmente: ēn de tis asthenōn, Lazaros apo Bēthanias, ek tēs kōmēs Marias kai Marthas tēs adelphēs autēs = B’aiat duncas unu chi fit malŕidu, Lŕzaru de Betŕnia, de sa ‘iddha de Maria e de Marta sa sorre de issa.

01

 

Gv 11,02 sa chi ungheit su Segnore cun ozu profumadu e li frobbeit sos pes cun sos pilos  suos

 

SS 25.02.05 In greco: hē aleipsasa ton kurion murō kai ekmaxasa tous podas autou tais thrixin autēs, hēs ho adelphos Lazaros ēsthenei. I due verbi, resi nella traduzione con altrettanti verbi di modo finito, sono nel testo greco due participi aoristi. Qui le varie traduzioni differiscono fra loro. Quanto alle italiane: CEI 74 ha quella che aveva cosparso di olio profumato il Signore e gli aveva asciugato i piedi con i suoi capelli; CEI 97 ha modificato in quella che cosparse di profumo il Signore e gli asciugň i piedi con i suoi capelli; Ed. Paoline č sulla stessa linea di CEI 74, mentre LDC, La Nuova Diodati, Nuova Riveduta e Concordata sono sulla stessa linea di CEI 97; Mondadori Oscar si discosta dalle precedenti, con Sarŕ proprio Maria a ungere di profumo il Signore, e ad asciugargli i piedi con i suoi capelli. Quest’ultima soluzione sembrerebbe considerare l’azione di Maria, raccontata poi da Gv in 12,1-8, successiva alla risurrezione di Lazzaro, mentre in CEI 74 essa parrebbe riferita a un momento anteriore alla risurrezione stessa. In questa versione ho scelto la linea seguita da CEI 97, LDC, LND, NRV e Conc., dove i due fatti (unzione del Signore e risurrezione di Lazzaro) non sono in relazione temporale fra loro.

02

 

Gv 11,03 s’amigu tou

 

SS 25.02.05 Nel testo greco: hon phileis = su chi cheres bene. Per la scelta effettuata in sede di traduzione, cfr. nota di discussione AP relativa alla  prima versione 2001-2002.

03

 

Gv 11,4 siat glorificadu pro mesu ‘e issa

 

SS 25.02.05 Uno sguardo alle traduzioni straniere in BW. BBE: may have glory because of it; ESV, NAB, NIB, NIV, NKJ, NRS: may be glorified through it; NAS, NAU, RWB: may be glorified by it; NJB: through it...may be glorified; RSV: may be glorified by means of it; FBJ, NEG: soit glorifié par elle; TOB: c’est par elle que...doit ętre glorifié; LBA, R60, R95, RVA: sea glorificado por medio de ella; ACF, ARC, BRP: seja glorificado por ela; ARA: seja por ela glorificado; BCI: per ella...serŕ glorificat.

04

 

Gv 11,05 a Maria sa sorre

 

SS 25.02.05 Nel testo greco: tēn adelphēn autēs = (a) sa sorre de issa. Mi sembra che l’eliminazione del pronome issa conferisca una maggiore scorrevolezza e l’introduzione del nome Maria renda inequivocabile che si tratta della sorella di Lazzaro, giŕ nominata in precedenza.

05

 

Gv 11,06 epuru...tandho

 

SS 25.02.05 Cfr. nota di discussione AP "tandus" alla prima versione 2001-2002.

06

 

Gv 11,07 Daboi ‘e custu

 

SS 25.02.05 Greco: meta touto.Cfr. ACF e BRP (portogh.): Depois disto, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judéia.

07

 

Gv 11,10 est chena lughe

 

SS 25.02.05 Letteralmente sarebbe: ca sa lughe no est in isse.

10

 

Gv 11,12 Li nerzein duncas sos dischentes

 

SS 25.02.05 Greco: eipan oun hoi mathētai autō = (letteralm.) nerzein duncas sos dischentes a isse.

