(††) dopo un termine che appare solo una volta in tutto il Nuovo Testamento

(†) dopo un termine che appare solo una volta in Lc.

L'accento delle parole, ove non indicato, cade sulla penultima vocale.

Osservazioni del 2001

1 Fiant acostiendisì anca fut issu totus is datzieris puru e is pecadoris po dd’ascurtai.
 

2 E is Fariseus e is Òminis de sa Lei murrungiànt, narendi: «Custu arrìcit a pecadoris e papat cun icussus».
 

3 E issu si fut postu a ddis nai custu contu:
 

4 «Cal’est s’òmini in mesu de bosatrus chi, tenendi centu brebeis e chi ndi perdit una, non lassat is norantanoi in su desertu e ponit infatu a sa chi s’est pèrdia, fintzas a candu dda torrat a agatai?
 

5 E candu dd’agatat, si dda ponit in coddus totu prexau,
 

6 e candu lòmpit a domu, cumbidat is amigus e is bixinus e ddis narat: «Alligraisì cun mimi ca apu agatau sa brebei mia, cussa chi ia pèrdiu».
 

7 Deu si naru ca aici e totu ddu’at ari prexu in su celu po unu pecadori feti chi furriat de pentzamentu prus che po norantanoi giustus chi non tenint abisongiu de furriai de pentzamentu.

Lc 15,01 Si li acurtziaian, duncas, totu sos gabbelleris e-i sos pecadores, pro l’aiscultare.

Lc 15,02 E-i sos Fariseos e-i sos Òmines de sa Lege murrunzaian, nerzendhe: “Custu acoglit sos pecadores e màndhigat umpare cun issos”.

Lc 15,03 Assoras isse lis conteit custa paràbbula, nerzendhe:

Lc 15,04 “Cal’ est s’òmine tra bois chi apendhe chentu arveghes e apendhe pèrdidu una ‘e issas, no lassat a un’ala sas àteras nonantanoe in su desertu e si tucat fatu a sa ch’at pèrdidu fintzas chi no l’agatat?.

Lc 15,05 E daghi l’at agatada si la ponet in palas cuntentu

Lc 15,06 e torradu a domo si giamat sos amigos e-i sos bighinos e lis narat: Allegràdebbos paris cun megus, ca apo agatadu s’arveghe chi aia pèrdidu?

Lc 15,07 Bos naro chi sa cuntentesa in chelu pro unu pecadore ebbia chi at mudadu vida at a esser sa matessi de sa cuntentesa pro nonantanoe giustos chi de mudare vida no ndh’an netzessidade.
 

Lc 15,07 Bos naro chi gai e totu sa cuntentesa in chelu pro unu pecadore ebbia chi at mudadu vida at a esser piùs manna de sa cuntentesa pro nonantanoe giustos chi de mudare vida no ndh’an netzessidade.

8 O chi no’, cali est sa fèmina chi tenendi dexi soddus de prata e chi ndi perdit unu, non alluit sa làntia e mundat sa domu e cicat cun còidu fintzas a candu no dda torrat a agatai?
 

9 E candu dd’at agatada, cumbidat is amigas e is bixinas e ddis narat: Alligraisì cun mimi, ca apu agatau su soddu de prata chi ia pèrdiu.
 

10 Aici e totu, deu si naru, ddu at prexu ananti de is missus de Deus fintzas po unu pecadori feti chi furriat de pentzamentu.

Lc 15,08 O puru, cal’est sa fèmina chi apendhe deghe monedas de valore, si ndhe perdet una, pròpiu no allughet sa làntia e mundhat sa domo e chircat cun cuidadu fintzas chi no l’agatat?

Lc 15,09 E daghi l’at agatada si giamat sas amigas e-i sas bighinas e lis narat: “Allegràdebbos paris cun megus, ca apo agatadu sa moneda chi aia pèrdidu”.

Lc 15,10 Gai e totu, bos naro, est sa cuntentesa in dainanti ‘e sos ànghelos de Deus pro unu pecadore ebbia chi apat mudadu vida”.

Lc 15,10 Gai e totu, bos naro, est sa cuntentesa in dainanti ‘e sos ànghelos de Deus pro unu pecadore ebbia chi apat mudadu vida”.

