1 Passau su sabudu, Maria Maddalena, Maria de Giacu e Salòme iant compraus ollus (de fragus), po a ndai a dd’ùngiri. 

2 E a mengianeddu, sa primu dì, infatu de is sabudus lompint a sa tumba, apenas pesau su soli. 

3 E si narànt s’una cun s’atra: «E chini s’ind’at a arrumbulai su crastu de sa buca de sa tumba?». 

4 E castiendusì bint ca su crastu ndi fut istetiu giai arrumbulau; fintzas e chi fut mannu meda.

5 E intradas a sa tumba iant biu unu piciocu setziu a manu dereta, bestiu cun d’una besti bianca (arba), e si fiant ispramadas. 

6 Issu ddis narat: «Non si sprameis! [Bosatrus] cicais a Gesùs, su Nazarenu, su crucifissau. Est arresuscitau, no est innoi. Mi’ su logu anca dd’iant postu. 

7 Andai perou, narai a is iscientis suus e a Perdu: Issu andat anantis de bosatrus a Galilea. Innì dd’eis a biri, comenti s’iat nau».

8 E bessias a foras si fiant fuias de sa tumba, ca dd’is iat pigau timorìa e assìchidu e no iant nau nudda a nemus ca fiant assustradas.

EVANGELIU SEGUNDHU MARCU
Capìtulu Sèighi

16,1 E, sèndheche 'arigadu su sàpadu, Marìa sa Madalena, Marìa sa 'e Giagu e Salome comporèin ozos profumados pro andhare a l'ùnghere.

16,2 E chito meda sa prima die 'e sa chida, candho su sole si fit apenas pesadu, benin a su sepulcru.

16,3 E naraìan intre issas: "Chie noch'at a illorumare sa pedra dae s'intrada 'e su sepulcru?"

16,4 E daghi abbaidèin in altu 'iden chi sa pedra che fit istada illorumada; mancari fit manna meda.

16,5 E, intradas in su sepulcru, idèin a unu giòvanu sètzidu a manu 'ereta 'estidu de una 'este bianca, e s'assustèin.

16,6 Isse tandho lis narat: "No siedas assustadas. Sezis chirchendhe a Gesùs su Nazarenu, su crutzificadu. Est resuscitadu, no est innoghe. Acò su logu inùe lu ponzèin.

16,7 Ma andhade. Nade a sos dischentes suos e a Pedru: Andhat addainanti 'ostru a Galilèa. Inìe l'azis a bider, comente bos at nadu ".

16,8 'Essèin e che fuèin dae su sepulcru. Difatis fin tremendhe e fin ispantadas; e no nerzèin nuddha a nemos; difatis aìan timòria.

10 Issa fut andada e iat donau sa nova a is chi fiant stetius cun issu, chi fiant in prantu e in dolu (prangendi e addolimendi). 

11 Issus perou candu iant intendiu ca fut biu e ca dd’iat biu issa, non nc’iant cretiu.

12 Apustis de custas cosas fut cumpartu cun atra bisura a duus de issus, chi fiant caminendi po andai a su sartu. 

13 Issus, torraus agoa iant donau sa nova a is atrus, perou no iant cretiu mancu a icustus.

14 A s’acabu fut cumpartu a is Undixi e totu, setzius in sa mesa e ddus iat certaus ca no iant tentu fidi e fiant a coru tostau, ca no iant cretiu a is chi dd’iant biu arresuscitau. 

15 E ddis iat nau: «Andendi peri totu su mundu predicai s’evangeliu a donnia criadura. 

16 A chini at a crei e s’at a fai batiai, at a essiri salvau; a chini no at a crei perou, at a essiri cundennau. 

17 Custus sinnalis ant a acumpangiai a is chi ant a crei: nci ant a bogai is dimonius a nomini miu e ant a fueddai linguas noas, 

18 ant a pigai colorus [cun is manus] e chi ant a bufai calancunu ferenu, no ddis a t a noxi, ant a pònniri is manus in pitzus de is malaidus e nd’ant a sanai».

19 Su Sennori Gesùs, apustis chi ddus iat fueddaus, ndi fut istau pesau in su celu e si fut setziu a manu dereta de Deus.
20 Issus, movius, iant predicau in donnia logu cun su Sennori chi ddus agiudàt e averàt su fueddu, cun is sinnalis chi ddus acumpangiànt.]]

[[1 Totu is cosas pretzetadas ddas iant contadas a lestru a is cumpangius de Perdu. Apustis de custas cosas, Gesùs e totu nc’iat fatu spaniai de s’orienti fintzas a s’ocidenti (de anca nascit su soli fintzas anca nci càlat), sa nova santa e chi non si purdiat, de sa salvatzioni eterna. 

2 Amen.]]