 

Gv 11,12 s’at a salvare

 

SS 25.02.05 Nel testo greco: sōthēsetai, indic. fut. pass. di sōzō = “salvo” (dalla morte); “guarisco” (dalla malattia); (pass.) “sono salvato/salvo” [da Rusconi]. Fra le versioni inglesi in BW, BBE e NKJ: he will get well. UBS Handb.: “He will get well translates a verb which literally means “to be saved,” but it can be used with the meaning “to recover from sickness.” What the disciples had in mind was that if Lazarus was sleeping, the worst stage of his sickness had passed, and now he would gradually get better”. Sempre con il significato di “salvarsi, essere salvato, essere salvo” (UBS Handb.: to be saved), v. CEI 97 e Ed. Paol. (“si salverŕ”), Nuova Rived. e Concord. (“sarŕ salvo”), Mondad. Oscar (“potrŕ salvarsi”). Con il significato di “guarire, riprendersi (UBS Handb.: to recover from sickness), v. CEI 74 e LDC (“guarirŕ”), La Nuova Diodati (“si riprenderŕ”).  

12

 

Gv 11,13 de sa morte de Lŕzaru

 

SS 25.02.05 Nel testo greco: peri tou thanatou autou = (letteralm.) de sa morte de isse. Nella traduzione, ho sostituito il nome al pronome perché risulti piů chiaro di chi si sta parlando.

13

 

Gv 11,16 Copiolu (o Coppiolu)

 

SS 25.02.05 Qui il termine č usato per tradurre il greco Didumos, che significa “gemello”. Riproduco qui di seguito, con qualche adattamento e integrazione, una mia nota dell’anno 2001-2002, traendola dalla rubrica “Preguntas e Torradas del sito “SuFueddu” (copiolu con una sola p inquanto seguo gli stessi criteri ortografici di Mario Puddu):

Il DES di Wagner registra il log. copiolu, accanto al gallurese e corso cupiulu, quest'ultimo registrato anche dal Dizionario gallurese di Mario Sardo. Spano, sotto la voce "gemello", registra copiolu per il log. e gemellu per il camp., ma nella parte sardo-ital. dŕ anche loba per il log. Porru (Vissentu) registra anche lui gemellu. Idem, per il Dizionario campidanese di Casciu. Il Dizionario logudorese di Espa reca anch'esso copiolu. Pittau dŕ anch'egli copiolu, ma anche cropaglios, insieme con i sinonimi cropadinos e crobinos, con la definiz. "fratelli gemelli", con derivazione da cropa/croba. Registra anche gemellu/zemellu, senza indicazione dell'area.

Tutti, generalmente, registrano anche loba, con il signif. di "coppia" (forse, in log. piů diffuso gioba), e cosě pure i verbi allobai/allobare e lobare, ma non allobau come sostantivo a sé.
Quanto al plur. "gemelli", Pittau reca anche frades de loba e anche frades de perra (perra = "metŕ"). Entrambe le espressioni sono presenti anche in Spano, ma con perras al plur. Frades de loba/frades de perra anche in Espa. In Casciu si trova  fradis de perra. Come esperienza personale, posso aggiungere che ho piů volte sentito da giovane usare il sost. "perra" anche nel senso di gemello. Es.. "Cussos duos sun perras" (non so quale termine o quale espressione si sarebbe usata se i gemelli fosero stati sei, in quanto in questo caso il concetto di "coppia" o di "metŕ" sarebbe stato chiaramente inapplicabile). Nella mia area di provenienza, č stato sempre comune il termine gemellu (plur. gemellos). Quanto all'ortografěa, tutti gli autori che ho citato scrivono coppiolu. Io ho usato la stessa ortografia di Puddu, che usavo giŕ prima dell'uscita del suo Dizionario. Quest'ultimo autore riporta sotto la voce copiolu anche i sinonimi crňbinu e cropŕgliu. Non registra altri sinonimi. Registra perň, separatamente, il termine allobau, che dŕ come participio passato e come aggettivo (ma non come sostantivo) e di cui fornisce la seguente definizione: "nadu de zente o de animale, chi est naschidu a croba, de sa matessi bentre e de sa matessi anzada). Dŕ anche: frades/pipěos de loba e frades de perra.
Il Dizionario Italiano-Sardo Campidanese di Lepori, alla voce “gemello”, registra allobau come aggettivo, mentre come sostantivo registra: nasçu a loba, fradi mugheddu e pipiu de una brenti

16

 

Gv 11,20 pero Maria si ndh’isteit sčtzida in domo

 

SS 25.02.05 Greco: Mariam de en tō oikō ekathezeto. Cfr. LBA e RVA (spagn.): pero María se quedó sentada en casa.

