© Vangeli "Su Fueddu" 2000-06.
Traduzione dal greco in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese, di Antioco e Paolo Ghiani.
Traduzione dal greco in sardo logudorese di Socrate Seu.
Consulenza esegetica e filologica di Antonio Pinna e Antonio Piras.

Mc 10,02-16 x Dom XXVII Tempo Ordinario

 

pubblicazione su Vita Nostra 2000, anno 40:
Mc 9,30-37: n. 33, Domenica 24 settembre 2000, p. 5
Mc 9,30-50: n. 34, Domenica 01 ottobre 2000, p. 5
 

(††) dopo un termine che appare solo una volta in tutto il Nuovo Testamento

(†) dopo un termine che appare solo una volta in Lc.

L'accento delle parole, ove non indicato, cade sulla penultima vocale.

 

Ghiani 2000 Ghiani 2003 Seu Proposta 1 Modifiche  
 

1 E partiu de inně fut lňmpiu a is lŕcanas de sa Giudea, a tretu de su Giordanu, e si torrat a pinnigai genti anca fut issu e comenti fut avesu a fai ddis torrŕt a donai imparu.

 

Mc 10,01 E dae incůe Gesůs movet e benit a sas cussorzas de sa Giudea, a s’ater’ala ‘e su Giordanu, e sighin a li acudire trumas de zente, e isse, comente solěat, sighěat a lis insinzare.

 

01 E dae incůe Gesůs movet e benit a sas cussorzas de sa Giudea, a s’ater’ala ‘e su    Giordanu, e sighin a li acudire trumas de zente, e isse, comente solěat, sighěat a lis insinzare.

 

 

2 E acostiaus unus cantu fariseus po ddu tentai, ddi pregontŕnt chi dd’est lětzitu a su pobiddu a nci bogai a sa pobidda

 

Mc 10,02 E si li acurtzičin fariseos e pro l’iscumproare li preguntčin si est lětzitu a un’ňmine de che dispaciare sa muzere.

 

02 E si li acurtzičin fariseos e pro l’iscumproare li preguntčin si est lětzitu a un’ňmine de che dispaciare sa muzere.

 
 

3 E issu iat arrespustu e ddis iat nau: «A bosatrus ita s’at pretzetau Moisč?».


 
 

Mc 10,03 Assoras isse lis rispondhčit nerzendhe: “Ite bos at cumandhadu Moisč?”.

 

03 Assoras isse lis rispondhčit nerzendhe: “Ite bos at cumandhadu Moisč?”.

 

4 Issus iant arrespustu: «Moisč at premětiu a iscriri una carta de arrefudu e a nci dda bogai».

 

Mc 10,04 E issos li nerzčin: “Moisč at permissu de iscrěer un’ŕutu ‘e repudiu e de che la dispaciare.

 

04 E issos li nerzčin: “Moisč at permissu de iscrěer un’ŕutu ‘e repudiu e de che la dispaciare.

 
 

5 Gesůs ddis iat nau: «Issu iat scritu custu pretzetu po mori de su coru de perda cosa de bosatrus.

 

Mc 10,05 Ma Gesůs lis nerzčit: “Prevěa ‘e sa duresa ‘e su coro ‘ostru at iscritu pro ‘ois cussu cumandhamentu.

 

05 Ma Gesůs lis nerzčit: “Prevěa ‘e sa duresa ‘e su coro ‘ostru at iscritu pro ‘ois cussu cumandhamentu.

 
 

6 Fintzas e chi a printzěpius de su mundu ddus iat fatus mascu e fčmina.

 

Mc 10,06 Ma dae su printzipiu ‘e sa creatzione, Deus los at fatos masciu e fčmina;


06 Ma dae su printzipiu ‘e sa creatzione, Deus los at fatos masciu e fčmina;
 
 
 

7 Po cussu s’ňmini at a lassai su babbu e sa mama sua [e s’at a giungi a sa fčmina sua] e

 

Mc 10,07 pro cussu s’ňmine at a lassare su babbu e-i sa mama e s’at a aunire a sa fčmina sua.

 

07 pro cussu s’ňmine at a lassare su babbu e-i sa mama e s’at a aunire a sa fčmina sua.

 
 

8 issus duus ant čssiri unu feti (Gen 1,27 e 2,24). Aici non funt prus duus ma unu.

 

Mc 10,08 E issos duos an a esser tot’una carre. E gai, no sun piůs duas carres, ma una carre ebběa.


08 E issos duos an a esser tot’una carre. E gai, no sun piůs duas carres, ma una carre ebběa.

 
 

 

9 Duncas su chi Deus at giuntu, no ddu depit scrobai ňmini».

 

Mc 10,09 E duncas, su chi Deus at giuntu, s’ňmine no lu separet.

