Su Santu Evangeliu de nostu Signori Gesù Cristu segundu Santu Luca. Tradusiu in su dialettu sardu meridionali. Si bendit in Roma, Napoli, Milano, Firenze (Firenze, Tipografia Claudiana, 1900).
Traduttore non indicato. Traduzione fatta seguendo la versione del Diodati.
Cap. 20, pp. 78-82
Su battisimu de Giuanni.
20 1 In d'una de cuddas dìs, candu issu fiat in su templu imparendi a su populu i evangelizzendi, fiat suççediu chi fiant arribaus is capus de is saçerdotus e is scrittoris de sa lei, impari cum is anzianus, 2 e dd' hianta nau: « Nara a nosu cun cali autoridadi tui fais cussas cosas, o chin' est chi ti hat donau cussa autoridadi ». 3 E issu ddis hiat arrespustu: « Deu puru hap' a fai a bosaturus una dimanda. Naraimì : 4 Su battisimu de Giuanni fiat de parti de su celu, o de parti de is ominis?».
5 E cuddus fueddànt intre issus, narendi: « Si naraus: de su celu, issu hat a nai: poita duncas non ddi heis cretiu? 6 E si naraus: de is ominis, totu cantu su populu hat a bocciri a nosu a colpus de perda, poita chi est persuadiu chi Giuanni fiat unu profeta ». 7 E hianta respustu chi no sciianta, de aundi fessit. 8 E Gesus ddis hiat nau: « Nè mancu deu nau a bosu cun cali autoridadi fazzu custas cosas ».
Parabola de is bingiateris malus.
9 A pustis hiat pigau a nai a su populu custa parabola: « Un omini hiat plantau una bingia, e dda hiat cunsignada a çertus traballantis, e fiat aturau attesu meda tempus.
10 In su tempus giustu hiat mandau unu serbidori a cuddus traballantis, a finis chi ddi donessint de su fruttu de sa bingia; ma is traballantis ddu hianta arropau, e inci ddu hianta bogau senza de nudda. 11 De nou hiat mandau a un ateru serbidori ; e cuddus, a pustis de hai arropau e ingiuriau a custu puru, inci ddu hianta bogau senza de nudda. 12 E issu indi hiat mandau ancora unu terzu; ma cuddus hianta fertu a custu puru, e inci ddu hianta bogau a foras. 13 Insaras su meri de sa bingia hiat nau: Ita hap'a fai deu? Inci hap'a mandai a fillu miu stimau; fursis ddi hant a portai respettu.
14 Ma is traballantis, candu ddu hianta bistu, si fianta consillaus impari, narendi: Custu est s' erederu, circheus de ddu bocciri, a finis chi s'eredadi bengat nosta. 15 E ddu hianta bogau a foras e ddu hianta bocciu. Ita duncas hat a fai a issus su meri de sa bingia? 16 Issu hat a beniri e hat a destruiri a cuddus traballantis, e hat a donai sa bingia a aterus ». E issus, intendiu custu, hianta nau: « Aici non siat! ».
17 E Gesus ddus hiat castiaus in facci, e hiat nau: Ita bolit nai duncas su chi est iscrittu: Sa perda, chi is fabbricadoris hanti refudada, s'est furriada a perda angulari ? 18 Chinisiollat hat arruiri asuba de cudda perda, hat essiri arrogau, e cuddu asuba de su cali issa hat arruiri hat essiri annichilau ».
Sa qûistioni de su tributu.
19 E is scrittoris de sa lei e is capus de is saçerdotus hianta circau, in cudd'ora, de ddi poniri is manus a pizzus, ma hianta timiu a su populu. Infattu si fiant acataus beni chi Gesus hiat nau cudda parabola po issus. 20 I essendisì postus a ddu osservai, ddi hianta mandaus de is spias, chi si fazzessint biri giustus; po ddu acciappai in faddina in su discursu, po ddu podiri donai in manus de su magistrau e de s' autoridadi de su guvernadori.
21 E cuddus ddi hianta fattu una dimanda narendi: «Maistu, nosu scieus chi tui fueddas e imparas beni, e chi non tenis reguardu a is personas, ma chi tui mostras s'arruga de Deus in beridadi. 22 Est liçitu a nosaturus de pagai su tributu a Cesari? O no? ».
23 Ma issu, acatausi de sa furberia insoru, ddis hiat nau: 24 «Mostraimì una muneda. De chini portat s'immagini e sa scrittura? ». Hianta respustu: « De Cesari ». 25 E issu ddis hiat nau: « Torrai duncas a Cesari su chi est de Cesari, e a Deus su chi est de Deus ».
26 E non ddu hianta poziu acciappai in fueddus ananti de su populu; e maravigliaus de sa respusta sua, si fianta citius.
Is sadduceus e sa resurrezioni.
27 A pustis si fiant accostaus algunus de is sadduceus, is calis nanta chi no inc' est resurrezioni, e ddi hianta fattu custa dimanda. 28 «Maistu, Moisè hat iscrittu a nosu chi si su fradi de calincunu, tenendi mulleri, morit senza de fillus, su fradi de issu depat pigai cudda mulleri e creai fillus a su fradi. 29 Inci fianta duncas setti fradis; e su primu, pigada mulleri, fiat mortu senza de fillus. 30 Su segundu, e a pustis su terzu, dda hianta pigada; 31 aici fiat suççediu a totus e setti; no hianta lassau fillus e fianta mortus. 32 E a su fini fiat morta sa femina puru. 33 Duncas, in sa resurrezioni, issa de chini hat essiri sa mulleri, poita chi totus e setti dda hanti tenta po mulleri ?»
34 E Gesus ddis hiat nau: «Is fillus de custu seculu pigant mulleris e maridus; 35 ma cuddus chi hant essiri cretius dignus de pigai parti a cuddu seculu e a sa resurrezioni de is mortus non pigant nè mulleri nè maridu, 36 poita chi non podint prus morriri, essendi issus similis a is angelus, i essendi fillus de Deus, poita sunti fillus de sa resurrezioni.
37 Chi poi is mortus torrint in vida, Moisè puru ddu hat accinnau accanta de s'arrù, candu issu nomenat a su Signori su Deus de Abramu e su Deus de Isaccu e su Deus de Giacobbu. 38 No est unu Deus de mortus, ma de biventis; poita chi po Issu totus bivint ».
39 E algunus de is scrittoris de sa lei ddi hianta nau: « Maistu, has nau beni! » 40 E non tenianta prus su coraggiu de ddi fai dimandas.
Su Cristu fillu de Davìd.
41 E issu ddis hiat nau: «Comenti si narat chi su Cristu siat fillu de Davìd? 42 Davìd e totu narat in su liburu de is Salmus: Su Signori hat nau a su Signori miu: Sezzitì a sa deretta mia, 43 finzas chi deu hapa postus is enemigus tuus po banghittu de is peis tuus. 44 Davìd duncas ddu narat signori suu; e comenti mai Issu ddi est fillu? »
Gesus reprendit a is scrittoris de sa lei.
45 E, mentras totu su populu fiat ascurtendi, hiat nau a is discipulus suus: 46 Castiaisì de is scrittoris de sa lei, is calis si cumplaxint de passillai cun bestimentas longas, e amant a is saludus in is plazzas e a is primas cadiras in is sinagogas e a is primus logus in is cumbidus; 47 is calis consumant is domus de is viudas, tenendi mancai s'aspettu de fai longas orazionis. Custus hant a teniri una cundenna prus manna».