20

 

Gv 11,23 at a resuscitare

 

SS 25.02.05 Greco: anastēsetai, indic. fut. med. di anistēmi = “fo alzare”; “mi alzo” (in piedi); “risuscito/risorgo””. Quindi anche, etimologicamente, si ndh’at a pesare (dae sa morte / dae sos mortos). E cosě ho tradotto qualche volta. Ora qui, in presenza del sostantivo anastasis, che non mi sembrava opportuno rendere con sa pesada (dae sa morte / dae sos mortos), sono ritornato ai “canonici” resuscitare e resurretzione.

23

 

Gv 11,26 totu sos chi viven e chi creen in me

 

SS 25.02.05 Testo greco: pas ho zōn kai pisteuōn eis eme. Quindi, a rigore: onzunu chi vivet e chi creet in me. Soluzione possibile anche questa, ma la soluzione scelta mi sembra preferibile quanto a scorrevolezza.  

26

 

Gv 11,27 sigo a creer

 

SS 25.02.05 Greco: pepisteuka, indic. perf. attivo di pisteuō =  “credo”. Quindi, letteralmente: apo crčtidu. Ma cfr. nota di discussione AP 2001-2002: «perfetto in greco. Nella mia interpretazione del brano, io preferisco un senso continuativo non rafforzativo : "Io continuo a credere / io credo ancora” (nonostante che Gesů abbia ormai perso l'occasione). Fino alla fine né Marta né Maria pensano a una risurrezione del fratello qui e ora, mentre continuano a pensare che una volta che Lazzaro č morto, resta morto; Gesů poteva evitare la morte dell'amico, ma ora per il loro fratello (notare il modo diverso di riferirsi a Lazzaro) non c'č piů niente da fare: puzza, meglio lasciare i morti nello spazio della morte. Gesů dirŕ che morte e vita vanno insieme: il problema non č di evitare la morte, ma di "morire da vivi", esattamente quello che Gesů si appresta a fare andando in Giudea».

 

Gv 11,27 su chi ‘enit a su mundhu

 

SS 25.02.05 Greco: eis ton kosmon erchomenos. Erchomenos: ptc. pres. di erchomai = “vengo/giungo/arrivo”. Concord. e Mondad. Oscar: che viene nel mondo. C74 e 97, Ed. Paol., LDC : che deve venire nel mondo; LND,NRV: che doveva venire nel mondo. Fra le traduzioni straniere: NRS, the one coming into the world; RSV, who is coming into the world. Ma TOB, come Concordata e Mond. Oscar: celui qui vient dans le monde; Bible de Jérusalem: qui vient dans le monde.

27

 

Gv 11,28  Ch’est su Mastru e ti cheret

 

SS 25.02.05 Greco: ho didaskalos parestin kai phōnei se. A rigore: ch’est su Mastru e t’est giamendhe. Di solito diremmo: Ch’est (b’est) su Mastru chi ti cheret.

28

 

Gv 11,33 s’aireit...s’iscunvolteit

 

SS 25.02.05 V. in proposito nota di discussione AP 2001-2002.

33

 

Gv 11,36 Abbŕida ite ‘ene chi li cheriat

 

SS 25.02.05 Di fatto, pronunciato: abbŕ(ida) it’ene chi li cheriat. Nel testo greco: ide pōs ephilei auton = Abbŕida comente li cheriat bene. Soluzione possibile anche questa.

36

 

Gv 15,37 cust’ŕteru

 

SS 25.02.05 A rigore, ŕteru non ha riscontro nel testo. Aggiunto per spezzare la monotonia dei due custu (outos in greco).

 

37