 

09 E duncas, su chi Deus at giuntu, s’ňmine no lu separet.

 

10 E is iscientis, candu fiant torra in domu ndi ddi pregontŕnt.

 

Mc 10,10 E, candho istčin torra in domo, sos dischentes si ponzčin a lu preguntare subr’a-i custu.

 

10 E, candho istčin torra in domo, sos dischentes si ponzčin a lu preguntare subr’a-i custu.

 
 

11 E ddis iat nau: «Chini nci bogat a sa pobidda e si coiat cun d’un’atra, fait farta de fidi contras a issa

 

Mc 10,11 E lis narat: “Chie che dispaciat sa fčmina sua e si cňjuat cun d-un’ŕtera, faghet adulteriu contr’a issa.


11 E lis narat: “Chie che dispaciat sa fčmina sua e si cňjuat cun d-un’ŕtera, faghet adulteriu contr’a issa.

 
 

 

12 e chi issa nci bogat a su pobiddu e si ndi coiat un’atru, fait farta».


Mc 10,12 E si issa che dispaciat su maridu e si cňjuat cun d-un’ŕteru, faghet adulteriu”.

 

12 E si issa che dispaciat su maridu e si cňjuat cun d-un’ŕteru, faghet adulteriu”.

 
 

13 E nci dd’acumpangiŕnt is pipius po ddus tocai, ma is iscientis suus ddus ameletzŕnt.

 

Mc 10,13 E si ponzčin a li ‘atire criaduras pro bi las fagher tocare, ma sos dischentes los brighčin.
 

 

13 E si ponzčin a li ‘atire criaduras pro bi las fagher tocare, ma sos dischentes los brighčin.

 
 

14 Gesůs biendi sa cosa si fut arrennegau e ddis iat nau: «Lassai chi is pipius m'acostint accanta e non si ddu proibais; ca s’arrčnniu de Deus est de is chi funt cumenti de icustus.


Mc 10,14 Ma Gesůs, daghi ‘idčit cussu, s’airčit e lis nerzčit: “Lassŕdemi ‘enner sas criaduras, no bi lis impededas, ca su regnu ‘e Deus est de chie est che a issas.

14 Ma Gesůs, daghi ‘idčit cussu, s’airčit e lis nerzčit: “Lassŕdemi ‘enner sas criaduras, no bi lis impededas, ca su regnu ‘e Deus est de chie est che a issas.

 
 
 

15 Deaderus, si ddu nau deu, chini no at a arriciri s’arrčnniu de Deus cumenti de unu pipiu, no ddu’at a intrai».

 

Mc 10,15 In veridade bos naro: chie no acoglit su regnu ‘e Deus comente una criadura, de seguru no b’at a intrare”.

 

15 In veridade bos naro: chie no acoglit su regnu ‘e Deus comente una criadura, de seguru no b’at a intrare”.
 

 

16 E ddus imprassada e narŕt de coru po issus sa beneditzioni, in s'or'e totu chi ddis poniat is manus suas in pitzus.

 

Mc 10,16 E las leaěat in bratzos e isterrčndhelis sas manos subra los beneighěat.

 

16 E las leaěat in bratzos e isterrčndhelis sas manos subra los beneighěat.

 

 

Discussione

 

Mc 10,01 Tutto il versetto

SS 11.09.03 Direi che, a questo punto, sarebbe bene decidere la questione dei tempi dei verbi. Benchč basato sul testo greco, il “salto dei tempi” all’interno della stessa frase non suona probabilmente molto naturale a chi legge.

 

 

alto

Mc 10,04 un’ŕutu

SS 11.09.03 Cosě dicevano i miei vecchi (nonni e genitori) quando si riferivano, p. es., a un atto notarile (sp. auto, attualmente decisión judicial sobre un asunto que no precisa sentencia: “dictar un auto de procesamiento”  [Vox]). Successivamente, un atto di nascita č diventato un’atu ‘e nŕschida. Se si preferisce, quindi: un’atu o unu documentu. Il sostant. greco č biblěon, diminut. di běblos, “libro”. In questo caso, una scrittura (in sardo, un’iscritu), un documento scritto. In questo versetto, biblěon apostasěou. “Si riferisce al documento costituito dal libello di ripudio che il marito giudeo doveva rilasciare  alla moglie da lui ripudiata” [Balz-Schneider].