11 E at sighiu a nai: «Un’òmini teniat duus fillus.
 

12 Su prus giòvunu de issus dd’at nau a su babbu: Babbu, donamì sa parti de sa sienda chi mi tocat. Issu, insaras, at pratziu su beni cosa sua a totu e is duus.
 

13 E pagus dis infatu, su fillu prus giovunu si nd’at pinnigau totu e est partìu a unu logu aillargu e innì at isperditziau su beni cosa sua, faendi una vida sbeliada.
 

14 E candu at spèndiu totu, est sussèdia una carestia manna, in cussus logus, e issu at cumentzau a èssiri a sa strinta.
 

15 Aici est andau e s’est acordau cun d’unu chi biviat in cussu logu, e cuddu nci dd’at mandau a is terras suas a pàsciri procus.
 

16 Fut lòmpiu a disigiai de si pràndiri de sa carruba chi si papànt is procus, e nemus ndi ddi donàt.
 

17 Ma torrendi in sei, si naràt: «Cantus gerronaderis de babbu miu tenint pani de srobbu e deu innoi seu morendi de fàmini.
 

18 Mi nd’apu a pesai e ap'andai anca 'e babbu miu e dd'ap'a nai: Babbu, apu pecau contras a su celu e in faci tua.
 

19 Non minesciu prus de mi nai fillu tuu. Faimì comenti de unu de is gerronaderis tuus.
 

20 E si ndi fut pesau e fut andau anca 'e su babbu. Sendi issu ancora aillargu, su babbu dd’at biu, e nd’at tentu piedadi e at curtu a dd’obiai, si nci dd’est getau a coddus e dd’at basau.
 

21 Ma su fillu dd'at nau: «Babbu, apu pecau contras a su celu e in faci tua, non minesciu prus de mi nai fillu tuu».
 

22 Ma su babbu at nau a is tzeracus suus: «A lestru, bogaindi a foras su primu bestiri e besteisiddu, e poneiddi aneddu in su didu e sandullus in is peis,

23 e beteindi su vitellu grassu (chi teneus ingrassau?), boceiddu e papeus e afesteus,
 

24 poita custu fillu miu si fiat mortu e est torrau a bivi, dd’iaus pèrdiu e dd’eus torrau a agatai. E iant cumentzau a fai festa.

Lc 15,11 Nerzeit puru: “Un’òmine aiat duos fizos.

Lc 15,12 E li nerzeit su piùs minore ‘e issos a su babbu: “Babbu, dami sa parte chi mi tocat de su patrimòniu. Assoras, isse lis parteit sos benes.

Lc 15,13 Daboi ‘e no meda dies, su fizu minore si regoglieit totu e si ch’andheit dae domo a una leada atesu e inie s’isperditzieit su patrimòniu sou vivendhe chena règula.

Lc 15,14 Daghi pero s’apeit isperditziadu totu su sou, b’apeit una carestia manna dae un’ala a s’àtera de-i cussa leada, e isse comintzeit a s’agatare in bisonzu.


Lc 15,15 E tucheit e s’allogheit in sa ‘e unu ‘e sos abbitantes de-i cussa leada, e-i cussu che l’imbieit a sas campagnas suas a fagher su porcarzu.

Lc 15,16 E isse aiat disizu mannu ‘e si che ‘ogare su fàmine cun sas carrubbas chi mandhigaian sos porcos, ma niune ndhe li daiat.

Lc 15,17 Assoras, torradu in se, si ponzeit a narrer: “Cantos dipendhentes de babbu meu an pane in abbundhàntzia et eo inoghe, in càmbiu, so morzendhe ‘e su fàmine!

Lc 15,18 Leo e mi tuco a sa ‘e babbu meu e li naro: Apo pecadu contr’a su chelu e contr’a tie,

Lc 15,19 no so piùs dignu ‘e mi narrer fizu tou, tràtami comente a unu ‘e sos dipendhentes tuos”.

Lc 15,20 E leeit e benzeit a sa ‘e su babbu. Candho ancora fit a unu tretu mannu, duncas, lu ‘ideit su babbu e si cummoveit, curreit, si li eteit a tuju e totu si lu ‘aseit.

Lc 15,21 Li nerzeit assoras su fizu: “Babbu, apo pecadu contra a su chelu e contra a tie, piùs no so dignu de mi narrer fizu tou”.

