Su Santu Evangeliu de nostu Signori Gesł Cristu segundu Santu Luca. Tradusiu in su dialettu sardu meridionali. Si bendit in Roma, Napoli, Milano, Firenze (Firenze, Tipografia Claudiana, 1900).

Traduttore non indicato. Traduzione fatta seguendo la versione del Diodati.

Cap. 19, pp. 23.

Luca cap. 5

Sa pisca miraculosa; is primus discipulus.

5,1 E fiat suēēediu chi mentras su populu dd'hiat serrau a ingiriu po ascurtai sa paraula de Deus, e issu s' ind'aturąt strantaxu in s'oru de su lagu de Gennesarčt, 2 hiat bistas duas barchittas arrimadas in terra; e is piscadoris s' indi fianta calaus e sciaquąnt is rezzas. 3 E issu fiat arziau in d'una de cuddas barcas, sa cali fiat de Simoni, e dd'hiat pregau de si stesiai unu pagu de terra; e sezziu in sa barca imparąt a su populu.

4 E candu hiat acabau de fueddai, hiat nau a Simoni: «  Allargatģ in altu, e calai is rezzas bostas po piscai ». 5 E Simoni respundendi dd'hiat nau: « Maistu, totu sa notti nosu si seus cansaus, senza de pigai nudda; ma, a su fueddu tuu, hap'a calai is rezzas  ». 6 E, fattu aici, hiant inserrau una grandu cantitadi de piscis; e is rezzas insoru fiant accanta de si segai. 7 E fianta fendi accinnus a is cumpangius, chi fiant in s'atera barchitta, de beniri a ddus aggiudai ; e arribaus cuddus, hianta plenas tot e is duus barcas, de manera chi fianta calendi a fundu.

8 Candu hiat bista custa cosa, Simoni Perdu fiat arrutu a is genugus de Gesus, narendi: «  Signori, stesiatindi de mei poita chi deu seu omini peccadori  ». 9 Poita chi issu e totus is cumpangius suus si fianta spantaus po sa cantidadi de piscis, chi hianta pigaus ; 10 e aici e totu Giacu e Giuanni, fillus de Zebedeu, is calis fianta cumpangius de Simoni. E Gesus hiat nau a Simoni: «  No timas; de immoi a innantis has a piscai a ominis bius  ». 11 E issus, arrimadas is barcas a terra, hianta lassau dogna cosa e ddi fiant andaus avatu.

Sanamentu de unu leprosu.

12 E fiat suēēediu chi mentras issu s' agatąt in d'una de cuddas ēittadis, eccu un omini plenu de lepra, su cali, bistu a Gesus, si fiat ghettau cun sa facci in terra e dd'hiat pregau, narendi : « Signori, si tui bolis, mi podis limpiai  ». 13 E Gesus, distendiu sa manu, dd'hiat toccau, narendi: «  Si, ddu bollu, beni limpiu  ». E subitu sa lepra s' indi fiat andada de issu. 14 E Gesus ddi hiat cumandau de non ddu nai a nisciunu. « Anzis,  » hiat nau « bai a ti mostrai a su saēerdotu e fai s'offerta de sa purificazioni tua, comenti Moisč hat cumandau, in testimonianza a issus  ».

15 Ma sa fama de issu si spargiat sempri prus; e medas turbas si cungreganta po ddu ascurtai, e po essiri sanadas de is maladģas insoru. 16 Ma issu s' ind'andąt in is desertus e 'nci aturąt preghendi.

Sanamentu de unu paralģticu.

17 Fiat suēēediu una de cuddas dģs, chi issu fiat imparendi a su populu; e inci fiant inni sezzius de is fariseus e de is dottoris de sa lei, is calis fianta benius de dogna bidda de sa Galilea e de sa Giudea, e de Gerusalemmi; e sa potenzia de su Signori si mostrąt fendi sanamentus.

18 I eccu ominis chi asuba de unu lettixeddu portąnt a un omini paralģticu e circanta de ddu portai a intru, e de ddu poniri ananti de Gesus. 19 E no hendu agatada nisciuna manera po ddu portai a intru, po causa de sa cracca, fiant arziaus in sa teulada, e a traversu de is teulas, dd'hianta calau impari cun su lettixeddu innģ in mesu, ananti de Gesus.

20 E issu, bista sa fidi insoru, hiat nau a cuddu: «  Omini, ti sunti perdonaus is peccaus tuus  ».

21 E is iscrittoris de sa lei e is fariseus hianta cumenzau a qūistionai narendi: « Chini est custu chi frastimat? Chini podit perdonai peccaus, si no che Deus sceti ?  ».

22 Ma Gesus, conotus is raxonamentus insoru, ddis hiat nau: « Ita raxonais bosaturus in is corus bostus ? 23 Cali cosa est prus faēili, su nai : Ti sunti perdonaus is peccaus, ovveru su nai: Pesatindi e cammina ? 24 Ma a finis chi sciais chi su Fillu de s' omini tenit in terra autoridadi de perdonai is peccaus: deu nau a tui  », hiat nau a su paralģticu, «  pigandi su lettixeddu e baitindi a domu tua  ». 25 E subitu cuddu in presenzia de issus, s'indi fiat pesau, e pigau su lettu s' indi fiat andau a domu sua, donendi gloria a Deus. 26 E totus cantus si fianta spantaus e donanta gloria a Deus; e, plenus de timori, naranta: «  Oi nosu heus bistu cosas incredibilis  ».

Vocazioni de Levi.

27 A pustis issu s' indi fiat bessiu e si fiat postu a castiai unu pubblicanu, nomenau Levi, chi fiat sezziu ananti de su bancu de sa gabella, e dd'hiat nau: «  Sighimģ  ». 28 E issu, lassendi dogna cosa, s'indi fiat pesau e dd'hiat sighiu.

29 E Levi ddi hiat fattu unu cumbidu mannu in domu sua; e 'nci fiat una cantitadi manna de pubblicanus e de aterus, chi fianta sezzius in sa mesa cun issu. 30 E is scrittoris de sa lei de innģ e is fariseus murrungianta contra de is discipulus de Gesus, narendi: «  Poita pappais e buffais cun is pubblicanus e cun is peccadoris ?  ».

31 E Gesus, respundendi, ddis hiat nau: «  Non sunt is sanus chi tenint bisongiu de su medicu, ma is malądius. 32 Deu non seu beniu po zerriai a pentimentu a is giustus, anzis a is peccadoris  ».

De su giaunąi.

33 E issus dd'hianta nau: «  Is discipulus de Giuanni giaunant e pregąnt medas bortas; aici e totu is de is fariseus: is tuus inveci pappant e buffant  ». 34 E issu ddis hiat nau: «  Podeis bosaturus fai giaunai a is amigus de su sposu, candu su sposu est impari cun issus ? 35 Hant a beniri is dģs chi su sposu hat essiri bogau de accanta de issus; insaras, in cuddas dģs, hant a giaunai  ».

36 Ddis hiat nau ancora in similitudini : «  No'nc' est nisciunu chi pongat a unu bistiri becciu un arrogu de unu bistiri nou; osinņ segat su nou, e a su becciu non s' adattat s' arrogu bogau de su nou. 37 E nisciunu ponit binu nou in urdis beccius; osinņ su binu nou segai cuddus urdis e si spargit, e is urdis bandant a mali; 38 ma su binu nou si depit poniri in urdis nous. 39 E nisciunu, candu hat buffau binu becciu, indi bolit de su nou, poita chi narat: «  Su becciu est su mellus  ».