 
 
   

Mc 10,08 tot’una carre / una carre ebběa

SS 11.09.03 Greco: eěs sŕrka měan / měa sarx. Il sostant. greco č sarx, genit. sarkňs.  “La gamma di significati va dalla sostanza carne (sia nell’uomo sia nell’animale) al corpo umano e giunge a designare l’intero uomo o l’intera umanitŕ” [Balz-Schneider]. Per Buzzetti: “carne, corpo materiale; essere umano, persona”; ed altri significati che qui non interessano. Ho scelto la soluzione tradizionale, adottata anche da CEI, per conservare l’immagine suggerita dal greco. 

 
v08

Mc 10,09 at giuntu  

SS 11.09.03 Nel testo greco: sunčzeuxen, indic. aor. di suzeůghnumi = “unisco, congiungo” [Rusconi]. Per la traduzione ho usato il vb. giungher, che č quello con cui di solito si indica l’azione di aggiogare i buoi (cfr., per la var. campid., giůngiri = “giungere, congiungere” [G. Casciu]), nella considerazione che nel verbo greco č etimologicamente contenuto l’elemento zeűgos = “giogo”.

 

Mc 10,09 separet

SS 11.09.03 Nel testo greco: chorizčto, imperat. pres. di chorězo = “separo, divido”. Se vogliamo continuare con la metafora del giogo: no isgiungat.

 
v09
   
   

Mc 10,13.14.15 criaduras / criadura

SS 11.09.03 Nel testo greco: paiděa / paiděon, rispettiv. plur. e sing. Paiděon = “bambino, fanciullo” ed anche “figliolo” [Rusconi]. E’ diminut. di paîs, genit. paidňs = “bambino, ragazzo; figlio” [Buzzetti] ed altri significati che qui non interessano. Quanto al sardo della traduzione: criadura = “pipiu piticu, siat de nascidroxu e fintzas prus matuchedhu de pagus annus” [M. Puddu]. La scelta del termine č dovuta al diminutivo greco oltre che al contesto ed anche all’influsso del parvulos/parvulus della Vulgata.

 
v14
   
   

 

 

Confronto sinottico traduzione campidanese Ghiani 1998-2003

© Vangelo di Marco 2003.
Traduzione dal greco in sardo campidanese, variante del Sarcidano isilese, di Antioco e Paolo Ghiani.
Traduzione dal greco in sardo logudorese di Socrate Seu.
Consulenza esegetica di Antonio Pinna

 Versetti

Ghiani 1998 Ghiani 1999-2000 Ghiani 2000 VN Modifiche

 

1 Partiu de inně fut lompiu a is lacanas de sa Giudea, a s’atra parti de su Giordanu e sa genti si fut torrada a pinnigai anca est issu e comenti fut avesu a fai ddis donŕt imparu.


2 E acostiaus is fariseus po ddu tentai, dd’iant pregontau: «Litzitu dd’est a su pobiddu a arrefudai sa pobidda?».

 

3 E issu arrespundendi dd’is iat nau: «Ita s’at pretzetau Moisč?».

 

 

4 Issus iant arrespustu: «Moisč at pretzetau de iscriri una carta de arrefudu e a nci dda bogai».

 

5 Gesůs ddis iat nau: «Issu iat scritu custu pretzetu po mori de su coru tostau cosa de bosatrus».

 

6 A printzipius perou de sa creatzioni ddus iat fatus mascu e femina.

 

7 Po cussu s’omini at a lassai su babu e sa mama sua [e s’at a iungi a sa femina sua] e

 

8 issus duus ant’essiri una carri feti.

 



9 Duncas su chi Deus at giuntu, no ddu depit scrobai s’ňmini».

 

10 E is iscientis, in domu ndi ddi torrŕnt a pregontai.

 

11 E ddis iat nau: «Chini arrefudat sa pobidda e si coiat cun d’un’atra fait farta [de fidi] contras a issa

 

12 e chi issa arrefudat su pobiddu e si ndi coiat un’atru fait farta».
 

13 E nci dd’aporriant is pipius po ddus tocai, is iscientis suus perou ddus ameletzŕnt.

 

14 Gesůs biendi sa cosa si fut arrennegau e ddis iat nau: «Lassai chi is pipius acostint anch’est mimi e non si ddu proibais; ca s’arrčnniu de Deus est de is chi funt cumenti de icustus.

 

15 Si nau deaderus: chini no at a arriciri s’arrčnniu de Deus cumenti de unu pipiu, no ddu’at a intrai».

 

16 E imprassendiddus ddus benedixiat ponendiddis is manus in pitzus.
 

 

1 E partiu de inně fut lompiu a is lacanas de sa Giudea, oru oru de su Giordanu e genti si fut pinnigada torra anca est issu e comenti fut avesu a fai ddis donŕt imparu.