Lc 15,22 Nerzeit assoras su babbu a sos teracos: “Cuitade, bogàdendhe a fora sa mezus beste e bestìdelu, e ponìdeli s’aneddhu in sa manu e sàndhulas in sos pes,

Lc 15,23 e batìdendhe su ‘itellu ingrassadu, masellàdelu, e fatemus festa mandhighendhennollu (mandhighemus),


Lc 15,24 ca custu fizu meu fit mortu et est torradu a bida, fit ispèrdidu e l’apo (amus)  torradu a agatare”. E comintzein a fagher festa.
 

Lc 15,23 e batìdendhe su ‘itellu ingrassadu, masellàdelu, e fatemus festa e nollu  mandhighemus

 

Lc 15,24 ca custu fizu meu fit mortu et est torradu a bida, fit ispèrdidu e l’amus torradu a agatare”. E comintzein a fagher festa.

25 Su fillu suu prus antzianu fiat a su sartu e comenti, torrendi, est acostiau a domu, at intèndiu sonus e dantzas
 

26 e at tzerriau a unu de is srebidoris e ddu spreculàt ita fiat sa cosa.
 

27 E issu dd’at nau: «Fradi tuu est torra in domu e babbu tuu at bocìu su vitellu grassu, ca si dd’at torrau a biri ananti sanu».
 

28 Ma issu s’est arrennegau e non boliat intrai; su babbu, invecis, est bessiu e megàt de ddu pregai.

29 Issu, insaras, arrespundit a su babbu e ddi narat: «Castia a biri, de cantus annus deu seu srebenditì e mai a mancunu pretzetu tuu nci seu bessiu ainnantis e a mimi mai tui m’as donau unu crabitu po fai festa cun is amigus mius.
 

30 Ma candu custu fillu tuu chi nci at ingùrtiu totus is benis tuus cun is fèminas malas est torrau, tui as bocìu po issu su vitellu grassu».
 

31 Ma su babbu dd’at nau: «Fillu miu, tui ses sèmpiri cun mimi e totu sa cosa mia est cosa tua;
 

32 bisongiàt duncas a fai festa e a s’alligrai, ca custu fradi tuu si fiat mortu e est torrau a bivi, e dd’iaus pèrdiu e dd’eus torrau a agatai».

Lc 15,25 Ma su fizu piùs mannu che fit in campagna; e candho, recuendhe, isteit acurtzu a sa domo, intendheit su sonu ‘e sos istrumentos e-i sos càntigos de sos ballos,

Lc 15,26 e si giameit a unu ‘e sos teracos e cherfeit ischire ite fin cussas cosas.

Lc 15,27 Assoras cussu li nerzeit: “Est arrividu frade tou e babbu tou at fatu masellare su ‘itellu ingrassadu, ca l’at torradu a aer sanu e salvu”.

Lc 15,28 Isse assoras s’arrennegheit e no cheriat intrare. Ma su babbu ‘esseit a lu pregare.

Lc 15,29 Isse, pero, rispondheit a su babbu nerzendhe: Acò chi eo ti servo dae tantos annos e no apo mai lassadu perder unu cumandhu tou, e puru a mie no m’as dadu mai mancu unu crabitu pro fagher festa cun sos amigos mios.

Lc 15,30 Ma candho est giòmpidu custu fizu tou, daboi ‘e si ch’aer ingullidu sos benes tuos umpare cun fèminas de totu, pro isse as fatu masellare su ‘itellu ingrassadu”.

Lc 15,31 Su babbu, pero, li nerzeit: “Fizu meu, tue sempre ses cun megus e totu su ch’est su meu est su tou;

Lc 15,32 ma si deviat fagher festa e istare in allegria, ca custu frade tou fit mortu et est torradu a bida, si fit ispèrdidu e l’apo (amus) torradu a agatare”.
 

Lc 15,25 Ma su fizu piùs mannu che fit in su saltu; e candho, recuendhe, isteit acurtzu a sa domo, intendheit su sonu ‘e sos istrumentos e-i sos càntigos de sos ballos,





















































Lc 15,32 ma si deviat fagher festa e istare in allegria, ca custu frade tou fit mortu et est torradu a bida, si fit ispèrdidu e l’amus torradu a agatare”.

Discussione

alto