2 E acostiaus fariseus po ddu tentai, ddi pregontŕnt chi dd’est litzitu a su pobiddu a arrefudai sa pobidda

 

3 E issu iat arrespustu e dd’is iat nau: «A bosatrus ita s’at pretzetau Moisč?».

 

4 Issus iant arrespustu: «Moisč at pretzetau de iscriri una carta de arrefudu e a nci dda bogai».

 

5 Gesůs ddis iat nau: «Issu iat scritu custu pretzetu po mori de su coru tostau cosa de bosatrus».

 

6 A printzipius perou de sa creatzioni ddus iat fatus mascu e femina.

 

7 Po cussu s’omini at a lassai su babu e sa mama sua [e s’at a giungi a sa femina sua] e

 

8 issus duus ant’essiri una carri feti. Aici non funt prus duus ma una carri.

 

9 Duncas su chi Deus at giuntu, no ddu depit scrobai s’ňmini».

10 E is iscientis, in sa domu ndi ddi torrŕnt a pregontai.


 

11 E ddis iat nau: «Chini arrefudat sa pobidda e si coiat cun d’un’atra fait farta [de fidi] contras a issa

 

12 e chi issa arrefudat su pobiddu e si ndi coiat un’atru fait farta».

 

13 E nci dd’aporriant is pipius po ddus tocai, is iscientis suus perou ddus ameletzŕnt.

 

14 Gesůs biendi sa cosa si fut arrennegau e ddis iat nau: «Lassai chi is pipius acostint anch’est mimi e non si ddu proibais; ca s’arrčnniu de Deus est de is chi funt cumenti de icustus.

 

15 Amen, si naru: chini no at a arriciri s’arrčnniu de Deus cumenti de unu pipiu, no ddu’at a intrai».

 

16 E imprassendiddus ddus benedixiat ponendiddis is manus in pitzus.
 

 

1 E partiu de inně fut lňmpiu a is lŕcanas de sa Giudea, a tretu de su Giordanu, e si torrat a pinnigai genti anca fut issu e comenti fut avesu a fai ddis torrŕt a donai imparu
 

2 E acostiaus unus cantu fariseus po ddu tentai, ddi pregontŕnt chi dd’est lětzitu a su pobiddu a nci bogai a sa pobidda

 

3 E issu iat arrespustu e ddis iat nau: «A bosatrus ita s’at pretzetau Moisč?».

 

4 Issus iant arrespustu: «Moisč at premětiu a iscriri una carta de arrefudu e a nci dda bogai».

 

5 Gesůs ddis iat nau: «Issu iat scritu custu pretzetu po mori de su coru de perda cosa de bosatrus.

 

6 Fintzas e chi a printzěpius de su mundu ddus iat fatus mascu e fčmina.

 

7 Po cussu s’ňmini at a lassai su babbu e sa mama sua [e s’at a giungi a sa fčmina sua]

 

e 8 issus duus ant čssiri unu feti (Gen 1,27 e 2,24). Aici non funt prus duus ma unu.

 

9 Duncas su chi Deus at giuntu, no ddu depit scrobai ňmini».


10 E is iscientis, candu fiant torra in domu ndi ddi pregontŕnt.

 

11 E ddis iat nau: «Chini nci bogat a sa pobidda e si coiat cun d’un’atra, fait farta de fidi contras a issa

 

12 e chi issa nci bogat a su pobiddu e si ndi coiat un’atru, fait farta».
 


13 E nci dd’acumpangiŕnt is pipius po ddus tocai, ma is iscientis suus ddus ameletzŕnt.

 

14 Gesůs biendi sa cosa si fut arrennegau e ddis iat nau: «Lassai chi is pipius m'acostint accanta e non si ddu proibais; ca s’arrčnniu de Deus est de is chi funt cumenti de icustus.

 

15 Deaderus, si ddu nau deu, chini no at a arriciri s’arrčnniu de Deus cumenti de unu pipiu, no ddu’at a intrai».

 

16 E ddus imprassada e narŕt de coru po issus sa beneditzioni, in s'or'e totu chi ddis poniat is manus suas in pitzus.
 

Discussione

 

Note 98

 

10,1 sa genti: questa volta in greco non c’č l’articolo determinativo

10,1 come sempre, fate scomparire il palin, che č sempre importante dal punto di vista redazionale

10,1  a s’atra parti:  forse qui č semplicemente “lungo il Giordano” (si č durante il viaggio verso Gerusalemme)

10,2 In greco non č discorso diretto; vi siete adeguati a Cei 71. Cei 97 corregge.

10,2 I farisei in greco qui sono senza articolo determinativo

10,3 Anche in questo caso, in greco č meglio evidenziata la differenziazione “voi (ebrei) – noi (cristiani)

10,8 Manca la seconda mezza frase

10,10 in domu : qui c’č l’articolo determinativo (anche se si č in viaggio ... e in zona desertica...)